My Motorcycle Experience

Biz gariban motorcuyuz, 125cc ile de doyarız.*

2012-01-17T17:36:00.006+02:00

(Eskilerden bir yazı, 2012'nin ilk yazısı olsun...)

     Parktayım, çay içiyorum. Motosikletim de tam karşımda. Simit de var, oh mis. Çok da tazeymiş simit. Zaten cebimde de simitle çay dışında yemeğe verecek para yok. Neyse ki motorumda hala benzin var. Hava hafif rüzgarlı, güneş de var, oh ne ala, daha ne ister insan. Parkın ağaçlarında asılı eski püskü hoparlörlerden müzik yayını da var. Aman aman, her şey tam keyiflik. Eh fukara keyfi de bu kadar oluyor işte, olsun çayın demli olması bile mutluluk sebebi bu ahval ve şerait içinde.

     Az sonra tam benim motorumun yanına başka bir 125cc geliyor. Üstünden inen kara kuru, kavruk genç beni ne aralık görmüş bilmiyorum ama sanki bana doğru seyirtiyor. Evet yanılmamışım bana doğru geliyor. Üstümden başımdan anlamış olmalı diyorum içimden. İyice yaklaşınca:

- Abi motor senin mi? diyor
- Benim kardeş, hayırdır?
- Abi ben de bundan almak istiyorum da, bir kaç şey soracaktım.
- Yav sende zaten 125cc var, işte bu da aynı, napacan bundan alıp?
- Öyle deme abi bizimkisi Çin işi, artık dökülmeye başladı, deyip devamla saydırıyor bir sürü soruyu. Kaça aldın, memnun musun, hızı nedir, sorun çıkartıyor mu v.s. v.s.
Aradığı tüm cevapları alınca rahatlıyor.

- Kesin kararlıyım abi, yaz çıkmadan şu külüstürü bi satarsam alacam.
- Valla al ama 125cc'den inip 125cc'ye bineceksin ona göre, çok şey bekleme, diyorum.
Yüzünde hüzünlü bir tebessümle,
- Biz gariban motorcuyuz abi, 125cc'den fazlası bize gelmez zaten, diyor.
Bir tuhaf oluyorum,
- Haklısın diyorum, inşallah bir gün daha güzellerini de alırsın!
- Sağol abicim, çok teşekkür ederim ilgilendiğin için, rahatsız ettim, kusura bakma, diyor.
- Estağfurullah, ne rahatsızlığı, otur bi çay ısmarlayayım.
Yine hafiften tebessümle,
- Çok sağol abi, gideyim, iş güç var, diyor.
- Peki, diyorum.

     Selam veriyor ve yavaş yavaş parktan çıkıyor. O giderken kulak kabarttığım parkın eskimiş hoparlörlerinden "Gönlüme bir ateş düştü, yanar ha yanar, yanar / Ümit gönlümün ekmeği umar ha umar, umar!" diyen Cem baba'nın sesi yükseliyor. Sanki onu yolcu ediyor arkasından. İstesem bu şarkı çıkmazdı, diyorum kendi kendime. Yüzümde az önce onunkinden devraldığım hüzünlü tebessümle çayımdan son yudumu alıyorum. Rüzgar ağaçlardan düşen yaprakları havaya kaldırıyor, güneş dallar arasından ışıklarını üstüme nişanlıyor. Bir çay daha içmek istiyorum, "bu da onun yerine olsun" diyorum. Hayatta hep onların yerine başkaları yaşamıyor mu zaten...

Çağrı "Cloud" Ö.
18 Mayıs 2009

*Bu yazı cbf150.net motosiklet sitesinde de yayınlanmıştır.

Dünyanın En Hızlı Kızılderilisi

2011-11-08T15:37:00.018+02:00

68 yaşındasınız, 1920 model bir motosikletiniz var, onu zaman içinde tutkuyla ve keskin bir zekayla modifiye ederek kendi klasmanında karada hız rekoru kıracak bir motosiklet haline getirdiğinizi ve üstelik ilerlemiş yaşınıza rağmen bu rekoru kendinizin kırdığını hayal edin. Çok uçuk, olmayacak bir şey gibi görünmüyor mu size de? Ama oldu, hem de bundan yaklaşık 45 yıl önce Burt Munro adında bir efsane adam, 1967 yılında 1000cc altı motosiklet klasmanında, tam 68 yaşında iken kendi kullandığı 1920 model Indian Scout marka motosikletiyle karada hız rekorunu kırdı ve bu kategoride o rekor halen kırılabilmiş değil.
Peki bu nasıl oldu? Ve kimdir bu Burt Munro? Anlatalım...

Herbert J. "Burt" Munro, 1899 yılında Yeni Zelanda'nın Invercargill şehrinde doğdu. 16 yaşında ilk motosikletine sahip oldu ve o saatten sonra hayatı motosikletler ve onların tamiri, modifikasyonu ve yarışlarla geçti, hatta bu işi öyle ilerletti ki Munro bir motosiklet tamircisi oldu. 1920 yılında, 21 yaşındayken o zamanın en popüler motosikleti sayılan Indian marka Scout model motosikletini aldı. Zaten asıl hikayede o zamandan sonra başladı. Burt, türlü talihsizlikler parasızlıklar, savaş dönemleri derken artık iyiden iyiye eskimeye başlayan Indian'ını imkansızlıklar içinde modifiye etmeye başladı. Gençliğinden beri hız tutkunuydu ve yöresel pek çok yarışa katılıyordu Indian'ıyla, ama bir türlü hıza doymuyordu. Zamanla tek başına kaldı, ama motosiklet tutkusu ve tamir merakı hiç geçmedi. Babadan kalma eski evinin bahçesindeki derme çatma bir barakadan oluşan atölyesinde içinde bulunduğu maddi imkansızlıklar yüzünden akla hayale gelmeyecek malzemelerle Indian'ını modifiyeye adadı kendini ömrünün yaşlılığa doğru ilerlediği dönemde.

Indian'ını ilk aldığında sene 1920 idi ve 600cc'lik bu alet ancak 95 km hıza çıkabiliyordu. Burt 1957'lerde motorunu 750cc'ye çıkarttığı Indian'ıyla 200 km/hız'ın üstüne çıkmayı başarabilmişti. 1960'ların başında Indian'ı yeni bir modifikasyonla 850cc haline getirdi ve 288 km hız yapabildi. İşin acayip kısmı tüm bu motor madifikasyonlarını Burt, tek başına ve olmayacak malzemelerle yapıyordu. Hurdaya çıkmış otomobillerin motorlarından söktüğü parçaları eritip pistonlar, kranklar döküyordu, evindeki kapı menteşeleriyle montaj yapıyordu. Hız denemerini ise genellikle sabahları erken saatlerde atölyesinden çıkıp sahile giderek kumsalda, onca sürtünme faktörüne rağmen kum zeminde yapıyordu.

1966 yılında 920cc'ye çıkan motoruyla Indian artık o ilk alındığı halinden çok farklı bir görünümdeydi. O döneme göre oldukça uçuk sayılabilecek bir şasiye sahip acaip bir alamete dönüşmüştü 1920 model alet.
Burt Munro'nun artık sadece bir hayali vardı, o da ABD'nin hız denemeleri ve yarışlarının yapıldığı Utah'daki Bonneville Tuz Çölüne gitmek ve orada yarışarak, hayatında hiç değilse bir kere Indian'ının en fazla ne kadar hız yapabileceğini görmek...

Bu arada Burt'ün hayatı tam bir münzevi hayatıydı, eski evi, pis ve derme çatma atölyesi, komşularına aldırmadan bağırta bağırta sabahın köründe motosiklet denemeleri yapması, bakımsız bahçesiyle Invercargill'lilerce de baş belası bir ihtiyar olarak görülüyordu. En iyi anlaştığı insanlarsa çocuklardı, çocuklar genellikle kendisini seviyordu.

Boneville'e gitmek, ama nasıl? Emekli maaşıyla bu iş imkansıza yakındı, Yeni Zelanda'dan ABD'ye gitmek kolay değildi. Sonunda evini ipotek ettirerek bankadan kredi almayı başardı ve kasabalının da desteğiyle yola çıktı. Külüstür bir tekneyle, hatta işçi olarak da tekne içinde çalışarak Amerika'ya geldi. Orada çeşitli zorluklar sonrası, eski bir ikinci el otomobil alıp Indian'ını arkasına yerleştirerek Tuz Çölüne gitti. Yarışmak istiyordu ama yarış komiserleri onun bu eski ve yarış şartlarını karşılamayan aletle, hem de neredeyse hiç bir güvenlik ekipmanı olmadan yarışmasına olumlu bakmadılar. Ama o kararlıydı, orada tanıştığı diğer hız tutkunu yarışçıların da desteğiyle Burt'ün yarışmasına karar verildi. Kimse ondan bir şey beklemiyordu, sadece bu yaşlı adamın bunca yolu gelmesine duydukları saygıdan dolayı yarışmasına ve hevesini almasına karar vermiş gibiydiler. Oysa Burt neredeyse ömrünün yarısını verdiği Indian'ına çok güveniyordu. Kafasında sadece eski bir kask, gözlük ve eldiven ile üzerinde sıradan kıyafetleriyle Burt'le alay edilse de, o aldırmadı ve pantolonunun paçalarını çoraplarının içine sokarak çıkış yaptı. Indian hızlandıkça hızlandı ve 1967 senesinde girdiği bu ilk hız yarışında Burt, 205.67 mil (yani 331 km/hız) yaparak 1000cc altı taşıtlarda karada dünya hız rekorunu kırmayı başardı. Havagazı borusundan, eski Chevrolet parçalarına kadar türlü çeşitli parçalarla geliştirdiği, benzin deposunu şişe mantarıyla kapattığı Indian'ı, Burt'ün yüzünü kara çıkartmadı ve onu efsane yaptı. Herkesin çatlak bir motosiklet tamircisi olarak gördüğü bu adam hayattaki en büyük hayalini gerçekleştirmeyi başarmıştı. Burt Munro'nun neredeyse 45 yıl önce kırdığı bu rekor halen kırılamadı. O ve efsanesi, motosiklet ve hız tutkunları arasında hep hatırlandı.

Burt Munro'nun hikayesi 2005 yılında başrolünü Anthony Hopkins'in oynadığı filmde anlatıldı."The World's Fastest Indian (Türkiye'de Efsane Adam adıyla vizyona girmiştir). Film Burt'ün gerçek yaşamına yakın bir güzellikte anlatıyordu onu ve Indian'ını. İlginizi çekiyorsa mutlaka izleyin derim. Üstelik sadece bir motosiklet ya da yarış filmi olarak da değil, bir hayat dersi ya da harika bir roman okumuş gibi tat almak için herkes izlemeli bu filmi bana göre. (Filmin fragmanını da biraz aşağıda izleyebilirsiniz.)

İşte böyle Efsane Adam Burt Munro ve Dünyanın en hızlı kızılderilisinin hikayesi...

Web aleminde onun hikayesini anlatan pek çok kaynak da mevcut. Ben de bu yazıyı kaleme alırken hem izlediğim filmden hem de o yazılardan faydalandım. O linkleri de aşağıya aktarıyorum merak edenlere.

Son söz: Burt Munro gibi, bir kaç yazı önce kaleme aldığım Köln'den Pekin'e motor süren ihtiyar delikanlılar gibi insanların hikayeleri, insanın bu dünyada hayal ettiği ve hayallerinin peşinden gittiği müddetçe başarılı ve mutlu olacağının dersini veriyor adeta hepimize. Ne diyelim umarım bu insanların yaşlarında hala motosikletimizle hayal avcılığına devam ediyor oluruz... Zira dünyadaki pek çok şey gerçekte içi boş ve tatsız, hayal kurmaksa hala insanın en büyük başarı ve umut kaynağı...

Linkler:
Türkçe wikipedi'de Burt Munro:
http://tr.wikipedia.org/wiki/Burt_Munro

English wikipedia link:
http://en.wikipedia.org/wiki/Burt_Munro

Efsane Adam Filmi (The World's Fastest Indian film links):
http://www.imdb.com/title/tt0412080/
http://www.sinemalar.com/film/1213/Efsane-Adam/

Türkçe yazılmış güzel bir Burt Munro yazısı:
http://www.postapaylas.com/genel/tek-rakibi-hava-yollari-burt-munro.html

Filmden bir sahne (A fragment) :
http://www.imdb.com/video/screenplay/vi1643512089/

(Bu yazıdaki fotoğraf ve videolar internet ortamından alınmıştır... )

Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı - Robert M.Pirsig

2011-11-06T20:39:00.005+02:00

Ve evet yazmayı istediğim, daha da öncesinde okumayı istediğim ama yıllardır piyasada bulunmayan ve eski baskısını da bulmanın oldukça güç olduğu, motosiklete binmeye başlamadan önce sadece adına bakıp oldukça önyargıyla yaklaştığım hatta alaycı bulduğum ki aslında gerçekten de bi anlamda alaycılık eden efsane bir kitap bu. Huh! İlk cümlenin uzunluğu bile kitabı okurken uzunca bir felsefik yolculuğa çıkılacağını anlatmıyor mu zaten.

Kitabın arka kapağı da bize neyle karşılaşacağımızın ipucunu verir gibi adeta:

Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı roman, otobiyografi ve felsefi deneme türlerinin sınırlarını genişleten; bütün bir akılcılık geleneğini sorgulayan benzersiz bir 'kült kitap'

Yazar Robert M.Pirsig, oğluyla birlikte yaptığı uzun bir motosiklet yolculuğu boyunca aslında okuru motosiklet üstünde görkemli bir felsefik yolculuğa çıkarıyor. Kitabı bitirebilirseniz - ki felsefi kavramlara az çok aşina ve iyi bir okursanız mutlaka sonuna kadar okumalısınız- asıl tat tam da son sayfalarda hissediliyor ve biraz içiniz burkulsa da okuduğunuza memnun olduğunuz bir kitabı kapatıyorsunuz sevinçle. Pirsig, dünyanın politika ve onun saçma planlarıyla değişebileceğine inanmaz ve mevcut tüm değerlerin sorgulanması gerektiğini düşünerek bu kitapta bu sorgulamaya girişir. Asıl hikaye de budur aslında, motosiklet yolculuğu sadece bunu daha da cazip kılan şeydir. Ki benim gibi motosiklet tutkunu bir okursanız bu sizi daha çok bağlar kitaba.

Bu arada hemen belirtelim bu kitap kesinlikle bir motosiklet kitabı değildir. Pirsig'in de dediği gibi "Çünkü gerçek motosiklet, kendimiz denen motosiklettir" Bu bir felsefe kitabıdır. Kitap, sıradan okuyucuyu zaman zaman sıkıp, ürkütebilir ama az buçuk kendini zorlayan her kitapsever bu kitabı sevecektir, ki felsefe okumak zaten başlı başına zorlu ama bir o kadar da zevkli bir uğraştır.

Kişisel olarak ben, Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı kitabını bitirir bitirmez, onun ardılı olan Robert M.Pirsig kitabı Lila'yı aldım. Motosiklet Bakım Sanatı'nda değerlerin sorgulamasını yapan yazar, Lila'da bu kez bir deniz yolculuğuna çıkar ve ahlakın sorgulanmasına girişir.

Motosiklet kendi içinde felsefesi de olan bir taşıttır, hatta tutkunları için taşıttan da ötedir. İnsanın kendini bulması için muhteşem bir aracı da olabilir, hayata tutunacak dal da. Bu sebeple motosikletle felsefe bir yerde mutlaka buluşur, Pirsig'de bu buluşturmayı harika başarmış bir yazardır. Kendini iyi beslemiş kitap kurtlarına şiddetle tavsiye olunur.

Benim kitaptan özümsediğim bazı tadımlıklar ise aşağıda:

"... ve birisi mistik olmak istiyorsa onun yeri manastırdır, üniversite değil. Üniversiteler her şeyin tüm ayrıntılarıyla açıklanması gereken yerlerdir."

"Tümüyle güvendiğiniz bir şeye asla kendinizi adamazsınız. Kimse yarın güneşin doğacağını fanatik bir biçimde haykırmaz. Çünkü güneşin yarın doğacağını herkes bilir. İnsanlar, politik ya da dinsel inançlar ya da başka tür dogmalar ya da amaçlar için kendilerini fanatikçe adıyorsa bunun nedeni daima, bu dogmaların ya da amaçların kuşkulu olmasıdır."

Bu iki alıntı bile kitabın neler vaad ettiğinin işareti değil mi?
Neyseki ben bu kitabı okumaya nail olmuş fanilerdenim. Bi yerlerde bulursanız alın, bi gün mutlaka okursunuz.

NOT: Kitap'tan Motosiklet Kitaplığı başlıklı yazıda daha önceden kısaca bahsetmiştim, ama kitabın önemine binaen daha detaylı olarak tek başına bir başlık açmak istedim.
Meraklısına motosiklet kitaplığı blogda şu adreste:
http://mymotorcycleexperience.blogspot.com/2010/09/motosiklet-kitaplg.html

(Bu yazıdaki fotoğraflar internet ortamından alınmıştır... )

Motosikletle Köln'den Pekin'e iki ihtiyar delikanlı... (Köln to Beijing by two Turkish Bikers)

2011-10-17T12:52:00.014+03:00

Onlara ihtiyar demeye utanılacak kadar aktif ve dinamik iki abimiz oldukları için ihtiyar delikanlılar demeyi tercih ettim ama yine de sadece "Delikanlılar" demek en doğrusu galiba.
Yalçın Özer ve Tarık Eren, bu bahsettiğim delikanlılar.Yalçın Özer eski bir sporcu, milli jimnastikçilerimizden. Pek çok sportif başarısı var ve halen Almanya'da yaşıyor, orada da pek çok jimnastikçi yetiştirmiş bir olimpiyat tutkunu. Kendi kurduğu Almanya Olimpiyat Kulübünün Başkanı. Kendisi gibi Almanya'da yaşayan yakın arkadaşı Tarık Eren'le birlikte pek çok uluslararası geziden sonra, 2008 Pekin Olimpiyatlarına Almanya Olimpiyat Elçisi olarak motosikletle gitmeyi düşünmüşler ve bunu 60'lı yaşlarını sürerken gerçekleştirmişler de.

Solda Yalçın Özer, ortada bir tibet rahibi ve sağda Tarık Eren

Ben kendilerinin bu macerasını biraz geç öğrendim. MotorOn Dergisi kendileriyle konuyla ilgili bir röportaj da yapmış, orada daha detaylı bilgi var, röportaj linkini yazının sonuna ekleyeceğim. Yaptıkları bu işle ilgili bir siteleri var mıdır diye web'de ararken Tarık Eren'in Almanca sitesini buldum ve kendilerine bir tebrik mesajı attım, keşke Türkçe bir arayüzü de olsaymış bu gezi linkinin dedim. O da bu mesajı Yalçın ağabey'e iletmiş, Yalçın ağabey bana maille döndü ve kendi Türkçe linkini mailledi. Her iki linki de yazı sonunda bulabilirsiniz.
Yalçın Özer'in bu gezi ile ilgili Almanca olarak yayınlanmış bir kitabı da mevcut, "Das Glück war auf unsere Seite" (Talih Bizden Yanaydı) adlı kitabın bir gün Türkçe olarak Türkiye'de de yayınlanması ne de güzel olurdu. (Türk yayın camiasına duyurulur.) Bu arada Yalçın ağabey kitaptan gelen geliri de Almanya'da kanserli çocuklara bağışlıyormuş. (Bu bilgiyi de bizzat kendisi verdi.)

    Benim asıl söylemek istediğimse şudur ki, bizler genç yaşımızda zihnen ihtiyarlamış halde uyuşuk uyuşuk bilgisayar başında otururken 60'larını devirmiş ağabeylerimiz kendilerine bir amaç ediniyorlar ve o amaç uğruna motosikletlerine atlayıp Köln'den kalkıp Pekin'e kadar motor sürüyorlar. Ne diyeyim, böyle insanlara ancak şapka çıkartılır, elleri öpülür. Ben kendi adıma böyle insanları tanıdıkça, ileriye dönük olarak sağlığım müsaade ettiği müddetçe yapmayı düşündüklerimden vazgeçmeme azmine daha fazla sahip olmaya başlıyorum. Yalçın Özer ve Tarık Eren bu azmin yaşayan örnekleri olarak orada duruyorlar işte.

    Clint Eastwood'un ilerlemiş yaşlarında çekip Oscar aldığı Unforgiven filminden sonra yaptığı bir röportajı okumuştum yıllar önce. Orada kendisine sorulan bir soruya "İnsanın nefes aldığı sürece aktif olması gerektiğini düşünüyorum" diye cevap vermişti üstat. Bu iki ihtiyar delikanlıyı ve yaptıklarını görünce aklıma bu söz geldi.

    Kendilerine uzun ömürler ve sağlık dilerken, bir Türk olarak onlarla ayrıca gurur duyduğumu da belirtmeden geçemeyeceğim tabii...

Linkler (Links for Köln to Beijing 2008):
Gezinin Almanca linki (Köln to Beijing 2008 link by Tarık Eren): http://www.koeln-peking.de/Index.html

Yalçın Özer'in hayatından kesitleri de barındıran üç dilli link'de burada (Yalçın Özer's link): http://www.yalcinolympic.com/index.html

MotorOn Dergisi'nin kendileriyle yaptığı röportaj linki ise şurada: http://motoron.com.tr/593-disiplinli-deliler%E2%80%9D-olimpiyat-yolunda.aspx

(Bu yazıdaki fotoğraflar Yalçın Özer'in sitesinden alıntıdır.)

Ben de test ettim… (Yamaha XT 1200Z Super Tenere)

2011-09-30T01:57:00.017+03:00

Uzun zamandan sonra içinde motosikletin cismen varolduğu bir yazı yazıyorum nihayet.

Bu bir test yazısıdır ama aynı zamanda da değildir. Zira bendeniz ilk kez bu cc’de bir motosikleti test eden, bir anlamda amatör bir faniyim. Bu sebeple bu yazıya bir şekilde ulaşıp da okuyacak olan profi abiler bu testi yavan bulabilirler baştan söyleyeyim. Benimkisi daha ziyade benim gibi daha önce büyük cc’lerle minik deneyimleri olanlar ya da bu segmenti hiç denemeyenler içindir. Çok kısa da olsa 500, 600 ve 900cc deneyimlerim olmuştu. Ama 1200cc şaftlı bir enduroyu daha önce denemedim açıkçası. Bundan sebep, bu test denemesinden büyük beklentisi olanlar şu anda okumaktan vazgeçebilirler, vallahi darılmam, gücenmem.

Şakası bir yana Süper Tenere geçen yıl ilk geldiğinde, Yamaha’ya test sürüşü için başvurmuş ve en yakın bayiiye yönlendirilmiştim. O zaman fırsat bulup da bu işe girişememiştim. Geçtiğimiz günlerde Yamaha Türkiye sitesinde gezinirken baktım ki halen Fazer8 ve Süper Tenere için test sürüşleri devam ediyor, hemen maili attım. Yamaha Yetkilisi Emre Bey geri döndü ve bana doldurmam için bir form mailledi. Bu formu doldurdum, artık Tenere testi için motorlar Yamaha’nın Sancaktepe’deki genel merkezinden teslim alınıyormuş. Uygun tarihleri belirttim ve birkaç gün sonra Emre Bey aradı, randevulaştık ve bugün sabah 10:00’da test için motoru teslim almak üzere Yamaha Türkiye genel merkezine yola çıktım.

Emre Bey gençten, çok saygılı ve nazik biri çıktı. Teslim tutanağını doldurdum, biraz hoşbeşten sonra motoru hazırlatmak, benzin takviyesi filan yapmak için ayrıldı. Az sonra Süper Tenere kapıda beni bekliyordu. Emre Bey motorun başında, biraz genel özelliklerinden bahsetti. Motorun kombine fren sistemine sahip olduğunu ön ya da arka frenlerden herhangi birine dokununca diğerinin de frenlediğini söyledi. Tabii ABS’de mevcut. Motorda Turing, Sport ve Offroad mod olmak üzere üç adet sürüş seçeneği mevcut. Yalnız offroad modu diğerleriyle aynı düğmeden ayarlanmıyor ve yol dışı olduğu için elcik üzerinde değil gösterge panelinde onun ayarı. Tahmin edileceği gibi sport moda alınca motor daha agresif ve güçlü davranıyor. Bu Touring ve Sport modları değiştirme işi sağ elcikteki bir düğmeyle yapılıyor zira sürüş esnasında da modu değişmek mümkün, bunu yaparken gazı kesip sonra modu değişmek gerektiğini söyledi Emre Bey. Zaten yeniden gazı açtığınızda modun değiştiğini hissediyorsunuz özellikle sport moda geçtiyseniz. Motor agresifleşiyor, hızı ve torku artırıyor.

Gösterge panelinden de, geçtiğiniz modu (T \ S) görüyorsunuz. Diğer dijital ayarlar gösterge panelinden yapılıyor. Motorda yukarıda bahsettiğim gibi off road kullanım için bir sistem de mevcut, dilerseniz arazide arka tekerin patinaj çekip türlü canavarlıklar ve çamur partisi yapmasını sağlayabilir ve enduronun tadını çıkartabilirsiniz. Tabii 37000 tl'yi verdikten sonra o motora ağır arazide kıyacak mangal gibi de yürek olur herhalde adamda.

Bu arada Super Tenere’de bana ilginç gelen bir özellik de, telli jantlarda tubeless(dublex) lastiklere sahip olması oldu. Bir enduro için iyi bir özellik denilebilir. Motor şaftlı ve siyah ve göze fazla batmayan bir şaft bu. Yakıt sordum, 5,5 - 6 litre civarı 100km'de dedi. Ve yol bilgisayarında benden önceki son kullanımdan kalan 6 litre verisini gösterdi Emre Bey.

Bu arada bugüne dek bu aleti 150 kişi test etmiş, ben 151'inci oluyormuşum, vay bee, bu iyi bir şey mi, yoksa kötü mü anlayamadım, iyiymiş gibi gülümsedim, havalandım.

Sürüş Başlasın

Emre Bey’in kısa sunumunun ardından, motoru çalıştırıp sırtına bindim. Ve yine onun tavsiyesi ile Sancaktepe’den Şile yoluna doğru gaz açtım. Yaklaşık iki saat birlikte olacaktık bu tork canavarıyla. Epeyce zamandır motosiklet kullanmamıştım, bu yüzden içimde bir heyecan zaten vardı, Tenere’nin gaz açtıkça patırdayan acaip dizaynlı egzosu ve benim ilk kez 1200cc şaftlı bir enduro selesinde oluşum da ekstra bir heyecana gark eyledi bendenizi. Ama daha ilk kilometrelerde anladım ki, yetilerimde neredeyse hiçbir azalma yok, üstelik son motorum YBR125’den sonra, altımda 260 kiloluk bir dev olmasına rağmen. Ve ilk izlenimim Emre Bey’in de bahsettiği gibi, motorun cc’sinden ve cüssesinden beklenmeyecek kadar çevik ve rahat kullanımlı oluşu oldu. İlk ışıklarda kombine frenajın ciddi bir güven verdiğini anladım. Ara ara özellikle ön ve arka fren yaptım motorun tepkilerine baktım, evet gerçekten de kombine fren tepkisiydi bu. Şehir içi bir süre sürdükten sonra Şile yoluna çıktım. Yolda ara ara kamyonlar olmasına rağmen sol şerit Süper kahramanındı, Tenere düşük viteslerde bile hızını çabuk artırıyor, özellikle 5000dev/dk. ötesinde şahlanmaya başlıyordu. Vites geçişleri gayet rahat ve şaftta ses yok. Yalnız motorun ön camının kesinlikle yükseğe ayarlanması gerekli, zira hız arttıkça rüzgar abiden fena dayak yemeye başlıyorsunuz.

Motorun selesi geniş ve rahat yalnız (belki benim kullanımımdaki yanlıştan da olabilir ama) 4500 dev./dk civarında selede ve aynalarda hafif de olsa bir titreşim vardı.

Bu arada aynalar demişken, motorda beni şaşırtan şey YBR125’le birebir aynı aynalara sahip olmasıydı. Bunu Yamaha sitesindeki fotoğraflarda görünce, benziyordur aynısı değildir demiştim, ama 1 yıl 15000km YBR125 kullanmış biri olarak gördüm ki koskoca Süper Tenere, resmen 125 cc’lik torunuyla (yada aslında dedesi mi demeli) aynı aynaları kullanıyor. Biri 4000tl, öbürü 37000 tl. Doğrusu YBR125’in aynaları gerçekten çok rahat görüş sağlayan aynalardır, (mesela cbf150 sahiplerinin bir kısmı aynalarını ybr’ninkilerle değişirler), nitekim geniş gidonlu Tenere’de de aynı aynalar harika görüş açısı sağlıyorlar, ancak bu kadar yüklü fiyatı olan alete yan sanayide 10tl’ye bulunabilen ybr aynalarını ben yakıştıramadım ve beni şaşırttı bu durum. Bir de yüksek hızlarda ilginç şekilde aynalar ilk ayarladığım şeklini hafiften kaybetmeye başlıyordu, belki de iyi sıkılmamışlardır diye düşündüm, ama yokladığımda sağlam duruyorlardı. Bunun sebebi bahsini ettiğim titreşim de olabilir. Bunları motoru kötülemek için değil objektif olma adına yazıyorum. Yoksa genel olarak motor gayet başarılı geldi bana. Zira doğru devirlerde öyle ciddi titreşim filan yok. Benim en hoşuma giden yanı epeyce yüksek hız ile giderken bile sanki o hızla gitmiyormuşçasına dengeli ve güven veriyor oluşu oldu.(Camı iyi ayarlamak ya da değiştirmek şartıyla tabii).

Viraj kabiliyeti ve 250cc bir motor kullanıyormuş gibi kolay sürüşü çok hoşuma gitti doğrusu. Bir motosikletle benim düşündüğümden daha yüksek hızla viraj yapmanın nasıl bir şey olduğunu da tatmış oldum Süper kahraman sayesinde (Yatır, yatır, yatıırrr!:)). Düzlüğü yakalayınca bir iki kez 6’ıncı vitesi buldurabildim ve Tenere güle oynaya bir altı ve beşin yanyana geldiği km/hıza kadar çıktı :) ama ne yazık ki, Şile yolunda bu hızları ancak saniyelerle sürdürebiliyorsunuz, kaldı ki üç haneli hızlara çıkmak tehlikeli ve sağlıksız da aynı zamanda, siz gaza gelip çıkmayın emi...:) (Memleketimizde ne yazık ki 300km/hız yapabilen motosiklet satışı yasal ama aynı motosikletle hız limitleri kanunen oldukça komik olduğu için bunu böyle yumuşattım kusura bakmayın) Anladım ki, bu motor yol istiyor, macera peşinde, up uzun yollar lazım bu alete.

Motorun önünde ters teleskopik amortisörler var arkada ise ortada tek amortisör var. Ön ve arka amortisörleri ayarlayabiliyorsunuz. Bu arada kasislerde ve ufak tefek çukurlarda gözlemlediğim kadarıyla amortisörleri gayet başarılı buldum.

Kombine frenlerden yukarıda bahsetmiştim, oldukça başarılılar. Yalnız ayak fren pedalının çok küçük olması dikkat çekiciydi doğrusu. Arka frene basma konusunda sıkıntı yaşamamama rağmen bu minik pedal enteresan geldi bana.

Ayak pegleri ise yeterli ve sağlam görünüyordu. Bu arada okuduğum bazı test yazılarında yan ayaklıktaki sorundan ve motor üstünde ayaklar yerde dururken ayak peglerinin kaval kemiğine dayanıp rahatsız etmesinden bahsedilmişti. Doğrusu ben bunu yaşamadım zira her iki ayağımı da yere koyduğumda peglerden açıkta kalıyorlardı. Benim boyum 1.85 ve bacak boyum da vücuduma göre biraz uzun sayılır bu arada. Belki de boyları yüzünden ayakları peglere yakın kalıyordu yere basarken bilemiyorum, ben böyle bir sorun yaşamadım. Yalnız yine aynı yazılarda bahsedildiği gibi yan ayaklığı açmak aşırı güç olmasa da biraz sıkıntılı gibi. Dikkatle açmak gerekiyor, gerçi ayaklıkta topukla itilebilecek şekilde çubuğumsu bir kol var bunu denediğimde daha kolay açıldığını gördüm ben. Yani kafaya takılacak kadar büyük bir sorun gibi gelmedi bana.

Sağ ve sol elciklerdeki tüm düğmelere kolayca ulaşılabiliyor ve elciklerde rüzgar korumalar mevcut.

Gösterge paneli sade ve anlaşılır. Off road ve kötü hava koşulları düşünülerek suya dayanıklı bir panel yapılmış, yol bilgisayarı filan var zaten olmaması şaşırtıcı olur, geçelim; panelin hemen sağ altında karenaja monte edilmiş elektrik çıkışı mevcut.

Daha önce de yazdığım gibi bu amatörce bir test olduğu için teknik bilgiler benden bu kadar.

Çok kısa da olsa mola amaçlı mıcırlı bir yol kenarına yanaşırken ve bir kez de kırmızı ışıkta sağa doğru dönerek kalkarken arka teker kayma eğilimleri gösterdi, yüksek torkun ve benim gazın dozajını iyi ayarlayamamamın da etkisi vardır mutlaka bunda, ama motor hemen kendini toparlayıp yola devam etti. Bu da hoşuma gitti doğrusu. Dengeli gidiyor meret. ağırlık merkezi yere yakınmış ondan olsa gerek.

Bir amatör tester olarak lafı fazla bile uzattım biliyorum ama, son birkaç şey ekleyeyim öyle gideyim müsaade edin. (Etmeseniz de konuşacam, blog benim, beni oynatmazsanız kapatır blogu giderim :)

Motor genel olarak iyi bir motor gibime geldi, kullanımı çok kolay ve rahat, hızlanması gayet iyi, viraj kabiliyeti gayet iyi, genel görünüm de sınıfının genel görünümüne uygun, ben biraz Transalp - Varadero karışımı gördüm bu alette tip olarak. Şu an için tek rakibi herkesin dediği gibi BMW 1200GS, ama fiyat ve performans düşünülürse bu alet tercih edilesi gibi ve GS kadar büyük de durmuyor. BMW fanatiği değilseniz ve ülkedeki servis ağı gibi şeyler öenmliyse Yamaha tercihte öne geçebilir. Nitekim satışları da hiç fena değilmiş.

Yalnız eklemek istediğim asıl şey şu ki, üstüne bindiğimde de, yanında dikilip baktığımda da Süper Tenere denilen bu Japon harikası çok açık söyleyeyim 37000tl edecek bir alet gibi gelmedi bana.(Diğerleri eder mi, bence onlar da o paraları etmez) Motorun bana verdiği hissiyat buydu açıkçası. Kişisel olarak motosiklet denilen alete bu kadar büyük paraları vermenin yanlısı da değilim, bana bir motosikletin bu kadar para etmesi de hep şaşırtıcı gelir. Zira üzerine bindikten sonra aldığınız haz pek çoğunda neredeyse benzer bir şey. Artı hemen hepsinde küçük bir yana yatırmada bile düşündüğünüzden çok daha acayip tamirat masrafları çıkabiliyor. Ve daha da acayibi sürüş esnasında “Ulan bu alete ben o kadar para saydım, aman yavaş gideyim, amanın o çamura girmeyeyim” demiyorsunuz ve bu zevkle ilgili her haltı yemek istiyorsunuz, motosiklet bu anlamda sizi biraz dürten de bir alet. Bu dürtüden kaçmaksa zevki ertelemek ya da zevk alamamak gibi bir şey. Bu sebeple de onca parayı verip de 4000 liralık bir 125 cc (ki o da 4000 etmez aslında) gibi onun da aslında pek çok aksamının verilen parayla doğru orantılı olmadığını gözlemlemek düşündürüyor beni, param olsa bile verir miydim diye… Motor aksamı gerçekten ne değerdedir , kaç para eder bilemem ama , benim pek çok büyük cc’de de gözlemlediğim şey bir çok kısmının verilen parayla eşdeğer oranda kaliteli görünmemesi. Nitekim Tenere’nin YBR aynaları ve karenajı ve hatta sele ile depo arasında kalan boşluğa kadar bir takım aksam ve görüntüsü verilen parayla eşdeğer konfor ve kalite gibi gelmedi bana. Tabii bunlar tamamen benim saçma kişisel görüşlerim olarak da algılanabilir ki çekinmeden öyle algılayabilirsiniz, darılmam.

Tüm bunların sonunda testi bitirip motoru teslim ederken, içeride podyuma çıkmışçasına bir standın üstünde yeni kasasıyla duran YBR125 göz kırptı yine bana ve benim gibi amatör bir faninin, yeniden böyle bir - bozulmayan ve 90’la gitse bile hep ama hep giden - aleti alıp, motosiklet adına yarım kalan tüm yetilerini sonuna kadar zorlaması gerektiği hissiyatı hakim oldu bünyemde. Ybr ile bonkörce motosiklet yetilerimizi har vurup harman savururken tam da o esnada bir loto filan tutturursak, kimbilir üstüne bir de kırmızı kar filan yağarsa Süper Tenere niye almayalım, di mi ama? (Gülmeyin, lotonun değil ama kırmızı karın yağma ihtimali epeyce yüksek :-) )

Emre bey’e teşekkür edip, test formunun sonuna Süper Tenere için geçer notumu verdikten sonra beni bekleyen otomobilime bindim. Otomobile bindiğimde ise az önce indiğim 110 beygirlik tork canavarının ben de bıraktığı adrenalin etkisiyle de olsa gerek evimin koltuğunda hareket ediyormuşum hissine kapılmadım dersem yalan olur. Ve bir kez daha anladım ki motosiklete binmenin otomobille filan alakası yok ve bu iş öncelikle gerçekten de sportif bir faaliyet; Süper Tenere gibi bir motosikletten hemen sonra otomobile binmek bunu daha iyi hissettiriyor insana.

Ve yüksek vergilere, dünyanın en pahalı benzinine, belki çoğun değmeyecek motosiklet satış fiyatlarına rağmen, bir şekilde bu motosiklet işine dalınca her şeye ve herkese rağmen vazgeçemiyorsunuz meretten. Vazgeçmeyin de zaten, motosiklet hala toprak üstünde size en büyük hazları tattırmaya aday alet olarak orada duruyor zira. Kaç cc olursa olsun, o haz namzetine şans verme cesaretinde olmak önemli olan.

Kalın sağlıcakla! Nice Yollara!

Yamaha XT 1200Z Super Tenere ile ilgili detaylar için Yamaha’nın resmi sitesi şurada:

http://www.yamaha-motor.com.tr/tr/products/motorcycles/adventure/xt1200z-super-tenere.aspx?view=techspecs

Yaşasın Motosiklet Kardeşliği!

2011-09-18T14:15:00.012+03:00

    Motorcular arasında, motosiklet sitelerinde sık sık motosiklet kardeşliğinden bahsedilir. Daha ziyade yolda hiç tanımadığınız motorcuların başınız sıkıştığında yardımınıza koşması olarak öne çıkan bir şey gibi dursa da, farklı işlere de yaradığı kesin. Nasıl mı? Anlatayım.

    Dün işyerimde yoğun şekilde çalışırken telefonum çaldı. Bir ses ismimle hitap ederek, halimi hatrımı sordu. Önce tanıyamadım, ama tanıdık bir sesti bu. Kendini tanıttı, yıllardır görmediğim, bir dönem beraber çalıştığımız eski bir iş arkadaşıydı arayan. Birbirimizin telefon numarasını kaybedeli epeyce zaman olmuştu. "Sen nereden buldun beni, (feysbukum filan da yok benim diyorum içimden)" dedim şaşkınca. Anlattı.

2009'dan beridir o da motosiklet kullanıyormuş. Önce bu bloga rastlamış webde, sonra blogdaki bir kaç fotoda bendenizin gül cemalini görünce anlamış okuduğu blogun eski bir arkadaşına ait olduğunu. Tabii numara filan olmayınca ulaşamamış bana. Ama başka bir motorcu arkadaşla, yine sanal alemde bir motosiklet sitesi aracılığıyla tanışması ve benim de aynı arkadaşla tanışıyor olmam yıllar sonra bana ulaşmasını sağlamış.

    Çok şaşırdım bu işe, diğer arkadaşı da tebrik ettim. Biraz hoş beş ettik, bir Shadow'u varmış. Diğer arkadaşa verdi sonra telefonu. Dedim, "Yahu sen nasıl bir adamsın, nereden nereye vesile oluyorsun, vallahi bravo!".
"Abi biliyorsun camiada az çok tanınıyoruz, her ikinizi de tanıyor olmam, konu meslekten açılınca senin lafının geçmesine sebep oldu, o sayede senin ortak tanıdığımız olduğunu anladık ve bende telefonun olduğu için bi arayalım dedik" dedi. "İyi ki aradınız" dedim. Biraz lafladık, telefon numaralarımızı kaydettik.

    Motosikletsiz olmama rağmen motorculuk insanın peşini bırakmıyormuş demek ki, dedim kendi kendime telefonu kapatınca. Bunu yakınmak için söylemiyorum, bilakis bu harika bir şey ve insanın kendini iyi hissetmesini de sağlıyor. Yoğun işlerin arasında bu telefonla bir an motorcu ruhum depreşti. Yeni gelecek motor için biraz daha vaktim olsa da, motorcu kardeşliği şu an klavye başında bu satırlara aracı olmuş oldu.

    İşte, Motosiklet Kardeşliği denilen şey böyle bir şey, yani sadece motosiklet sırtında ve yoldayken ya da bir motorcu toplantısındayken ortaya çıkan bir şey değil. Her daim sizi takip eden, düşünmediğiniz bir anda moralinizi düzelten de bir şey. Her ikimiz de motosiklet kullanmıyor olsaydık, belki de bu arkadaşımla çok uzun yıllar daha birbirimizi arayıp bulamayacaktık, ama motosiklet sayesinde ortak tanıdğımız bir motorcu arkadaş buna vesile oluyor... Aslında motosiklet işine bulaşmakla ne kadar da iyi bir şey yaptığınızı size hatırlatıyor.

    Motosiklet Kardeşliği, hiç tanımadığınız yolda kalmış bir motorcuya bir ihtiyacı olup olmadığını sormak, gerektiğinde motor çantanızdaki malzemeyi onunla paylaşmak, deponuzdan benzin aktarmak demek. Ve bunu başka bir araçla yaşamanızın ne kadar imkansız olduğunu anlamanız demek. Kimi zaman da, böyle yıllardır görmediğiniz bir arkadaşınızı, sırf motosiklet ortak paydası sebebiyle telefonun öbür ucunda bulmak demek. Günümüzün tüm yabancılaştıran aletlerine karşı insanı sosyalleştiren bir şey demek... İyi bir şey demek yani..

Yaşasın Motosiklet Kardeşliği!

Not: Unutmadan ekleyeyim, kardeşlik de, kardeşlik kavramından anlayacak olgunluğa ermiş insan evlatları içindir tabii. Motosiklet Kardeşliği harika bir şeydir, ama her motosiklete binenin motorcu olamadığı gibi, bazı kendini motorcu sananların da, kardeşlik kavramıyla uzak yakın alakaları yoktur ne yazık ki.

Motorcuya saldırmanın dayanılmaz hafifliği...

2011-07-27T15:35:00.024+03:00

Benim bir feysbuk hesabım yok, bu nedenle orada neler döndüğünden haberim de; diyeceğim ama zaman zaman eşimin kendi hesabı aracılığıyla verdiği feysbuk geyik ve de haberlerini duyuyor, dinliyorum. Geçen gün Tuna Kiremitçi'nin motorcularla ilgili yazısını üşenmeyip bana okudu, ona da motorcu bir arkadaşı yollamış, hatta çocukcağız Tuna'nın "muhtemelen bir kaç kendini bilmez motor kullanıcısından yola çıkıp fena halde motorculara saydırdığı" yazısına güzel bir cevap da yollamış ve onu da paylaşmış. Tuna Kiremitçi ise "en azından okurlarının kendisine yakıştıramayacağı ama benim hiç şaşırmadığım" bir cevap vermiş bizimkine. Yazıyı bulup bir daha okuduğumda aslında Amy Winehouse'un ölümüyle ilgili bir yazının sonuna, belki de o gün işe gelirken sinir olunmuş motorculardan yola çıkılarak bir kaç satır karalandığını düşündüm. (İlgili yazı şurada:http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=18332405&yazarid=365&tarih=2011-07-25)

Aslında yazının tamamını okuduğumda Amy'le ilgili çıkarımlarına bile rahatlıkla itiraz edebilirim şahsen. Ama konu bu değil. Konu daha önceden benzeri bir kaç kişinin daha yaptığı, günlük köşe yazısının bir yerinde motorcuya karşı hislerini dillendirmekle ilgilidir.

Hep yazdık, hep söyledik motosiklete hiç binmemişseniz, motosiklet kullanan birileriyle hiç tanışıklığınız olmamışsa motorcu olmak ne demektir, motosiklet kullanan biri ne hisseder, trafikte ne yapar, ne yaşar bilemezsiniz. En fazla Temmuz sıcağında arabanızın kafes gibi ortamında trafikte beklerken, yanınızdan trafiğe hiç takılmadan geçen zaman zaman da kurallara uymayan kuryeciye, pizzacıya takılır, sinir olursunuz. Ama bu size tüm motosiklet kullananları karalama ve hedef gösterme hakkını vermez, vermemeli.

Motosiklet, doğru kullanıldığında İstanbul gibi şehirlerin trafiğine bireysel olarak tek çözüm olabilecek motorlu taşıttır diye çokça yazdık. Yalnız doğru kullanılmazsa da Tuna Kiremitçi gibi köşecilerin diline düşüp genellemelerle tüm kullanıcıları da lekeleyecek, zaten baştan beri bozuk olan imajı daha da bozacak bir taşıt. Ve daha da fenası doğru kullanılmadığında hayatınızı bir anda elinizden alıverecek bir taşıt. Bu noktada çuvaldızı aklıselim motorcular olarak hep kendimize batırmayı da bilmişizdir, çevremizdeki kardeşlerimizi, yeni başlayan arkadaşlarımızı uyarmışızdır.

Yalnız burada anlatmak istediğim asıl şey şu ki, bir şekilde gazetelerin köşelerinde yazı yazacak kıvama gelmiş, bunu kendine meslek edinmiş ve pek çok insanı da bu yazılarla etkileme gücü olan insanların hakkında fazlaca bilgileri olmadığı bir şeye bu kadar rahatça saldırabilme hevesleridir.

Bendeniz otomobil de kullanan bir motosiklet kullanıcısıyım; otomobilimin içindeyken kimi zaman motorculara sinirlendiğim de oluyor, bunlar genellikle motosiklete ticari amaçla binenler oluyorlar. Kuryesi, kebapçısı, gerçekten de çoğu kez trafikte diğer taşıtlara zorluk yaşatacak hareketler yapıyorlar. Ancak öncelikle burada şunu anlamak gerekiyor, bu insanlar bir iş yapıyorlar ve yaptıkları işin de en hızlı yapılma yolu motosikletle yapılması. Kurye dediğiniz sürücü, motosiklet cambazlığına soyunmadan ne yazık ki günde bilmem kaç tane evrakı zamanında yetiştiremiyor yerlerine. Bu sebeple zaten aslanın ağzında olan ekmeğini kazanmak için ekstradan cambazlıklar yapmaya başlıyor trafikte ister istemez.(Bu konu Kurye şirketlerini ve onların motosiklete ve motosiklet eğitimine yaklaşımlarını ilgilendirdiğinden fazla da uzatmayayım, ayrı bir yazı konusudur kanımca.) Bunun farkında olmayan otomobilin içindeki bizlerse - direkt olarak yaftayı yapıştırmayı ve genelleme yapmayı da çok sevdiğimizden - hemen saydırmaya başlıyoruz alayına. Yaşlı taksiciyi dövmeye kalkan mobiletlinin hissettikleri nedir, daha önceden başka bir taksicinin terörüne mi maruz kalıp da şimdi bu yolu seçmiştir bilemiyorum sayın Kiremitçi ama, bir gün bir taksici tarafından tıpkı Can Dündar'ın bir yazısında anlattığı gibi (İlgili yazı: http://gundem.milliyet.com.tr/taksici-teroru/gundem/gundemyazardetay/05.07.2011/1410255/default.htm )bir teröre sizin ya da benim maruz kalıp kalmayacağımızın garantisi de yok İstanbul trafiğinde ne yazık ki.. Aynı şekilde tamamen hobi amaçlı ve trafik kuralları dahilinde motosikletine binerken (yani normal şekilde şeridinde giderken) otomobili içinde alkollü bir sürücü tarafından neden şeritte gidiyor diye, arkadan korkutma ve eğlenme amaçlı dokundurulmak suretiyle asfaltı boylayan sürücünün ölüp ölmeyeceğinin de hiç ama hiç bir garantisi yok Tuna bey. Evet otomobil kullananların hiç değilse bir kısmı kurallara uyuyor, oysa sizin deyiminizle motorcuların neredeyse tamamı kuralsız kullanıyor öyle mi? Bu yüzden mi trafik istatistiklerine göre hala en büyük ve en hatalı kazaları (hatta motorculara karşı da) en çok otomobiller yapıyor sizce?

Şehirde mobilize yaşamak - hele de İstanbul gibi bir metropolse o şehir - gerçekten çok zor. Trafikte otomobillerin içinde neler çektiğimizi park yeri ararken, saatlerce yolun açılmasını beklerken ve daha bir sürü yolla anlıyoruz. Bazılarımız bundan sıyrılabilmek için motosiklet kullanmaya başladık ve gördük ki, motosiklet şehrin trafiğine karşı en akılcı bireysel ulaşım aracı. Gittik kendimize kasklar, giysiler aldık, (otomobilcilerin çoğunluğunun yapmadığı gibi - alın size genelleme) eğitim merkezlerinde sürüş eğitimleri, motosiklet ehliyetleri aldık, çıktık yola. Taksicisi, minibüsçüsü, özel otosu üstümüze mi kırmadı, kimimizin ölümüne mi sebep olmadı, Sarp Erem* gibi düştüğümüz halde durmayıp üstümüzden geçerek mi çiğnemedi. Daha neler neler... Onlarca kurye, benzeri sebeplerle trafikte can verdi, pek çok hobi kullanıcısı (Dr.Ömer Uzma** gibi) diğer araçların olmayacak hataları yüzünden canından oldu. Buna rağmen ısrarla artarak motosiklet kullanımı devam ediyor ve emin olun her geçen yıl - özellikle benzin fiyatları ve küresel ısınmanın artışı nedeniyle - daha da artacak. Yani siz, ben, herkes motosiklete ister istemez alışmak zorunda kalacağız, kanlı ya da kansız.

Kimbilir belki gün gelecek motorcular hakkında negatif kalem oynatanlara bile mantıklı gelmeye başlayacak bu ulaşım yolu, hatta "şöyle Harley'e atlayıp Okan Bayülgen*** misali ben de yollara düşsem ne keyifli olur" da diyecekler ve umarım derler de. Zira motosiklet pratik olduğu kadar her bindiğinizde ayrı bir keyfi de yaşatan bir araç, bunu ancak binerseniz anlayacaksınız. Ve maalesef trafikte tıpkı diğer taşıtlar gibi motor kullanan kendini bilmezler de var, ama buna rağmen motosiklet yine de bir otomobilden daha kolay elde edilen ve pratik ulaşım aracı olmayı sürdürüyor. Neredeyse kargo şirketlerinin bile pek çoğu küçük kargolarını motosikletle gönderir hale geldi artık. Kurye şirketleri aldı başını gidiyor, yüzlerce motokurye yollarda; ve bu böyle olmalıydı oldu, artacak da buna emin olabilirsiniz. Ve kızsanız da sinirlenseniz de, siz trafikte beklerken onlar (bazen en fazla bir otomobil kadar) kuralları çiğneyerek de olsa aralardan geçip gidecekler. Kırmızıda geçen taksi ya da özel otomobillerin motosikletlere oranı istatistiki olarak nedir bilemem, ama ben hem otomobil kullanırken hem de motosiklete bindiğim dönemlerde ikiden fazla tekeri olanların bu kuralı daha çok ihlal ettiğini gözlemliyorum. Yani kuralsızlık motosiklete binmekten değil, aslında taşınılan beyinden kaynaklanıyor gibime geliyor ne dersiniz? Tıpkı önyargılı olmakta olduğu gibi.

Hayatında bir kez bile motosiklete binmeyen birinin, motosikleti motorcuyu anlaması beklenemez, bunu anladık ama kişinin anlamadığı bir şeyi de bunca öfkeyle karalaması olacak iş değildir. Sadece gözlemimi yazdım demek de bana akılcı gelmiyor, siz ulusal bir gazetede ya da benzeri bir medya ortamında insanlara hitap ediyorsanız genellemelerle ya da şahsi ihtiraslarınızla yazı yazamazsınız, çünkü bu konu binlerce belki milyonlarca kişiyi ilgilendirmektedir ve etkilemektedir. Ben sizin yazdığınız yazı yüzünden bana zaten deli gözüyle bakan insanlara yenilerinin eklenmesini istemiyorum doğrusu.

Bizler motosiklet kullanmayı hayatımızın bir parçası, motosikleti gündelik hayatımızda bir ulaşım aracı haline getirmiş ve bu uğurda ölmek değil, bunu yaşamak isteyenler olarak motosikletli yaşamı özendirmeyi, dünyanın pek çok ülkesinde en az otomobiller kadar ve hatta pek çoğunda yasalarla daha fazla saygı ve öncelik gördüğü gibi, bu memlekette de bunu sağlamaya debelenenler olarak, bu gibi yazıları gördüğümüzde ister istemez tepki gösteriyoruz, göstereceğiz. Bizim için bunca önemli bir konuyu, siz yazınızın bir kenarına tamamen gündelik tasalanmalarınızla sıkıştırdığınızda, bu daha çok tepki göstermemize sebep oluyor doğal olarak.

Motosiklet mi yazmak istiyorsunuz buyrun gelin onlarca mecra var, size önce motosikleti, motosikletli yaşamı, bu işin avrupada, dünyada nasıl olduğunu, bizde ne halde olduğunu bir güzel anlatsınlar; hatta girin motosiklet web sitelerine şöyle bir okuyun bakalım bu insanlar ne yapmakta, ne hissetmekte, bu işe nasıl bakmakta. Bir kurye bir günde ne yapar, nasıl çalışır ya da bir kebapçıdaki skutırcı çocuk aslında motorcu mudur yoksa ekmeğinin peşindeki ehliyetsiz bir gariban mı? Bunları iyice bir araştırın bakalım neler göreceksiniz.

Bütün genellemeler yanlıştır ve bu motosiklet için de geçerlidir, tıpkı diğer taşıtlar da olduğu gibi, ama siz Çorum'dan adam çıkmaz mantığıyla tüm ikiteker kullanıcılarını aynı şekilde değerlendirirseniz ister istemez bu işe gönül vermiş, kelle koltukta ve her şeye rağmen ısrarla motosiklete binen akil insanlardan mail ya da benzeri yollarla tepki göreceksiniz, hatırlatırım.

Du bakiyim ben bugünkü yazımda şu dünkü motorcunun yaptıklarını yazayım da görsünler günlerini mantığıyla yazı yazan köşe yazarının bu anlayışla yazdığı hiç bir konuyu ben şahsen ciddiye almam, zira yazı üslubuyla bunu fazlasıyla açık ediyor söz konusu köşeciler.

Son dönemin gözde kavramı empati, bize de bunu en çok pompalayan medya ve köşe yazarları, o halde empati yeteneğini öncelikle kendilerinin geliştirmelerini bekliyoruz. Ve bizler Temmuz sıcağında otomobillerin kafes gibi ortamında trafikte bekleyenlerin sinir olmalarına rağmen motorlarımızı sürmeye devam edeceğiz, kimbilir belki bir gün onların ya da ileride çocuklarının da bizler gibi ikitekerin tepesinde trafikte olacaklarını düşünerek...

Çağrı "Cloud" Öztürk.

*Sarp Erem: Taksi tarafından çarpılıp ölüme terk edilen ve davası motorcularca sembol hale gelmiş motorcu.
İlgili haber:
http://www.hurriyet.com.tr/gundem/7480423.asp

Blogdaki konuyla ilgili yazım:
http://mymotorcycleexperience.blogspot.com/2009/08/bir-motorcunun-hayatnn-degeri-nedir.html

**Dr.Ömer Uzma: Bir başka kaybedilen ve sembol olmuş motor sevdalısı.
İlgili haber:
http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=6937343

***Okan Bayülgen: Motosiklet sevdalısı ünlü kişi. Yaptığı tv showlarına sık sık motorcuları davet eder ve kendisi de motosiklet kullanır.

İlgili linkler:
http://www.ayakligazete.com.tr/haber/okan_bayulgen_in_motor_tutkusu_ayakligazete_com_da_.htm
http://www.motordelisi.com/forum/moto-haber/79356-okan-bayulgen-otomobil-almak-salaklik.html
http://www.gazete5.com/haber/okan-bayulgen-motosikletiyle-nisantasinda-12-agustos-201-34718.htm

NOT: Bu yazı bizzat Tuna Kiremitçi'ye de mail olarak yollanmıştır.

Daha binli km'lerde sorun çıkaran motosikleti at çöpe gitsin usta...*

2011-04-22T21:22:00.008+03:00

    Son günlerde motosiklet sitelerinin bazılarında eskide kalmış bazı linkleri gezindim. İnsan motorsuz olunca böyle acayip işlerle iştigal ediyor işte. Bir nevi abesle iştigal aslında.(Heh he!) Ama ilginç de oluyormuş meğerse bu gezinmeler. Özellikle dikkatimi çeken, zamanında benim de bazılarına gark olduğum saçma sapan motosiklet muhabbetleri. Bu saçmalıkların en başında da Çin malı motosikletler üzerine yapılanlar geliyor. Ve en komiğime gideni, kaliteli bir motosiklet için ve de bu işten anlayan birine söylenince gülümsemesine sebep olabilecek bir konu: "6000km yaptım hiç bir sorun çıkartmadı, 1000 km yaptım sorun yok." muhabbetleri. Şimdilerde bu tip forum mesajları okuduğumda ne yalan söyleyeyim beni de bir gülme alıyor. Sanırım bu tip mesajları yazanlar ya çok acemi kullanıcılar ya da Çin işi motosikletlerin kalitesizliğinden olsa gerek yapılan o kadarcık km'de bile sorun çıkartmasını bekleyenler. Oysa ben Yamaha YBR125'imle bile 1 yılda 15000km yapmıştım.Ve aynı motosikletle 100 bin km yapıp motoruna anahtar değmemiş insanlar tanıdım. Kaliteli bir motosiklet, şayet düzenli olarak bakımları yapılıyorsa ve hor kullanılmıyorsa en azından 40 - 50 bin kilometre zaten sorun çıkartmaması lazım gelir. 1000 km zaten neredeyse pek çok motorun rodajının tamamlandığı km iken, sorun çıkartmadı diye övünülüyorsa o zaman ya o motosiklete yeterince güvenilmiyordur ya da motosiklet motorları hakkında çok az şey biliniyor demektir. Ama memleketimize giren çok sayıda abidik gubidik marka motosikletler sayesinde insanlar motosikletle tanışınca ve o motosikletlerin de büyük kısmı çok düşük km'lerde önemli sorunlar çıkartınca, forum başlıklarında böyle az kilometrelerde sorun çıkartmaması ile övünmeler filan başladı anladığım kadar. Ne gariptir ki, aynı az km'de sorunsuzlukla övünenlerin önemlice bir kısmı da, kendi bindikleri motosikleti öve öve bitiremeyenlerdir. Genellikle o motosiklete ait başlıklarda fazla yüksekten atıp tutarlar. En iyi Çinli bu, şöyle dayanıklı böyle titreşimiz v.s. v.s. Felaket titreşimi olduğunu bizzat kullanan arkadaşımdan bildiğim motosikletin bile, web ortamında titreşimsiz diye övüldüğünü gördüğüm oldu doğrusu; bu övgü sahipleri ya daha önce titreşimsiz bir motosiklet kullanmamışlar ve titreşimin - daha doğrusu titreşimsizliğin - ne olduğunu bilmiyorlar ya da kasıtlı olarak aldıkları motorun kusurlarını gizleme yolunu seçiyorlar. Yıllar sonra bir gün o başlıklara yeniden göz attığınızda ise bu tiplerin bazılarının avatar resimlerinde ya da imzalarında çoktan daha kaliteli ve üst cc sınıftan bir motor aldıklarını görüp, yeni bir gülümsemeye gark oluyorsunuz. En iyisi bu deyip, önüne her gelenle kavga edenler çoktan o motosikletle yollarını ayırmışlar. Aslında buradan bu topraklarla ilgili başka bir genellemeye daha girilirdi ama girmemek daha iyi, yine konu dışına çıkmayalım.

   Dünyanın pek çok ülkesinde aynı motosikletle uzun yıllar ve yollar devirmek marifet sayılır, bu, motorcu için bir onur gibidir adeta, bir motorla binlerce kilometre yapabilmek. Bizde ise sık sık motosiklet değiştirmek marifet ve maharetten sayılır. Hepimiz yaptık, yapıyoruz bunları, çoğun maymun iştahlılık değilse bunun adı ne ola ki? Oysa geçen gün bir arkadaşımın da dediği gibi bu, hem para kaybı hem de bir anlamda milli servetin gereksizce tüketimi. Ve hatta bir hesap yapıldığında, bir motosiklete ne kadar fazla aksesuar v.s. harcaması yapılıp da, erkenden satılırsa o kadar zarar ettiğiniz ortaya çıkıyor, hele de sıfır olarak almışsanız. Hayatımızın sonuna kadar istediğimiz her motosikleti deneme şansına sahip olamayacağımıza göre ve asıl amacımız motosiklete binip yol yapmak ve deneyim kazanmaksa eğer, aynı motosikleti uzun süre kullanıp maksimum faydayı elde etmek en mantıklı ve ekonomik yol gibi görünüyor.

   Kişisel olarak ben de bundan sonra hangi motosikleti alırsam alayım, onunla öncekilerin en az iki, hatta üç katı kadar zaman geçirmeden elden çıkartmayacağım. Böylece daha fazla sürüşümü geliştirmeye ve daha fazla gezmeye odaklı bir ikitekerli hayat yaşamayı planlıyorum. Haa, tabii bunun için önceliklerimi dikkate alarak en uzun süre ve en ekonomik beraberliği yaşayacağım aleti belirleyeceğim şüphesiz. Şu an için bana yine cbf150 ya da ybr125 tarzı bir commuter yolu görünüyor gibi (zira maksimum fayda benim için şimdilik bu küçük cc lerde) zamanla neler olduğunu göreceğiz bakalım.

Herkese sevdiği motosikletle, uzun uzun yıllar ve de yollar diliyorum.

*Başlığı özellikle öyle attım, henüz 1000km'deki motor sorun çıkartıyorsa zaten atın çöpe gitsin.

Küçük cc'de ÖTV indirimi ve oturmamış sistem üzerine...

2011-02-26T16:34:00.004+02:00

Torba yasanın mecliste kabulüyle birlikte 250cc altı motosikletlerde ÖTV indirimine gidildi. Bu cc'deki motosikletlerde %22 gibi fahiş bir rakam olan ÖTV (Özel Tüketim Vergisi) %8 gibi daha makul bir seviyeye çekildi. Aslında zaten olması gereken olmuş oldu bana göre. Biz çeşitli küçük cc kullanıcılarının üye olduğu forum ortamlarında, zaten yıllardır bu konuyu konuşur dururduk, adeta dilimizde tüy bitmişti ve sıkılıp bırakmıştık konuşmayı. Eh! en azından şu saatten sonra 250cc ve altı motosiklet alacak olanlar için iyi bir gelişme oldu bu. Umarım motosiklet bayiileri de kendileri ekstra bir zam koymadan indirimle satarlar bu cc motosikletleri. Bugün girdiğim Honda ve Yamaha'nın resmi web sitelerinde cbf150, ybr125 gibi motosikletlerin fiyatlarının vergi oranı doğrultusunda ucuzlamış olduğunu gördüm. Bu sevindirici bir haber. Ekonomik durumum müsait olsaydı, yarın hiç düşünmeden gider bu iki motordan birini yeniden alırdım. Ama ben bir süre daha motorsuz yaşamayı sürdüreceğim maalesef. Almayı düşünenlere ise gerçekten iyi bir haber olmuştur sanırım. Tabii bir de kısa süre önce yüksek fiyatla sıfır ya da ikinci el almış olanlar var ki onlar için gerçekten üzüntü verici bir durum.

Neyse, olması gerekenler geç de olsa oluyor hiç değilse. Aslında tamamen bizim siyasi ve ekonomik sitemimizin halen oturmamışlığından kaynaklanıyor tüm olup biten. Ne diyelim. Umarız bu gibi saçma durumlar kısa zamanda düzeltilir gerekli merciiler tarafından. Bu konuda yazılacak çok fazla şey var ama burası yeri değil. Zaten bir kaç yazıda konu dışı kelam eyledik, daha da dışına çıkmayalım ana temamızın.

Herşeye rağmen bu gelişme özellikle bizimki gibi ekonomik gelişimini tamamlayamamış pek çok ülkede küçük cc motosikletin günlük hayatın bir parçası olması durumunu, belki bizde de yavaştan hayata geçirecektir. Bu sebeple yine de ihtiyatla yaklaşarak olumlu düşünmek istiyorum. 250cc altı yeni motosiklet almayı düşünenlere de şimdiden hayırlı olsun!

Bir Kült: Easy Rider

2011-01-11T22:29:00.019+02:00

Yeni yılın ilk paylaşımını eski bir yazıya ayırdım. Eh daha önce blog'da yayınlanmadığına göre yeni sayılır. Buyrun:

Bir Kült: Easy Rider

Bu kez hem motosiklet hem de sinema seven arkadaşlara, benim ve eminim benim gibi bir çok insanın motosikleti daha çok sevmesini, bir yaşam biçimi olduğunu kabullenmesini sağlayan bir filmden, Easy Rider'dan bahsedeceğim. Filmi kaç kez izledim hatırlamıyorum bile.

   Film aslında bu tarzdan hoşlanmayanlar için biraz sıkıcı gelebilir ama içerisinde felsefesi olan bir filmdir bahis konusu olan. Zira kült olmuş bir filmdir ve açıkçası biraz da ağır ilerler. Ama içinde taşıdığı ağırlık filmin kendi ağırlığını unutturur izleyiciye.

   Filmin senaryosu Terry Southern ve başrol oyuncuları Dennis Hopper ve Peter Fonda tarafından kaleme alınmış. Dennis Hopper ve Peter Fonda aynı zamanda filmin yapımı ve yönetmenliğini de üstlenmişler(Hopper Yönetmen, Fonda Yapımcı). 68 rüzgarının peşinden 1969'da çekilmiş Easy Rider. Filmin sürprizi ise filmdeki felsefik diyaloglarıyla Jack Nicholson şüphesiz.

   Dennis Hopper filmin 2 motosiklet parasına mal edildiğini ve bu kadar ilgi göreceğini tahmin etmediklerini söylemiştir. Bu anlamda da tam bir bağımsız sinema örneğidir aslında.

Konusu:

   Filmde iki motosikletli arkadaşın sattıkları uyuşturucunun parasını cebe atıp Mardi Grass Festivaline katılmak üzere kendilerini yola vuruşları ve bu yolculuk esnasında başlarına gelenler anlatılıyor. Ama filmi sadece bu şekilde özetlemek hata olur sanırım. Çünkü filmde asıl anlatılmak istenenler özgürlük ve muhafazakarlık çatışması, 68 sonrası Amerikasında aslında özgürlük bağlamında bir kuşağın, toplumun genelinden farklılaşması ve özellikle de içine kapalı bir yaşam süren küçük kasabalarda bu hippy gençlerin nasıl önyargıyla karşılandığı irdeleniyor. Söylediği ve söylemek istedikleriyle aslında film bir anti-Amerikan başyapıtı da denebilir.

Tam Bir Bağımsız Sinema Örneği:

   Film sadece Amerika değil tüm dünyada bağımsız sinemanın en önemli örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir. Filmde geleneksel sinemaya olan bağlılığı engelleyecek pek çok unsur bulunmaktadır. Hemen fark edilenlerden biri sahne değişirken sıçrayarak diğer sahneye geçişlerdir. Karekterler hiçbir otoriteyi tanımazlar, bir yere, kişiye, topluma bağlı değillerdir. Bu anlamda Hoollywood'a da yeni bir bakış açısı göstermiştir film.

   Easy Rider teriminin Türkçesi "Geniş İnsan"dır. Yani hayatı hafife alan, para kazanmayan ama harcayan insanları tasvir eder. Filmde de bu tip canlandırılmıştır. Peter Fonda şu sözüyle aslında o yıllarda yaşananları özetliyor: "Özgürlük bir fahişe oldu ve hepimiz de kolay yolu seçtik."

   Filmin senaryosunun kitaplaşmış hali ülkemizde de yayınlanmıştır. Roll Yayın tarafından "Easy Rider - Bir Özgürlük Şarkısı" adıyla ilgilenen arkadaşlar araştırıp bulabilir.

Filmi Efsane Yapan Harleyler:

   Filmin biz motosiklet tutkunlarını ilgilendiren bir başka yönü ise filmin iki kahramanının neredeyse tüm film boyunca üstünden inmedikleri Harley Davidson Chopperlarıdır şüphesiz. Özellikle Peter Fonda'nın (Filmde Yüzbaşı Amerika) bindiği Harley bu filmden sonra adeta bir sembol olmuştur. Sanırım pek çok chopper ve cruiser sever de bu filmden sonra kapılmıştır bu modelin sevdasına.

Filmden önemli replikler:

George (Jack Nicholson): "Sakın birine özgür olmadığını söyleme, seni öldürerek ya da sakat bırakarak bunun tersini ispat etmeye çalışacaktır"

Bılly (Dennis Hopper): "Yani 2.sınıf bir motele bile alınmıyoruz anlıyor musun, korkuyorlar bizden, ödleri patlıyor"

George (Jack Nicholson): "Senden korkmuyorlar, senin temsil ettiğin şeyden korkuyorlar"

Billy: "Ne temsili be moruk, onların gözünde saçtan başka bişeyi temsil etmiyoruz"

George: "Yoo, hayır... Onların gözünde sen, özgürlüğü temsil ediyorsun"

Billy: "Özgürlüğün ne mahzuru var birader, bütün mevzu bu."

Film Hakkında Oyuncularıyla Yapılmış Röportajlardan İnciler:

Peter Fonda: "İnsanlara bir şey söylenemeyeceğine inanıyorum. Onlara bir şeyleri göstermek lazım. Eğer şu an seninle konuştuğum gibi filmde de ayağa kalkarak desem ki 'baylar, bayanlar bu filmde benim işim korkuyla; size girip çıkan da korkudan başka şey değil. Korku sizi oturduğunuz yerde düzüyor.' parmaklarıyla kulaklarını tıkar ve düğmeyi kapatırlar. Arkalarına dönüp giderler ve 'Ne dediğini duymadım, kim oluyor ki o, bunları bana söyleyecek' derler.

Dennis Hopper: "...Onları izlerken 'iyi çocuklar' diye düşünüyoruz, ama aslında otuzlu yaşların başındalar, yerleşik olan düzenin 'çalışsınlar da işe yarasınlar' dediği bir yaş grubu bu. Bunun yerine ordan oraya dolaşarak esrar satıyorlar. Çünkü bu, Wall Street'te vaktinin yüzde seksenini hükümeti dolandırmakla geçiren kodaman işadamının yaptığından daha kötü gelmiyor onlara."

"Özgürlük yürüyüşüne katılmıştım, biz geçerken üstümüze işeyen ve 'Beyaz Pislik' diye bağıran bir adam vardı. 'Vay be' diye düşündüm, 'Bu adam göremiyor mu, anlayamıyor mu? Biz aslında aynı sürünün parçasıyız'. Bana bağırmaya devam etti 'Hippi bozuntusu, komünist, uzun saçlı'. Vay be! Demek istediğim şu, onun saçının kısa olması benim umrumda değil ki!"

Herkese motosikletli ve sinemalı günler...

(Yararlanılan Kaynaklar: Easy Rider Senaryo / RollYayın, wikipedia, film arşivim ve hafızamda kalanlar)

Çağrı "Cloud" Öztürk
28.01.2008

GÜNCEL:
Yazıyı 2008'in Ocak ayında yazmışım, tam üç yıl olmuş. O zaman eklemediğim ama şimdi aklıma gelen bir kaç not eklemek isterim.

Filmden sonra Hopper ve Fonda, Hoollywood tarafından adeta bir dışlama ve karalamaya tabii tutulmuş ve büyük yapımlarda rol bulamamışlardır. Dennis Hopper zaman zaman ve genelde kötü adam olarak karşımıza çıkmış beyazperde'de, Fonda ise çok daha nadiren piyasada görülmüştür, ki kendisi büyük aktör Henry Fonda'nın oğludur. Buna rağmen böyle bir bağımsız film onu istenmeyen adam durumuna sokmuştur. Gerçi Peter Fonda'nın da bu durumu iplediğini hiç sanmıyorum. Fonda'nın son filmlerinden biri yine bir motosiklet hikayesi olan Ghost Rider olmuştur. Orada Nicholas Cage'e teklifte bulunan Şeytan rolünü oynamıştır.
Bunları da aklımda kalmasın diye paylaşayım istedim....

İyi seyirler ve iyi sürüşler!

Dilerseniz yukarıdaki fragmana tıklayıp yazıyı steppenwolf'un harika şarkısı eşliğinde okuyabilirsiniz.

Bu yazıdaki fotoğraf ve videolar internet ortamından alınmıştır...

Motosiklet Kitaplığı

2010-09-25T21:37:00.020+03:00

Daha önce derleyip çeşitli motosiklet sitelerinde yayınladığım Türkçe Yayınlanmış Motosiklet Ve İçinden Motosiklet Geçen Kitapları, gecikmiş de olsa buraya da aktarıyorum. Kitapların motosiklet eğitimi ve motosikletle yapılan gezileri kapsayanlarını arandığında kolayca bulunabilmesi için blogun baş sayfasındaki ilgili başlığa da aktaracağım. Şüphesiz bu liste benim bulabildiklerimden ibarettir, yeni kitaplar yakaladıkça listeyi tazelemeye çalışacağım.

Umuyorum motosikletten ayrı kaldığınız dönemlerde sizi motosiklet tutkunuzdan ayırmayacaktır bu tür kitaplar. Keyifli okumalar!

Motosiklet Teorisi - Reşat "DD" ARBAŞ.

İnternet versiyonu olarak da bulunan Reşat Arbaş'ın Motosiklet Teorisi Türkiye'de motosiklet üzerine yararlanılabilecek en önemli kaynakların başında geliyor. Kitap MVT yayıncılık tarafından basılmış.

Cloud'un Notu: Reşat Arbaş, Türk Motosiklet Camiasında Donald Duck takma adıyla oldukça tanınmış bir motorcudur. Şahsen benim de motosiklete doğru bir başlangıç yapmamı sağlayan O'nun "Motosiklet Teorisi" kitabı olmuştur. Henüz bir motosiklet edinmeden bu kitabı alıp okumuştum. Özellikle motosiklete yeni başlamış ya da başlayacaklara önemle tavsiye edilecek bir kitaptır ve yanlış bilmiyorsam bir Türk tarafından yazılmış ilk motosiklet eğitim kitabı olma özelliği taşıyor. Bu sebeple bu konuda bir mihenk taşı denilebilir. Reşat Arbaş, son derece alçak gönüllü bir insandır, yaptığı gezileri, pek çok önemli bilgiyi en büyüğünden en küçüğüne pek çok motosiklet sitesinde gönüllü olarak paylaşmış ve paylaşmaya devam etmektedir. Kendisine (taa Amerikalardan) Türkiye'de motosiklet ve motorculuk üzerine yaptığı katkılardan dolayı şahsen buradan bir kez daha teşekkür ediyorum. Ömrü uzun olsun!

Motosiklete Dair - Honda Türkiye

Honda Türkiye'nin hazırladığı kitap, motosiklete dair bilgi ve beceriyi artırmaya yönelik bir kaynak. Honda yetkili satıcılarında ve bazı büyük kitapçılarda bulunabilir.

Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı - Robert M.PIRSIG

Motosiklet Üzerine belki de en felsefik kitap. Aslında içinde motosiklet de olan bir felsefe kitabı demek daha doğru olur Pirsig'in kitabı için.

Kitapla ilgili wikipedi'deki madde:
Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı: Değerlerin Sorgulanması (Zen and the Art of Motorcycle Maintenance: An Inquiry into Values), ABD'li felsefeci Robert M. Pirsig'in 1974 yılında yayımlanmış olan bir kitabı ve Nitelik Metafiziği'ni konu eden ilk metinlerden biridir. Kitabın ismi, 1953'te yayımlanan ve Eugen Herrigel imzalı Okçuluk Sanatında Zen isimli bir başka kitabın başlığı üzerinde bir kelime oyununa dayalıdır. Otobiyografik roman formunda yazılan Zen ve Motosiklet Bakım Sanatı, ABD'nin bir ucundan diğerine yapılan on yedi günlük bir yolculuğu anlatmakta ve bu yolculuk esnasında çeşitli karakterlerle yapılan konuşmalara yer vermektedir.

Felsefi bir deneme olarak da değerlendirilebilecek bu romanda, yazar Robert M. Pirsig Nitelik (yazar bu olguyu özellikle büyük harfle yazmaktadır) kavramının anlamı üzerinde fikirler yürütmektedir.

Cloud'un Notu: Kitap Türkiye'de Ayrıntı Yayınları tarafından basılmış. Ancak kitabın yeni baskısı bulunmuyor, ben de internet üzerinden sipariş verip sahip olmuştum. Tekrar uyarayım aslında bu bir motosiklet kitabı değil, motosikletle yapılan bir yolculuğu anlatan bir felsefe kitabı.

Cehennem Meleği (Hell's Angel) - Ralph Sonny Barger

ALTIKIRKBEŞ YAYINLARI / Ecnebi Dizisi

Kitabın yazarının katılmasıyla bir Amerikan efsanesine dönüşecek olan Cehennem Melekleri Motorsiklet Kulübünün gerçek hikayesi, biraz da Amerikanın Kötü çocuklarının hikayesidir.

'Çoğumuz liseyi bırakmış, yirmilerinin başlarında birbirine sürtecek iki beş sentliği olmayan gençlerdik. Arkaşlarımızın garajlarında yaşıyorduk, sahip olduğumuz tek şey sırtımızdaki giysiler ve bacaklarımızın arasındaki motorlardı.'

Efsanenin doğduğu yıllar müziğin, rock'un roll'un ve uyuşturucunun yıllarıydı. Bu kötü çocukların efsanesinde farklı olarak silahlar, mahkeme salonları, hapishane hücreleri ve rüzgarla konuşan insanlar vardı.

'Bu Sharon'la ilk buluşmamdı ve bildik şeyler oldu: bir silah alımı ve seconal aşırı dozu.' 'Ginsberg'i ve onun tuhaf siirlerini biliyordum ama yine de sakallı bir yahudinin oturma odamda meditasyon yapıp, şarkı söylemesini görmek biraz tuhaftı. Sonra bira ve otları çıkarttık ve Bob Dylan'ın, herif şarkı söylemeyi beceremese de, hiç de fena olmayan şarkılarını dinledik.'

Cloud'un Notu: Şayet MC'ler (Motocycle Club) ilginizi çekiyorsa MC'lerin, yani %1'lerin ortaya çıkışına sebebiyet veren kulübün Hell's Angels'ın (yani halen dünyada en çok üyesi bulunan motosiklet kulübünün) hikayesi de ilginizi çekebilir.

Motosiklet Günlükleri - Ernesto Che Guevara

Everest Yayınları / Güncel Kitaplar Dizisi

Cloud'un Notu: İşte bir devrimcinin gençliğinden motosiklete dair günlüğü. Che'nin arkadaşıyla birlikte motosiklet ile yaptığı Güney Amerika gezisi sonrası devrimci ruhunun geliştiği söylenir.

Arka kapaktan:

"Bu kitap, Che'nin 23 yaşında Alberto Granado'yla birlikte bir motosikletle çıktığı ilk Güney Amerika yolculuğunda tuttuğu günlüklerden oluşmaktadır. Che'nin derdi Amerika'yı keşfetmekti bir bakıma. Nitekim içindeki çağrıya uymamazlık edemeyip, üniversite eğitimini, ailesini, hatta ilk aşkı Chicniya'yı geride bırakarak yollara vurmuştu kendini.

Çeşitli ülkeleri dolaştıkça ve özellikle cüzamlıların bulunduğu hastaneleri ziyaret ettikçe, gözlerinin önündeki tablo netleşmeye başlamıştı: Hem tüm insanlığı ikiye ayıran muazzam bölünme gerçekleştiğinde halkın yanında saf tutmaya karar veriyor, hem de tüm Amerika kıtasını Yankiler dışında bir melez ırka ait sayıyordu. Kadehini Birleşik Amerika için kaldıran bir Amerikalı!

'Lanetli' insanlar tüm burjuvalardan çok daha yakındı bu sergüzeşte. Cüzamlıların Cehe'yi ve Alberto'yu sevmelerinin nedeni, bu iki kafadarın onlarla çekinmeden sohbet etmeleri, dertlerini dinlemeleri ve futbol oynamalarıydı mesela. Biz de bu arada Che'nin Albert Camus'yle ortak bir noktasını da keşfediyorduk: ikisi de kaleciydi.

Dolayısıyla bu kitap, sonu bir gerilla mücadelesine varan ve Küba Devrimi'ne giden bir serüvencinin ağzından anlatılmış bir yol hikâyesidir aynı zamanda."

Asya Yolları, Himalayalar ve Ötesi - Nasuh Mahruki

Yapı Kredi Yayınları / Edebiyat Dizisi

Bizden bir isim daha, Kar Leoparı lakaplı dünya çapında bilinen dağcımız Nasuh Mahruki'nin motosiklet ile İstanbul - Katmandu yolculuğunu anlattığı kitabı.

Arka kapaktan:

17 Mayıs 1995'te dünyanın en yüksek tepesi olan Everest Dağı'nın (Chomolungma) zirvesine (8848 m) tırmanarak, 'Everest zirvesine çıkan ilk Türk ve İlk Müslüman' unvanını alan dünyaca ünlü dağcı Nasuh Mahruki sayısız başarılı tırmanışa imza attı. Gezi ve tırmanışlarıyla ilgili gözlem ve anılarını da Bir Dağcının Güncesi, Everest'te İlk Türk - Chomolungma, Bir Halalin Peşinde - Yedi Zirveler' adlı kitaplarda topladı. Asya Yolları, Himalayalar ve Ötesi, Mahruki'nin uzun yıllar hayalini kurduğu overland (karadan) Doğu yolculuğunun öyküsü.

Nasuh Mahruki, Asya Yolları, Himalayalar ve Ötesi'nde motosikletle İstanbul'dan yola çıkıp Katmandu'ya gidişini; Tibet'te bir ay süren ekspedisyonla, 28 Eylül (1997) günü, dünyanın altıncı yüksek dağı olan Cho Oyu'nun (8201 m.) zirvesine gerçekleştirdiği Türkiye'nin en yüksek solo tırmanışını; ve Nepal, Sıkkım, Hindistan, Pakistan ve İran'ı geride bırakarak tekrar İstanbul'a dönüşünü anlatıyor.

Küba'yı Keşfederken
Motosikletle Egzotik Bir Küba Gezisi - Christopher P. Baker

Saga Yayınları / Yayınevi Genel Dizisi

Tanıtım yazısından:

"İster başkent Havana'nın zarif bulvarlarında olsun ister Küba'nın okyanus dalgalarıyla yıkanan köy yollarında, yazar Chtistopher Baker'ın 1000cc'lik motoru sadece bir ulaşım aracı değil, aynı zamanda özgür bir ruhtu. Ateş kırmızısı motoruyla Küba yollarında üç ay dolaşan Baker, yaşadığı bu romantik macerayı mükemmel bir kitaba dönüştürmüş. Öyküsü, kozmopolit Havanalılardan çiftçi ve balıkçılara uzanan geniş bir toplumsal kesit sunarak, yüzyıllardır gezginleri cezbeden neşeli bir atmosferi yakalıyor. Yoksulluğun, siyasi belirsizliklerin, acı dolu bir geçiş sürecinin izlerini taşıyan bu güzel adanın zengin mirasını keşfediyor. Ve ateşki cennette gezgin bir şövalye gibi, Baker'ın gittiği her yerde nasıl güzel kadınlar bulduğunu anlatıyor. Duyarlı, espirili ve şaşırtıcı derecede samimi tesadüfle harmanlanan "Küba'yı Keşfederken" sizi uzun süre unutamayacağınız bir yolculuğa götürüyor. Uzaklardaki bu ezgotik ülkeye ve onun sıcakkanlı insanlarına mükemmel bir bakış sunuyor.

National Geopraphic Uzmanları Tarafından Seçilmiş Tüm Zamanların En Heyecan Verici Keşif Öyküleri"

Motosiklet Yol Sanatı - OMM Association

Cloud'un Notu: OMM sitesine girerseniz kitabı oradan almak mümkün. Kitap İngiliz Motosikletli Polislerinin Motosiklet Sürüş Eğitimi için hazırlanmış ve halen kullanılıyor. Hep sözü edilen sistemin ne menem bir şey olduğunu anlamak ve sürüşünüzü geliştirmek için oldukça ciddi bir kaynak. Benim Türkiye'de şimdiye kadar rastladığım en bilimsel kaynak diyebilirim rahatlıkla.

Tam Hakimiyet / Yüksek Performanslı Sürüş Teknikleri - OMM Association

Tıpkı Motosiklet Yol Sanatı gibi, Tam Hakimiyet kitabını da OMM sitesine girip mail yoluyla adresinize istek yapmanız mümkün. Şu an için her iki kitapta sadece bu yolla edinilebiliyor.

Cloud'un Notu: Motosikleti sadece bir taşıt değil sportif bir araç ve aynı zamanda bir yaşam biçimi olarak da görüyorsanız OMM tarafından sunulan her iki kitabı da edinmenizi salık veririm. Hatta imkanınız varsa OMM'nin her iki kitapta anlatılanları da kapsayan ileri sürüş eğitimlerine de katılın.

Kuzey Afrika'dan Portekiz'e, Oradan Eve - Hasan Safkan

Bir diğer kitap, daha doğrusu fanzin mi demeli bilmiyorum ama Hasan Safkan adlı vefat etmiş (kendisi motosiklet yüzünden değil bir hastalıktan vefat etmiş genç yaşta) bir motorcunun seyahatinin hatıratı ya da notları diyebilirim. Bende ikiteker sitesinde bir arkadaşın açtığı başlık sayesinde edindim.

O kitabında internet versiyonunu daha doğrusu e-kitap gibi Safkan'ın bir arkadaşının kendi sitesinde scan ederek motorcuların hizmetine sunduğu şekliyle indirip okumanız mümkün. Aynı zamanda blogun baş sayfasındaki kitaplar bölümünde de linkler mevcut.

Cloud'un Notu: Ben okuduğumda Hasan Safkan'ı içimden o yıllarda yaptığı bu seyahat için tebrik ettim. Henüz motorculuğu bırakın doğru düzgün motosikletin olmadığı dönemlerde O, cesareti ve motosikletiyle yollardaymış. Toprağı bol olsun. Bilmediğimiz ne cevherler var bu topraklarda. Kendisi aynı zamanda ödüllü bir heykeltraşmış.

Onun kitabının linki için aşağıya müracaat:

http://www.zorcan.net/shared/hasan_safkan.pdf

Motosiklet Hayattır - Murat Z. Özbilgi
MotorON Dergisi Yayınları

MotorON Dergisi yazarı, Superevariders Motosiklet Kulübünün Lazy Rider lakaplı üyesi Muraz Z. Özbilgi'nin Motosiklet Üzerine Kaleme aldığı yazılarından oluşan kitaba, motosiklet üzerine yazılmış denemeler hatta güzellemeler de diyebiliriz.

Cloud'un Notu: LazyRider'ı kısa da olsa bir toplantıda tanıma fırsatı buldum. Kendisi son derece alçak gönüllü bir insan. Tıpkı yazılarındaki gibi konuşma tarzı da içindeki yazarlık kumaşının ip uçlarını veriyor. Motosiklet Hayattır'da şairane bir üslupla yazılmış motosikletli denemeler ve hikayeler bulacaksınız.

Motosiklet Üstünde Hayat Kurtaran 100 Strateji - Cem Batırbaygil

MotorON Dergisi Yayınları

Bir başka MotorON Dergisi Yayını ise Cem Batırbaygil'den.

Kitabın MotorON web sitesindeki tanıtım yazısını aşağıya aynen alıntılıyorum.

"Bu kitabın tek amacı var motosiklet üstünde güvenli sürüşler yapmanı sağlamak. Bu kitapta Motosiklet üzerinde nasıl duracağını, dizini yere nasıl değdireceğini, ona nasıl hükmedeceğini değil, tehlike karşısında nasıl hareket edeceğini ve tehlikeyi sezmenin nasıl olanaklı olduğunu öğreneceksin."

Nasıl alıp okumaya değer değil mi?

İki Teker Öyküleri - Turgay Avcı
MotorON

Bir başka MotorON yazarı Turgay Avcı'dan Yaptığı motosiklet gezilerini anlattığı bir kitap.

MotorON sitesindeki tanıtım yazısı:
Dergimizden de tanıdık gelecek bu isim size. Turgay Avcı. 1970 doğumlu. Motosiklet tutkusunu uzun seyahatler yaparak daha da perçinleyen uslanmaz bir gezgin. İki Teker Öyküleri adını verdiği bu yeni kitabıyla siz motosiklet tutkunlarının kütüphanelerinde yerini almaya hazır. 320 sayfalık bu kitapta gezdiği gördüğü yerlerin resimli, haritalı ve ayrıntılı anlatımlarını en keyifli şekilde okuyucusuyla paylaşıyor.

Bu kitabı da diğer ikisi gibi MotorOn web sitesinden edinebilirsiniz.

Buyrun size bir de motosiklet üzerine bir çocuk kitabı.

Kırmızı Motosiklet - Filiz Tosyalı
Bu Yayınevi / Ödüllü Romanlar Dizisi

Kitaptan:
Pendik'in üst taraflarından ilk kez geçiyorlardı. 2 km boyunca askeri araçtan başka bir şey çıkmadı önlerine. Yaklaştıkça daha uzaklara kaçan bir binayı arıyarlardı. Yol iyice daralıyordu. Hep genişlemesi beklenirken biraz daha daralıyor, bozuluyordu.
Emir'in bir eli arabanın arkasındaki küçücük motosikletteydi. Büyük bir insan için küçücük, ama on yaşında, henüz ilkokulu bitirmiş bir çocuk için kocaman bir siyah aynalarıyla kırmızı, güzel bir motosiklet. Sağında ve solunda, görüşünü sağlayacak siyah aynalarıyla kırmızı, güzel bir motosiklet. Çocuk ruhunu bir salıncakla yükselterek bulutlara kadar çıkarıp, inişe geçiyor gibi coşturuyordu. "Bu benim motorum... Artık benim de bir motorum var." diye düşündü Emir. "Ah! Bir de okula başlasam...."

Motosiklet Niçin Çalışmıyor? - David West

Optimist Yayın Dağıtım / Niçin Çalışmıyor Dizisi

Bir başka motosiklet çocuk kitabı daha.

Tanıtım Yazısından:

Kontağı açıp marşa bastığınızda motosikletin çalışması gerekir. Ama hayattaki birçok şey gibi bu da olmaz! Tarık ile Şeyda büyükbabalarının motosikletini yeniden çalıştırmak için uğraşırken onların çabalarına siz de katılın ve bu arada makine bilimini ve motosikletin nasıl çalıştığını keşfedin.

Ne yazık ki kitabı piyasada bulamayabilirsiniz, pek çok yerde tükenmiş durumda.

Keyifli okumalar!

Derleyen: Çağrı "Cloud" Öztürk.

Devam edecek... (Başta da dediğim gibi Türkçe basılmış yeni motosiklet kitapları hakkında bilgilendikçe bu başlığı güncellemeye çalışacağım).

Bu yazıdaki fotoğraflar internet ortamından alınmıştır...

Motosiklet için İstanbul'a yakın rotalar...

2010-07-22T17:44:00.014+03:00

Motosiklet için İstanbul'a yakın rotalar...

Abant

Nasıl gidilir : İstanbul'dan Bolu istikametinde ilerlerken Bolu'ya varmadan sağ tarafta "Abant" tabelasını göreceksiniz. 25 km. sonra Abant Gölü'ne varacaksınız. Göl çevresi yaklaşık 7 km.dir.

Turistik açıdan oldukça önemli bir gölümüzdür. İstanbul'a yakınlığı dolayısıyla dört mevsim hafta sonlarını geçirmek için ideal bir tatil yeridir. Göl çevresindeki asfalt yolda (arabalardan fırsat bulabilirseniz) yürüyüş yapabilirsiniz. Faytonla veya atla göl etrafını dolaşabilirsiniz. Ya da gözünüze kestirdiğiniz bir tepeye çıkıp manzara seyredebilirsiniz.

Göl kenarındaki üç otel bulunmakta. Birkaç günlük bir tatil için Abant'ı seçebilirsiniz.

Abant civarında üç adet daha görülmesi gereken yer var. Bunlar Samat Yaylası, Örencik yaylası ve Mudurnu yolundan ova manzarası.

Abant Palace otelini geçtikten hemen sonra ana yolu takip etmeyip, sağa tarafa giren yolu takip edin hemen sağda yayla evlerini göreceksiniz. Biraz daha gittiğinizde sağınızda yayla evlerini, solunuzda ise Örencik yaylasını göreceksiniz. Eğer bahar aylarında giderseniz oldukça yeşil ve sulak bir manzara ile karşılaşacaksınız.

Gölün etrafında tur atmaya devam edin. Sağda Mudurnu tabelasını göreceksiniz. Bu yoldan yukarı çıkın. Yokuş aşagı inmeye başladıktan kısa bir süre sonra nefis bir manzara ile karşılaşacaksınız. Buradan Mudurnu'ya devam edebilirsiniz. Geri dönüş yolunda ise Abant Gölü'nün yukarıdan görünüşü sizi büyüleyecek.

Tura devam edin. Turun bitmesine yakın sağda "Bakkal" vs gibi tabelalar göreceksiniz. Burdan girdikten kısa bir süre sonra köyün içinden geçeceksiniz. Yola devam edin 3-4 km sonra Samat yaylasına geleceksiniz. Yayla evlerinin içini dolaşmanızı tavsiye ederiz.

Ağva

Nasıl gidilir : İki ayrı yoldan gidilebilir. 1. İstanbul'dan Şile'ye oradan da Ağva'ya ulaşabilirsiniz. 2. Kocaeli - Kandıra üzerinden de Ağva'ya gidebilirsiniz.

Eski bir balıkçı kasabası olan Ağva son yıllarda İstanbula yakın, gözde tatil yerlerinden biri haline geldi. Deniz turizmi ve alternatif tatil için ideal bir yer.

Ağva'nın içinden kendi adını taşıyan dere akmakta (yeni adı Yeşilçay). Derenin denizle buluştuğu noktada Balıkçı limanı yer almakta.

Değişik bir tatil arayışı içinde olanlara tavsiyemiz, Ağva'ya çok yakın olan Göksu Deresi kenarında yer alan tesislerden birine gitmeleri. Son iki sene içinde Göksu Deresi kenarında on kadar yeni tesis açıldı. Bu tesislerde yemek yiyebilir, sandalla veya deniz bisikletiyle dolaşabilir veya sadece gölgelik bir köşede şekerleme yapabilirsiniz. Ayrıca denize çok yakın olduğu için kısa bir sandal gezintisinin ardından denize girebilirsiniz. Lafı çok uzatmadan, sizi Ağva fotoğraflarıyla başbaşa bırakalım.

Aygır Deresi

Nasıl gidilir : TEM'den Sapanca çıkışından ayrılın. Gişelerden sonraki ilk sapaktan sola ( maşukiye tabelasını göreceksiniz ) devam edin. Birkaç km sonra yol genişleyip sol tarafta bir meydanlık oluşturuyor. Meydana girdikten sonra ana yola paralel fakat ters istikamette yer alan yola girin. 100 m sonra sağa yukarı ( turistik tesisler tabelası ) çıkmaya başlayın. Yolun sonlarına doğru alabalık restoranları başlıyor. En sondaki restoranın sağında Aygır Deresi'ni göreceksiniz.

Aygır Deresi, kısa ve orta zorlukta bir parkurdur. Yürüyüş yolu küçük bir şelale ile kesiliyor. Eğer yerler çok nemli değilse şelalenin sağ tarafından yolunuza devam edebilirsiniz. Biraz daha ilerledikten sonra daha yüksek bir şelale ile karşılaşacaksınız. Yine şelalenin sağından yukarı çıkmak mümkün. Ancak biraz zor ve teklikeli olduğunu belirtmekte fayda var. Dönüşte sol tarafta yukarıdan giden bir yol göreceksiniz.Dilerseniz bu patikadan gidip fındık bahçelerinin arasından başlangıç noktasına dönersiniz. Yürüyüşten sonra restoranlardan birinde alabalık, tereyağında mantar ve güveçte peynir yemenizi tavsiye ederiz.

Çiğdem Yaylası

Nasıl gidilir : Akyazı çıkışından TEM'den ayrılın. Akyazı istikametine devam edin. Akyazı'ya girmeden Dokurcun'a kadar gidin. Dokurcun'un içine girer girmez ( köprüyü geçmeden ) karşınızda dar bir sokak göreceksiniz. Buradan girin, 200-300 m sonra sola yukarı dönen yoldan devam edin. Bir süre sonra köyün içinden geceksiniz. ( köyde muhakkak yolu sorun ) Köy çıkışında tahta köprüyü geçin ve bundan sonraki yol ayrımlarında sağı tercih edin. Ancak yolun T şeklinde kesildiği ayrımda sola yukarı çıkandan devam edin.

Çiğdem büyük sayılabilecek bir yayladır. Çiğdemlerin açtığı zaman giderseniz, yaylanın adının nereden geldiğini anlayacaksınız. Yayla evleri, küçük ve hafif eğimli tepeleri ile oldukça hoş bir manzarası vardır. Çiğdem hakkında çok anlatacak bir şeyimiz yok ama muhakkak görmeniz gereken bir yayla.

Dalanbaz

Nasıl gidilir : Akyazı çıkışından TEM'den ayrılın. Akyazı istikametine devam edin. Akyazı'ya girmeden Dokurcun'a kadar gidin. Dokurcun'un içine girdikten sonra köprüyü geçin. 50 m kadar sonra sağdaki ilk sokaktan sapın. Bu noktada kilometreyi sıfırlayın. Bundan sonra önünüze çıkan yol ayrımlarından hep sola ve yukarı doğru ilerleyin. 15 km sonra solunuzda yayla evlerini göreceksiniz.

Sülüklü gölün tepelerinde yer alan üç yayladan biridir ve oldukça büyüktür. Yayla evlerini geçer geçmez, toprak yoldan ayrılıp sola sapın, evlerin önündeki çimenlikten düz devam edin. Çimenlik bittiğinde aşağınızda Sülüklü Göl'ü göreceksiniz. Dalanbaz 1,400 m yi geçen irtifasıyla en yüksek yaylalardan biridir.

Sülüklü Gölü karşınıza aldığınızda sağ taraftaki tepelerin arkasına doğru (pusulada 200 dereceye) 1,5 saat kadar yürüdüğünüzde (4-5 tepe aşmanız gerekiyor) aşağınızda Çubuk gölünü göreceksiniz. Bu noktada manzara harika. Not: Dalanbaz'ın yüksek bir yayla olduğunu ve bu yürüyüşü açık arazide yapacağınız için sis tehlikesini dikkate almanız gerektiğini hatırlatalım.

Doğançay

Nasıl gidilir : TEM'den Bilecik çıkışından ayrılın. Bilecik istikametine doğru devam edin. 11 km sonra solda Doğançay girişini göreceksiniz. (Tabela yolun sağında yer alıyor, pek dikkat çekmeyen bir tabela). Ana yoldan ayrıldıktan sonra tren yolunu geçer geçmez PTT binasından sola sapın. Köprüyü geçtikten sonraki ilk sağa sapın. Bu yol sizi dereye kadar götürecektir. Şelale için muhakkak yerli halka yolu sorun.

Doğançay'da hem dereiçi yürüyüş hemde şelale gezisini bir arada sunar. Üç kademeli şelalesi oldukça etkileyicidir. Şelaleye kadar olan yolunuzda sık orman dokusu oldukça hoşunuza gidecektir. Söylenebilecek çok şey yok. Muhakkak görülmesi gereken oldukça etkiliyeci bir yer.

Efteni

Nasıl gidilir : İstanbul tarafından gidenler; Hendek çıkışından TEM'den ayrılın. Ankara tarafından gelenler için; Düzce çıkışından TEM'den ayrılın. Gölyaka'ya ulaşın. Gölyaka'nın içinde "Güzeldere Şelalesi" tabelalarını takip edin. Güzeldere Şelalesine 10 km kaldığını gösteren tabelayı görünce, Güzeldere'ye sapmayıp düz devam edin. Kısa bir süre sonra solunuzda göl görünecek.

Efteni'ye gölden ziyade bataklık demek daha doğru olur. Gölün içinde kalmış ağaçlar ve çeşit çeşit su çiçekleri çok güzel bir manzara oluşturuyor.

Gölün bazı yerlerinde ortalara kadar yürüyebilmenizi sağlayan patikalar var. Bizim gitiğimiz mevsimde (yaz başı), ağaçlardan dökülen polenler yer yer gölün üstünü bembeyaz kaplamıştı.

Efteni Gölü Güzeldere Şelalesi'ne oldukça yakın. İkisini de aynı günde gezebilirsiniz. Üstelik Güzeldere yoluna tırmanmaya başladıktan bir süre sonra, yukarıdan göl manzarası seyredebilirsiniz.

Erikli

Nasıl gidilir : Yalova'ya ve oradan Çınarcık'a ulaşıyorsunuz. Çınarcık'ın içinde Teşvikiye Köyü'nün yolunu sorun. Köye girdikten sonra köprüden geçip dereyi solunuza alın. Bundan sonra aracınızı bırakıp yürüyebilirsiniz. Eğer yayan devam ederseniz orman içindeki katır yolundan 1 - 1.5 saat kadar tırmanmanız gerekiyor. Orman içi yolun tarifi de şöyle : Köyden çıktıktan sonra (dere solunuzda kalacak) bir süre devam edin. Yol yokuş yukarı tırmanmaya başladığı noktada sola aşağı dar bir iniş göreceksiniz. Buradan indikten sonra dereyi geçin. Karşınızdaki yokuşun soluna doğru dar bir patika göreceksiniz buradan devam edin.

Erikli'ye tam olarak, yayla demek zor. Hem alçak irtifası hem de etrafını çevreleyen tepelerle diğer yaylalardan daha farklı bir görüntü sunmakta. Sakın güzel biryer olmadığını sanmayın. Sadece diğer yaylalarda hissetiğiniz ferahlığı burada hissetmeyebilirsiniz. Yaylaya çıktıktan sonra sola giderseniz dereye varacaksınız. Dere içinden sola doğru giderseniz bir şelalenin üst noktasına varırsınız. Buradan aşağıya inmek biraz tehlikelidir, denemenizi tavsiye etmeyiz.

Yaylaya çıktıktan sonra sağa doğru gidin. İki kere dere geçeceksiniz. Rastladığınız üçüncü derenin içinden sağa doğru yürümeye devam edin. Yarım saat kadar sonra büyük bir şelaleye varacaksınız. Eğer yeterli su varsa görebileceğiniz en güzel şelalelerden birisi olacaktır.

Göynük

Nasıl gidilir : Bilecik çıkışından TEM'den ayrılın. Geyve Taraklı tabelalarını takip edin. Taraklı'yı geçtikten 23 km sonra Göynük'e varacaksınız.

Göynük hem tarihi hem de doğal güzellikleri bir arada barındırır.

Sakarya Nehri'nin kollarından Göynüksuyu vadisinde 720 m. irtifada kurulmuştur. Eski İstanbul - Ankara yolu Göynük'ten geçer. Halkın temel geçim kaynakları, tahıl tarımı, meyvecilik, hayvancılık ve el sanatlarıdır.

Göynük'ün tarihi sokakları dışında görmeye değer yerler; Fatih Sultan Mehmet'in Hocası Akşemseddin'in Türbesi, Gazi Süleyman Paşa Camisi ve Hamamı.

Akşemseddin'in Türbesi Gazi Süleyman Paşa Camisi'nin hemen yanındadır. Kefeki taşından yapılmış kasnaksız bir kubbe ile örtülü ve altıgen planlıdır. Kapısının üstünde sivri kemerli bir alınlık vardır.

Gazi Süleyman Paşa Hamamı caminin 100 m. kadar batısında yer alır. Sultan Orhan'ın oğlu Süleyman Paşa tarafından yaptırılmıştır. Dış duvarları kesmetaş, kubbesi moloz taşından yapılmıştır.

Diğer görülmesi gereken bir yer de eski saat kulesidir. Kulenin yanına çıkarsanız Göynüğü yukarıdan seyredebilirsiniz.

Ayrıca nehrin kenarında bulunan yerel restoranlardan birinde (aslında sadece iki tane var) oldukça lezzetli yemekler yiyebilirsiniz. Menü pek zengin olmamakla beraber lezzeti oldukça iyi.

Güzeldere

Nasıl gidilir : İstanbul tarafından gidenler; Hendek çıkışından TEM'den ayrılın. Ankara tarafından gelenler için; Düzce çıkışından TEM'den ayrılın. Gölyaka'ya ulaşın. Gölyaka'nın içinde "Güzeldere" tabelalarını takip edin.

Türkiye'nin en yüksek şelalesi Güzeldere Şelalesidir. Kademeli olarak akan şelalenin yüksekliği 120 metreyi geçiyor. Dar bir vadide yer alması ve yoğun orman dokusuyla çevrelenmiş olması, şelaleyi tam olarak görmenizi engelliyor. Özellikle yakına geldiğinizde şelalenin tamamını göremiyorsunuz.

Şelalenin üst noktası, denizden 600 mt yükseklikte. Yaz mevsiminde suyun debisi çok yüksek değil. Ancak Bahar ortasında karlar erimeye başladıktan sonra giderseniz oldukça yüksek bir debiyle karşılaşırsınız.
Şelalenin bulunduğu yere girmek ücretli. Biletle beraber size bir adet büyük çöp poşeti veriyorlar ve görevli çevreyi temiz tutmanız için ricada bulunuyor. Bu uygulama çevrenin temiz tutulmasını tamamen sağlamasa da insanların biraz daha dikkatli davranmasını sağlıyor. Çevrede birçok piknikçi olmasına rağmen ortalıkta hiç çöp görmememiz bunun bir ispatı olsa gerek.

Kartalkaya

Nasıl gidilir : Bolu'nun içinden Kartalkaya tabelalarını takip edin.
Burada sizlere kayak merkezi olarak adı duyulan Kartalkaya'yı anlatmayacağız. Kartalkaya yolu üzerinde henüz adını bilemediğmiz bir yayladan bahsedeceğiz. Kışın karlar altında olduğu için pek dikkat çekmeyen bu yayla görebileceğiniz en büyük yayladır. Son zamanlarda beton yayla evlerinin çoğalması bile güzelliğini bozamıyor. Gerçek bir yayla görmek istiyenlerin buraya gitmesini tavsiye ediyoruz.

Kazkıran

Nasıl gidilir : Aslında burada anlatacağımız Göynük, Mudurnu ve Abant'ı da kapsayan yaklaşık 600 km süren, büyükçe bir tur. Gününüzün büyük bir kısmını arabada geçireceğinizi bilmenizde fayda var. TEM'den Bilecik çıkışından ayrılın. Geyve'yi geçip Taraklıya yaklaştığınızda Kazkıran geçidi karşınıza çıkar.

Kazkıran Geçidi, Geyve, Taraklı arasında yer alır. Bu gezinin, diğer kategorisi altında yer almasının sebebi bir gün içinde hem beşeri hemde doğa gezilerini yapabilmenizdir. Bu tur, Geyve, Taraklı, Göynük, Mudurnu, Abant veya tam tersi bir yol izlenerek Abant, Mudurnu, Göynük, Taraklı, Geyve yolu izlenerek de tamamlanabilir. Bizim tavsiyemiz, Geyve tarafından tura başlamanız ve Abant'ı sona bırakmanız. Çünkü Abant, tek başına bir gezi oluşturmakta ve eğer burada oyalanırsanız turu tamamlamaya vaktiniz kalmayabilir.

Birinci durağımız: Geyve'yi geçer geçmez, yol sağınızdaki tepelere tırmanmaya başlıyor. Tepelerin arkasına geçip tırmanış bittiğinde solunuzda nefis bir manzara ile karşılaşıyorsunuz. Bu noktada müsait bir yerde arabanızı kenara çekip termosunuzla getirdiğiniz çayı yudumlayın.

İkinci durak: Yol boyunca bu güzel manzaralar size eşlik edecek. Bir süre sonra yine solunuzda büyük ve geniş bir tepe / dağ göreceksiniz. Öyle bir tepeki, içinde köy, orman, kayalık, ve yayla manzarasını bir arada bulunduruyor. İşte burası Kazkıran Geçidi'dir.

Üçüncü durak: Göynük. Tarihi açıdan oldukça önemli bir yerdir. Fatih Sultan Mehmet'in Hocası Akşemsettin'in Türbesi Göynüktedir. Türbeyi, Yanındaki camiyi ve tarihi hamamı görmeden buradan ayrılmayın. Ayrıca nehrin kenarında bulunan yerel restoranlardan birinde (aslında sadece iki tane var) oldukça lezzetli yemekler yiyebilirsiniz. Menü pek zengin olmamakla beraber lezzeti oldukça iyi. Vaktinizin oduğunu düşünüyorsanız Göynük Kalesine de uğrayabilirsiniz.

Dördüncü durak: Göynük'ü geçtikten kısa süre sonra solda Çubuk Gölü tabelasını göreceksiniz. Ancak Çubuk Gölü'ne bu gezide uğramayıp başka bir gün ayırmanızı öneririz. Detayları Çubuk Gölü sayfamızda okuyabilirsiniz.

Beşinci durak: Bir süre daha gittikten sonra sağda Sünnet Gölü tabelasını göreceksiniz. Buraya da başka bir gün ayırmanızı öneriyoruz. Detayları Sünnet Gölü başlığında okuyabilirsiniz.

Altıncı durak: Mudurnu. Adını tavukçuluka duyuran bu güzel kasabamız, sizi tarihi zenginlikleri ile bekliyor. Anacaddeye girdikten sonra müsait gördüğünüz bir yerde arabanızı bırakıp sağa aşağı doğru herhangi bir sokaktan içeri dalın. Safranbolu kadar iyi korunmamış olmakla beraber oldukça eski ve güzel ahşap evler ile karşılaşacaksınız. Kasabanın içinden akan küçük dere boyunca biraz yürüyün, yerli halka sohbet edin. Dere kenarındaki türbeyi ve özellikle camiyi gezin. Daha sonra ana caddenin karşı tarafına geçip dar sokaklardan oluşan çarşıda dolaşın. Burada ünü Avrupaya kadar uzanmış bir bakır ve pirinç ustasının dükkanı var. Dükkanının vitrininde minare alemlerini göreceksiniz. Kendisiyle biraz sohbet edin. Mudurnu'da oldukça keyifli saatler geçireceksiniz.

Son durak : Abant. Mudurnu'dan ayrıldıktan sonra Abant tabelalarını izleyin. Bir süre sonra dik ve virajlı bir yoldan çıkmaya başlayacaksınız. Bu yolda fırsat bulduğunuz noktalarda durup arkanıza bakın. Özellikle yolun sonuna doğru "keskin viraj" tabelasının yanındaki boşluğa arabanızı çekip ova manzarasına karşı keyifli birkaç dakika geçirin. Yol inişe geçtikten sonra iyice yavaşlayın. Bu sadece yol dar olduğu için değil, birkaç viraj sonra sağınızda Abant Gölü'nün sesizce sizi karşılayacağı içindir. Daha önce defalarca abant'a gelmiş olabilirsiniz ama bu noktadan göreceğiniz Abant manzarasını unutamıyacaksınız. Bundan sonraki gezilerinizde tekrar tekrar bu noktaya gelmek isteyeceksiniz. Bundan sonrasını Abant sayfamızda okuyuyabilirsiniz.

Kefken

Nasıl gidilir : Kandıra Çıkışı'ndan TEM'den ayrılın. Kandıra'yı geçin. Yaklaşık 20 km sonra Kefken'e varacaksınız.

Kefken, Kocaeli'nin kuzeyinde, Karadeniz kıyısında yer almakta. Küçük bir kasaba. Deniz kıyısı yazlık evlerin istilasına uğramış. Ancak yine de sahil şeridi güzelliğini korumakta. Kefken'in, (pek de uzun olmayan) kumsalında yürümek oldukça keyifli olabiliyor. Bunun dışında yaz aylarında denize girebilirsiniz. Kefken'in kayalıklardan oluşan koyları su altı dünyasını sevenler için oldukça cazip.

Kumsalın batı ucunda değişik şekilli kayalar ve denize uzanan küçük yarıklar var. Bunları görmeden Kefken'den ayrılmayın.

Pazar günü giderseniz, Kefken Pazarı'nı dolaşabilirsiniz. Burada, büyük şehirlerde görmeye alışmadığımız bazı sebzeler satılmakta. Bazılarını alıp denemenizi tavsiye ederiz. Çok lezzetli. Liman kenarında küçük bir balık restoranı var. Balıkları çok taze ve lezzetli.

Madenderesi

Nasıl gidilir : TEM'den Adapazarı çıkışından ayrılın. Kuzeye Karasu istikametine devam edin. Karasu'ya vardığınızda yolu sormanız gerekiyor.

Madenderesi'nde dilerseniz dereiçi yürüyüş yapabilrisiniz veya kanyonun sol üstünden giden dar patikadan şelaleye kadar gidebilirsiniz. Bu patika zaman zaman daralıyor, bazen tünellerden geçmeniz gerekiyor. Patikanın aşağısının da uçurum olduğunu hatırlatalım. Bütün bunlara rağmen en güzel yürüyüşlerinizden birini yapmış olacaksınız.

Mudurnu

Nasıl gidilir : Bilecik çıkışından TEM'den ayrılın. Geyve Taraklı tabelalarını takip edin. Taraklı'yı geçtikten 23 km sonra Göynük'e varacaksınız.
Diğer bir seçenek: Abant Gölü'nden Mudurnu'ya gitmek mümkün.

Mudurnu'nun tarihi günümüzden 4,000 yıl öncesine kadar uzanır. İpek Yolu gibi önemli tarihi yollar Mudurnu'dan geçmekteydi. Hatta yakın zamana kadar Ankara Yolu Mudurnu'dan geçerdi.
Son yıllarda adını tavukçuluka duyuran bu güzel kasabamız, tarihi zenginlikleri ile sizi bekliyor. Anacaddeye girdikten sonra herhangi bir sokaktan içeri dalın. Safranbolu kadar iyi korunmamış olmakla beraber oldukça eski ve güzel ahşap evler ile karşılaşacaksınız. Kasabanın içinden akan küçük dere boyunca biraz yürüyün, yerli halka sohbet edin.

Gezilecek yerler arasında Yıldırım Bayezit Camisi ve Hamamı, dere kenarında yer alan Kanuni Sultan Süleyman Camisi var. Daha sonra dar sokaklardan oluşan çarşıda dolaşın. Burada ünü Avrupaya kadar uzanmış bir bakır ve pirinç ustasının dükkanı var. Dükkanının vitrininde minare alemlerini göreceksiniz. Kendisiyle biraz sohbet edin. Mudurnu'da oldukça keyifli saatler geçireceksiniz. Fotoğraf makinenizi unutmayın.

(Cloud'un önerisi: Mudurnu saat kulesinin oraya çıkın, tepeden Mudurnu manzarası harika )

Öküzovası

Nasıl gidilir : Akyazı çıkışından TEM'den ayrılın. Akyazı istikametine devam edin. Akyazı'ya girmeden Dokurcun'a kadar gidin. Dokurcun'u geçtikten kısa bir süre sonra sola aşağı inen toprak yola sapın. Aşağıdaki dereyi geçip köyde yolu sorun.

Öküzovası yüksek ve büyük bir yayladır. Baharda oldukça sulak olur. Resimlerde göreceğiniz gibi yer yer küçük göletler oluşur. Yaylanın sonundaki vadiden aşağıya inerek dere içi yürüyüş de yapabilirsiniz. Yüksek bir yayla olduğu için bulutlu havalarda sisle karşılaşabilirsiniz.

Sapanca

Nasıl gidilir : TEM'den Sapanca çıkışından ayrılın. Otoban çıkışında sağa sapın. Sola saparsanız Maşukiye'ye gidersiniz.

Sapanca, İstanbul'a oldukça yakın ve hoş vakit geçirilecek bir yerdir. Yarım günlüğüne bile rahatça gidip dönebilirisiniz. Göl kenarında birçok tesis bulunmakta. Otoyoldan çıktıktan sonra sola saparsanız Maşukiye'ye gidebilirsiniz. Burada da alabalık restoranları yer almaktadır. Bu restoranların arkasında da Aygır Deresi var. Burada bir dere içi yürüyüş yapabilirsiniz. (Bkz. Aygır Deresi)

Serindere

Nasıl gidilir : TEM otoyolundan İzmit'e gelince Bursa çıkışından sapın. İzmit'in içinde bir süre ilerledikten sonra Bursa tabelasından sapın. Buradan sonra size iki ayrı yol tarifi vereceğiz. Birincisi : Bursa yoluna girdikten 1-2 km sonra sonra solda Kullar girişini göreceksiniz. Kullar Kasabası'na gelinde yerli halka Serindere'nin yolunu sorun. Bundan sonra varacağınız nokta Tepecik köyüdür. Cami'nin yanından kanyonun girişini görebilirsiniz. Tepecik'den sonra sağa saparsanız dere içine, sola saparsanız kanyonun tepelerine çıkarsınız. İkincisi : Bursa yoluna girdikten sonra Kullara sapmayıp birkaç km daha gidin. Solda Yuvacık girişini göreceksiniz. Yuvacık'a girdikten sonra "Yuvacık Barajı" veya "Thames Water" tabelalarını takip edin. Baraj gölü kıyısında sağınızdaki tepelerde bir çay bahçesi var. Burada muhakkak durup bir çay için. Baraj gölünün etrafını dolaştıktan sonra, yol tepelerin arkasına doğru içerlere girer. Rastladığınız yerleşim yerlerinde Tepecik'in veya Serindere'nin yolunu sorun.

Tepecik'e vardığınızda, karşınızda kanyon girişini göreceksiniz. Dere yürüyüşü için sağa, aşağıya inen yolu seçmeniz gerekiyor. Serindere'de ayaklarınızı suya sokmadan ilerleyemezsiniz. Zaman zaman su dizlerinizin üstüne kadar geliyor. Bir süre sonra dere ikiye ayrılıyor. Sağdaki kolu takip edin. Zorlu bir parkur sizi bekliyor. Yer yer kanyonun genişligi 4-5 m ye kadar düşüyor. Derenin nerede bittiği belli değil. Biz en fazla 3 saat kadar ilerleyebildik. Daha ileri gitmek isterseniz geri dönüş yolu da hesaba katarak erken yola çıkmanız gerekiyor.

Dereiçi yürüyüşün bazı zoruklarından söz etmenin tam sırası. Öncelikle derelerin yatağındaki büyük ve yuvarlak taşlar yürümeyi oldukça zorlaştırır. Ayağınız taşların arasına sıkışarak canınızı yakabilir. Bu yüzden ayağınıza hafif ve gözden çıkardığınız bir spor ayakkabı giyin. Bot bu iş için uygun değildir. Çünkü botunuzun içine dolan su, yürümenizi daha da zorlaştıracaktır.

Serindere veya civarına kışın da gitmenizi tavsiye ederiz. İstanbula yakınlığından dolayı Serindere size ideal bir kısa gezi programı sunar. Eğer karda yürüyüş yapmayı seviyorsanız, Kasım - Mart ayları arasında Serindere ve civarının karlarla kaplı olduğunu görürsünüz. Bunun dışında yer alan ancak yine de kış diyebileceğimiz zamanlarda, yaza oranla çok daha yeşil bir bitki örtüsü göreceksiniz ve herden süzülerek akan minik şelaleler sizi büyüleyecek.

Sülüklügöl

Nasıl gidilir : Akyazı çıkışından TEM'den ayrılın. Akyazı istikametine devam edin. Akyazı'ya girmeden Dokurcun'a kadar gidin. Dokurcun'u geçtikten birkaç km sonra sağda küçük bir yerleşim yerinden geçeceksiniz. Burada, sağda Sülüklü Göl tabelasını göreceksiniz.

Sülüklü Göl, etrafı küçük ancak oldukça güzel bir manzaraya sahiptir. Etrafını çevreleyen tepelerde üç ayrı yayla yer alır. Gölün 30-40 yıl kadar önce oluştuğu söylenmektedir. Suyun içinde duran çürümüş ağaçlar bu sözü doğrulamaktadır. Kar yağdığı zaman gölün üstü buz tutar. dolayısı ile kışın da oldukça güzel bir manzarası vardır. Gölü sağınızda bırakacak şekilde yürüyün. Gölü geçtikten sonra sola sapıp devam ederseniz, ormanın içinde çok keyifli bir yürüyüş yapabilirsiniz.

Sünnet Gölü

Nasıl gidilir : TEM'den Bilecik çıkışından ayrılın. Sırasıyla Geyve ve Göynük'ü geçin. 15-20 km kadar sonra Hacıayaz Geçidi'ne gelmeden sağda Sünnet Gölü tabelasını göreceksiniz.

Sünnet Gölü fazla büyük olmayan ve bir baraj gölü havası veren bir göldür. Göl, dik yamaçlarla çevrili olduğu için fazla yürüyüş seçeneği sunmaz.

Sünnet Gölü'ne giderken yol üstünde görmeye değer yerler sırasıyla Kazkıran Geçidi, Göynük ve Çubuk Gölüdür. Eğer vaktiniz kalırsa yola devam edip Mudurnu'ya da uğrayabilirsiniz.

Tirilye

Nasıl gidilir : Bursa'dan Mudanya'ya, oradan da Tirilye'ye (Zeytinbağı) ulaşabilirsiniz. Diğer bir yol : Yalova yönünden Bursa'ya gelirken Kurşunlu ayrımından sahil yoluna girin. Mudanya'ya ve oradan da Tirilye'ye varacaksınız.

Tirilye adı en çok dünyaca ünlü zeytiniyle tanınıyor. Günümdeki adı Zeytinbağı. Gerçekten hem zeytinin tadı çok farklı. 1924'deki mübadeleden önce çoğunlukla Rumların yaşadığı bir yermiş. Rumlar, Yunanistan'a giderken yanlarında zeytin aşılarını da götürmüşler ancak aynı sonucu elde edememişler.
Yeri gelmişken, Size Zeytinci İsmail Emil'den bahsedelim. Köyün meydanının aşağısında, büyük çınarın hemen karşısında bir dükkana giriyoruz. Kapıda büyükçe bir kantar, raflarda çeşit çeşit zeytinyağları. Duvarda da gazetelerden kesilmiş sayfalar. Birine gözümüz takılıyor. Spor sayfası; Bursaspor Beşiktaş'ı yenmiş, gol sonrası sevinç fotoğrafları. Golü atan "Küçük İsmail". Dükkanın sahibi İsmail Emil, zamanında Bursaspor'da santrafor oynamış. Sonra İsmail Bey ile sohbete dalıyoruz. Bize zeytinlerin hepsinden ikram ediyor. Hangisini alacağımızı şaşırdık. Hepsi birbirinden güzel. Sohbet koyulaştıkça soyadının nereden geldiğini anlatıyor. Amcası İstiklal Savaşı'nda yaralanıp Fransızlara esir düşer. Durumu oldukça kötüdür. Ancak Emilyano adında bir hemşire hayatını kurtarır. Savaştan sonra soyadı kanunu çıkınca bütün aile Emil soyadını alır. İşte İsmail Emil'in soyadının öyküsü.

Tirilye sokaklarında dolaşmak başlıbaşına bir keyif. Her köşenin arkasında bir süpriz sizi bekliyor. Bir bakıyorsuz eski bir ahşap ev, pencereleri çiçeklerle süslenmiş. Bir bakıyorsunuz, nefis deniz manzarası.

1980 yılında sit alanı ilan edilen Tirilye'de birçok eski ev bulunmakta. Bazıları tamamen restore edilmiş. Tirilyede 3 manastır, ve 4 kilise mevcuttur. Bunların bir kısmı harap durumda, bazılarıda ev olarak kullanılmaktadır. Bunlardan Aya Stefanos Kilisesi (9.yy) Osmanlılar döneminde Camiye dönüştürülmüş. Bugün Fatih Camisi ismini taşımakta.

Kemerli Kilise'nin ise çatısı çökmüş durumda. Duvarlarındaki resimler hala durmakta. Taş Mektep diye adlandırılan büyük yapı sağlam ancak bakımsız durumda. Makarios'un bu okuldan mezun olduğuna dair rivayetler var. Bu yapı daha sonra Darüleytan (Yetimler Mektebi), şehit çocukları için okul olarak kullanılmıştır. Tarihi hamam ise bugün kullanılmamaktadır.

Tirilye Marmara Denizi kıyılarında yer alan en güzel yerleşim yerlerinden biri. Görmenizi tavsiye ederiz.

Alıntıdır: ikiteker.org'dan alınmış ufak defek değişiklikler yapılarak düzenlenmiştir.

Yukarıdaki yerlerin bir kısmını içine alan bendenizin gerçekleştirdiği bir gezi de şu linkte:
http://mymotorcycleexperience.blogspot.com/2009/08/bugun-benim-dogum-gunum-hediyem-yol.html

Bu yazıdaki resim internet ortamından alınmıştır...

Önceki yazı: Kaza Şiiri

Kaza Şiiri ... :-)

2010-06-22T15:38:00.007+03:00

İkiteker web sitesinde Karadenizli bir dostumuzun başına gelen motosiklet kazasını, yazdığı şiirle anlatması, hem ilgiyle karşılanmış hem de benimle şiirli atışmaları epeyce gündemde kalmış ve ilgi görmüştü. Bu atışmaların tamamı için www.ikiteker.org sitesine başvurulabilir ben buraya sadece kaza şiirini ve benim ilk şiirli cevabımı koyuyorum. (Bu yazının altına tüm atışmaların olduğu ilgili link'i de ekliyorum)

ENDUROCU53 wrote:
26-10-2008 pazar günü ovit kapanmadan son kez arkaya dönüp yayla havası alalım dedik ben f650 gs sedat ve xt 660 mahmut kardeşim.ama az kalsın bu benim alacağım son hava oluyordu . daldım hayallere motor sürdüğümü unuttum kendimi yoldan çıkmış mıcırla savaşırken buldum.
ama iş işten geçmişti olan oldu

motorumu sürerken
dalmışım hayallere
sekiz çizerek girdum
bol mıcırlı yerlere

dedum büyük ALLAHUM
bendami eliyirum
rahmetli dedecuğum
bekleyun geliyirum
(sigh)
hayatum flim gibi
geldi geçti önumden
acaba dönüş varmi
son ovit seferumden

sonra birden kariştuk
motor,çakıl,bida ben
toplandi kalabaluk
çekup aldiler yerden

birşeyler duyayirum
deyilerki elmiştur
gün toprağa girmezmiş
sedat gidüp gelmiştur

yavaş yavaş ayildum
baktumki yaşayirum
bu kaza nasil oldi
kendume şaşayirum

bi baktum motoruma
o benden çok üzülmiş
asfaltun her yanina
cantalarum dizilmiş

çantalarum dağıldi
yol oldi halk pazari
habu dağlar sedatun
oliyidi mezari

sol kolumda bir kiruk
dirseğumde dört dikiş
çok ucuz atlatmişik
eyi bitti habu iş

sağ kolumda çürükler
ellerumda yaralar
akşam baktum vucudun
heryerinde karalar

adli vaka olmiş miş
bu benum ettuklerum
aslında sucta imiş
yoli terkettuklerum

kazayi ettunuzmi
oradan ayrilmayin
ezrailde gelursa
kimseyi tanimayin

deyunki jandarmayi
haburda bekleyirum
güzel manzara vardur
burdan seyredeyirum

kendi kendume ettum
bu kaybana kazayı
jandarma 2 saat
durmadan ne yazayi

dedumki komutanum
birak beni gideyim
ben zaten yaraliyim
istirahat edeyim

iki gün dönemedum
sağuma ve soluma
doktorum bandajlari
dolamişti koluma

allahum bağişladi
beni sevenlerume
gündüz bir gece dokuz
anca geldum evume

beynunuz karişuksa
binmayun motorlara
ibretle bakasunuz
haburda olanlara

bitmeyecek program
yaparsun hayatunda
en ummaduğun yerde
bırakursun tadında

hiç ölmeyecek gibi
işleri kovalaruk
dalaruk hülyalara
mıcırlara dalaruk

insan deduğun nedur
kubbede hoşbir seda
bir kelebek misali
bir ömür güle feda

(Foto: bu güzel şiirimsinin sahibi endurocu53 Sedat Abimiz, kazadan sonra...)

Cloud'dan cevap:
El Cevap:

Sana bişey diyeyum
Evvela geçmuş olsun
Yalnız eyle yazmışsın
Ki şiirle kazayu
Efsane olacaktur
Ha bu motor kazasu.

Şimdi kopy ederuk
İnterneta salaruk
Dönup dolaşur gelur
Sana mail olaruk.

Sen de şaşurursun
Ula ben ne yapmuşum
Böyük kaza imiş bu
Ucuzca atlatmuşum.

Şimdi tüm motorcular
Bunu ibret alacak
Şair motorci Sedat
Dillerde dolaşacak.

Okumuştur ha bunu
Cloud diye motorcu
Sedat'a geçmuş olsun
Yaşamı uzun sürsun.

Kendisine buradan bir kez daha geçmiş olsun diyorum, hepimize de mizahi bir ibret öyküsü olmuş.

Bu efsane olmaya aday atışmaların tümü için link:
http://www.ikiteker.org/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=13290&highlight=endurocu53

(Önceki Yazı: Peki ya diğer araç sürücüleri 2)

Peki ya diğer araç sürücüleri? (2)

2010-03-21T19:37:00.011+02:00

Evimin hemen yanındaki caddede trafik ışıkları var. Araçlar hafif bir viraj ve yokuşun ardından bu trafik ışıklarına geliyor. Geliyor ama nasıl bir gelmek, ipini koparan sanki ışık kırmızıya döndüğünde hiç durmayacak, duramayacakmışcasına basıyor gaza. Genellikle de ışık kırmızı ise araçlar zınk! diye durmak zorunda kalıyorlar o hızla ışıklara varınca. Nasıl bir sürü(cü) psikolojisiyse bu, hafif bir eğimi tırmanacağım diye delicesine gaza basıyorlar ve sonrasında da düzdeki ışıklarda balatalarını fazlasıyla aşındırma pahasına frene asılıyorlar. Oysa ideal hızda seyrediyor olsalar böyle bir frenaja hiç gerek kalmayacak. "Şehiriçi hız limitlerine kim uyuyor acaba?" diyen okuyucuları duyar gibiyim. Problem de bu ya zaten. Hız limitlerine, trafik ışıklarına ve işaretlerine uyan sürücü sayısı öylesine az ki. Yanı sıra aracını kullanırken, zamanında sinyal verme, durmadan önce yeterince yavaşlama, diğer araç kullanıcılarının haklarına saygı duyma, kısacası trafik kurallarına uyma gibi kavramlar neredeyse askıya alınmış durumda bizim memlekette.

Kimi zamanlar, yaya olarak şehirde dolaşırken özellikle araç trafiğini seyrettiğim oluyor. "Ne çok kahraman var" diyorum kendi kendime. Kırmızı ışık ihlali yapıp yayaların üzerine sürenler, sinyal vermeden aniden dönüş yapanlar, hiç bir yavaşlama belirtisi göstermeden aniden fren yapıp duranlar, olmayacak yerlere park yapanlar, arabanın içinde kendisini dünyanın efendisi sanıp afra tafrayla hareket edenler. Kısacası ben altıma arabamı çektim, benden sonra tufan, altta kalanın da canı çıkarsa çıksın, basarım gaza hayatımı yaşarım triplerinde bir güruh. Trafikte kuralsızlık ve kaos adeta kural haline gelmiş, bu kaos ortamında çoğu zaman, ne yazık ki kurallara uyan iyi sürücüler tehlike unsuru haline gelebiliyorlar ya da genellikle tehlikenin içinde buluyorlar kendilerini.

Motosikletimle trafiğin yoğun olduğu bölgelerde en çok taksi ve minibüsler tarafından kaza tehlikesi yaşamış biri olarak, bu ticari taşıtların sürücülerinin kesinlikle farklı bir ehliyete haiz olmaları ve hatta farklı bir ehliyet sınavından geçmeleri gerektiğini düşünürüm herzaman. Bırakın ehliyeti aynı zamanda psikolojik testlerden de geçirilmeleri yerinde olacaktır. (Son yıllarda ticari ehliyet için benzeri bir uygulama olduğunu biliyorum ama formaliteden öteye geçemediği trafikte yaşananlardan belli). Şüphesiz tüm araç ehliyetlerinde bu denetimin yapılması gerektiğinin de fazlasıyla farkındayım, ama bir gün devleti idare edenlerden bazılarının aklına sürücü ehliyeti verme işlerini daha disiplinli ve düzgün hale koyma fikri düşerse, işte o zaman öncelikle ticari taşıt ehliyetlerinden başlamalılar kesinlikle. Zira bu taşıtlar diğerlerinden çok daha fazlaca trafikteler ve sürücüleri de çok daha fazla yıpranıyorlar. Bu sebeple de çok daha dikkatli ve sakin kullanmaları gerekiyor. Kanımca diğer sürücülere de örnek olmaları gerekli. Oysa özellikle İstanbul'da taksi, dolmuş gibi araçların sürücülerinin - bırakın örnek olmayı - diğer taşıtlara, "Burası benim ticaretimi yaptığım yer, senin bu yolda ne işin var? Öncelik tabii ki benim!" tarzı tavırlar sergilemeleri hep dikkatimi çekmiştir. Bu tarz bir yaklaşımdan en fazla etkilenense, trafikte en korunmasız ve hacmi küçük araç olan motosiklet oluyor haliyle.

Benim mantığımın kabul etmediği şey, bir otomobilin ya da başka bir kapalı taşıtın içindeki birinin, bir motosikletin yolda her zaman diğer araçlardan çok daha tehlikeye açık olduğunu nasıl olup da idrak edemediğidir. Pek çok motosiklet derneğinin, grubunun, internet sitesinin tartıştığı ve gerçekleşmesi için debelendiği konu, motosikletin, trafikte ambulans, itfaiye v.s. araçlardan hemen sonraki öncelikli taşıt olması gerekliliği konusudur. Bana göre bu öncelik hakkı gerçekleşip trafik yasasına girse bile, motosikleti trafikte olmaması gereken bir taşıt olarak gören mantık değişmediği sürece hiç bir işe yaramaz. Ha, durum budur diye, bu öncelik hakkı tanınmasın mı? Tabii ki ve de ivedilikle tanınsın, kanunlaşsın. Ama bu yapılırken ne yapılıp edilip tüm sürücülerin bilinçlendirilmesi çalışmalarının da başlatılması şarttır. Gerek yeni sürücü ehliyeti alacak olanlara kurslarda ve de sınavlarda, gerekse halihazırda araç kullanan ehliyet sahibi olanlara tv, gazete, internet, konferans ve hatta mitinglerde bu bilincin kazandırılması çok önemli bir konudur.

Kanunlarda yazılı pek çok şeyin gereğince uygulanmasını bırakın hiç uygulanmadığı gün gibi ortada olan bir ülkede olduğumuzu düşününce, benim bu yazdıklarımın ileriye yönelik birer fantaziden öteye gidemeyeceği izlenimi uyanıyordur mutlaka okuyucuda, ki bunları yazarken ben de bile aynı düşünce hakim açıkçası. Bir önceki aynı başlıklı yazıda da bitirirken söylediğim gibi, hiç bir şeyin düzelmeyeceği yönündeki düşüncenin özellikle akil insanlarda giderek daha fazla yayılım göstermesi, aslında birşeylerin gerçekten fazlasıyla değişmeye ihtiyacı olduğunun da bir göstergesi değil mi?

NOT: Her zamanki gibi, kurallı kaideli araç kullanan, kanunlara ve düzene uyan iyi sürücüleri yukarıda bahsettiklerimin dışında tutuyorum. Onların zaten bu yazılanları üstlerine alınmayacaklarına inanıyorum.

(Önceki Yazı: Peki ya diğer araç sürücüleri? )
(Sonraki Yazı: Kaza Şiiri )

Peki ya diğer araç sürücüleri?

2010-03-17T22:18:00.013+02:00

Biraz sonra okuyacaklarınızın içeriği biraz sert olabilir, baştan uyarayım. Ama sanırım bazı şeyler sert söylenip, yazılmadıkça değişme eğilimi göstermiyor bu topraklarda.

Motosiklet kullanıyoruz. Motosikleti kuralıyla kaidesiyle kullandığımızı düşünüyoruz. Motorculuğun hakkını vererek, ihtimam göstererek, korumalarımızı eksik etmeyerek, motosikletimizi dikkatlice sürerek, teknik bilgiler, sürüş bilgileri edinerek sürdürüyoruz motorculuğumuzu. Yani neredeyse her şey tam olması gerektiği gibi ya da buna çok yakın. Peki ya diğer araç sürücüleri?

Şimdi, pek çok motosiklet eğitmeni ya da eğitim kitabı der ki, iyi motorcu karşıdan gelen tehlikelere karşı da uyanık olur, onu fark eder ve kazadan kurtulur. Bu, Türkiye yollarında o kadar güç uygulanabilir bir şey ki. Bugün bir haber okudum net'te. Gayet kurallı kaideli ve kendi şeridinde giden bir motosiklet grubunun üstüne, karşı şeritten gelmekte olan bir minibüs, şerit değiştirerek - adeta ölümüne - sürüyor ve içlerinden biriyle çarpışıyor, maalesef çarptığı motorcu hayatını kaybediyor. Ölen motorcu bir motosiklet kulübü üyesi, belli ki bu işi kuralı kaidesiyle yapan, kasklı korumalı biri. (Ve anlaşılan o ki grup sürüşü yaptıkları için kaçacak fazlaca bir yeri yokmuş). Ama ne oluyor, karşıdan gelen bir dört tekerli nasıl bir hatayla, dalgınlıkla ya da her ne haltla geliyorsa duramıyor, şerit değiştiriyor ve karşı şeritteki düzgünce ilerleyen motorcuların üstüne kırıyor. Habere göre minibüsçünün kaza sonrasındaki savunması da artık bizim memlekette çokça duyduğumuz türden "frenler tutmadı". Oysa minibüs kaza sonrası çekiciye alınırken frenlerinde bir sorun tespit edilmediği de yazılıyor aynı haberde.

Klasikleşmiş, ama saçmalığı da bir o kadar klasikleşmiş, olayı gerçekleştirenin yalanlarına kadar klasikleşmiş bir manzara. Ve bir aymazın, aymazca trafikte bulunması yüzünden aklı başında, kurallı kaideli motosiklet kullanan biri, hayatını kaybediyor. Böyle bir durumda insanın tepesi atıyor ister istemez. Ne yazık ki bizim memlekette bir şeylerin ehliyetini almak o kadar kolay ki önüne gelen atıyor kendini trafiğe. Ciddi bir zeka ve yetenek araştırması yapılsa belki de pek çok sürücü trafikten men edilecek kadar zeka ve ruhsal problemli çıkacaktır.

Kişisel düşüncem, motosiklet kullanmak belli bir zekanın altında yapılabilecek iş değildir, yaparsanız da motosikletin üstünde fazlaca kalamazsınız zaten. Eğitim seviyesi her ne olursa olsun motosiklet kullananlar, kafası çalışan, piskomotor ve bedensel yetileri iyi durumdaki insanlardır, böyle olmayanlar da zaten kısa sürede motosiklet işine veda etmek zorunda kalırlar. Oysa dört ve üstü tekerli diğer karayolu taşıtlarını kullanmak için zekanızın (en azından bizim memlekette) pek bir önemi yoktur, ipini koparan tepesine biner ve atar kendini yollara. Zaten özellikle otomobil, para kazanmaya başlayan büyük bir kitlenin ulaşmak istediği ilk şey olduğu için, ipini koparan kavramı, çok da uygun düşmektedir yaşanan duruma.

Sonrasında trafik, trajik hale gelir. Bu memlekette oldukça güç yetişen, aklı başında insanlarsa, sadece motosikletli yaşamı tercih ettikleri için, ne yazık ki bu ip koparanlarca, adeta katledilircesine öldürülürler trafik cehenneminde. Empati denilen kavramdan bihaber insanlar güruhu ne yazık ki motosiklet kullanıcısının da bir insan olduğunu, onun da bir can taşıdığını unutuverir, motosiklet kullanıcısının kendileri gibi bir çelik kafesle korunmadığını düşünmez, daha doğrusu bunu akıllarına bile getirmezler. Ve kazalar sonrasında hep aynı mavraları duyarız, okuruz: "Frenlerim tutmadı, motorcuyu görmedim v.s. v.s."

Hep yazılıyor, çiziliyor, anlatılıyor motosiklet sitelerinde, kitaplarda, eğitimlerde: "Korumasız, eğitimsiz motosiklet kullanmayın" deniliyor. Tamam, bunu anladık, öyle de yapıyor aklı başında ciddi* motorcular zaten. Özellikle son yıllarda internetin de katkısı ile epeyce bir motorcu, akilane kullanmanın ne demek olduğunu fark etmeye başladı, etmeyenler ya da bunu önemsemeyenler hakkında neler düşündüğümü bir önceki yazıda belirtmiştim zaten. Ben onları motorcu olarak da göremiyorum ne yazık ki. Ancak bu ciddi motorcu dediğimiz insanlar da maalesef ciddi aymazlar tarafından tehdit altındalar. Yaşananlar bunu açıkça ortaya seriyor. Şüphesiz diğer taşıt kullanıcıları arasında pek çok aklıbaşında, kurallı kaideli kullanan sürücü var, zaten sözümüz onlara değil, onların yazdıklarımızı üstlerine alınacaklarını da sanmıyorum. Motosiklet sürücülerinin de (ben de dahil) pek çoğu aynı zamanda otomobil kullanıcısı zaten. Ama yaşananlar gösteriyor ki diğer taşıt kullanıcıları arasında pek çok trafik katliamcısı var ve ne yazık ki bunun kökünde de eğitimsizlik ve sürücü ehliyetine çok kolay ulaşabilmek yatıyor. Hiç motosiklet kullanmadıkları için empati yapamama, motorcunun kazalarda ağır yaralanmasının ya da ölmesinin daha kolay olduğunu algılayamama yatıyor.

Ciddi motosiklet kullanıcıları yukarıda anlattığımız durumlar yüzünden her ne yaparlarsa yapsınlar trafikte büyük tehdit altındadırlar. Ve ne yazık ki bu işlerin düzeleceği yönünde de fazlaca umut beslenecek bir gelişme görünmüyor ufukta, işte asıl ona yanıyor insan...

*Ciddi motorcu'dan kasıt, motosikleti hayatının bir parçası yapmış ve kurallı kaideli, korumalı, eğitimli kullanan sürücülerdir.

(Sonraki Yazı: Peki ya diğer araç sürücüleri? - 2 )
(Önceki Yazı: Motorcunun şaşkını, kasksız sürer kış günü.)

Motorcunun şaşkını, kasksız sürer kış günü.

2010-02-25T21:41:00.031+02:00

Motosiklete binmeye başlamadan önce yani daha ilk motosikletimi almadan önce neredeyse tüm motosiklet giyim kuşamımı edinmiştim. Motosikletimi aldığımda aylardan Ekim'di ve ilk deneyimlerimi sonbahar ve kış aylarında yaşadım. Hiç bir sıkıntı yaşamadım, çünkü kaskımdan montuma, eldivenimden botuma kadar full kuşam biniyordum motora. Bir süre sonra ister istemez bu alışkanlık halini aldı ve özellikle kasksız eldivensiz ve botsuz binmez oldum motora. Yaz aylarında bile kaskımı, koruyucu montumu giymeyi ihmal etmedim, terlesem de giydim. Giymediğimde kendimi çıplak gibi hissettim.

Buradan geleceğim konu motosiklete tüm bunları göz ardı ederek binenlerdir, ki benim aklımın almadığı bir şeydir bu. Kış günü gerekli giyim kuşam olmadan, özellikle de kasksız nasıl motosiklete binilir, bunu benim mantığımın alması mümkün değil. Bakıyorum zaman zaman caddelerde hem de racing motosikletlerin üzerinde bu soğukta kasksız insanlar. Yahu bırakın düştüğünüzde kafanızın patlamasını, hiç bir şey olmasa zatürreye davetiye çıkarırsınız, o da olmazsa ileride kulaklarınızda ciddi sorunlar baş gösterir ki bunu kışın yapıyorsanız bunun olması fazla da uzun sürmez.

Nasıl bir mantıktır ki bu tip motosiklet kullanıcılarındaki, altlarında otomobillerin bazılarından daha pahalı ve güçlü aletler varken kafalarına kask takmazlar, yeterli donanımla binmezler. Bu tip kullanıcıları gördüğümde hep şaşkınlıkla bakakalıyorum. Ocak ayında yeterli kuşamın hele de kaskın ve montun olmadan 50cc bir motosiklete bile binsen hasta olmaman neredeyse imkansızdır. Bırakın motosikleti bisikletle bile kış günü kafayı gözü kollamazsanız hastalık kapıdadır. Tabii bu demek değil ki yazın bunlar olmadan motosiklete binilir, yazın da kask eldiven bot dahil kullanılmalıdır, ki bana göre yazlık bir motosiklet montu da şarttır. Ama yazın çoğunlukla bunların hiç biri olmadan motosiklet kullananlar hiç de az değildir. Hatta bazı kahramanlarımız yine özellikle büyük cc'lerin tepesinde kaskları kollarında sanki bir dirsek koruyucusu gibi kullanırlar motosikleti. Oysa o kask dirsekte iken en küçük bir düşüşte kolunuzun bir kaç yerden kırılması işten bile değildir. Tabii böyle bir düşüşte önce kafanız yerle buluşmazsa yine de kol kırığına şükredebilirsiniz. Bu nasıl bir gözü karalıktır ya da nasıl bir cahilliktir anlamak mümkün değil.

Hiçbirimiz çelikten ya da pamuktan yapılmış varlıklar değiliz, yürürken bile düştüğümüzde bir yerimiz incinir, yaralanır, bunun böyle olduğunu bile bile bu ne cesarettir bre kahramanlar. Geçtim düşüp kafayı gözü kırmayı ya da hayatını kaybetmeyi, dediğim gibi kış günü (hatta yaz günü bile) yediğiniz o rüzgarla nasıl sağlam bir vücut bırakabilirsiniz ki yaşlılığınıza.

Ben bu tip motosiklet kullanıcılarını motorcu olarak göremiyorum doğrusu, olsa olsa ucuz kahramanlardır kendileri, tipik "bana bişey olmazcılar"dır bunlar. Ciddi motorcuların pek çoğu kaskın içine balaklava ve hatta onun da içine kulak tıkacı takarken, bu ucuz kahramanlar kafalarına ve kulaklarına öyle güveniyor olmalılar ki bırakın kulak tıkacını, kask bile takmamaktadırlar.

Korumalı ekipman konusunda bazıları (özellikle küçük cc kullanan ekonomisi belli bir limitte olan kullanıcılar) pahalılıktan yakınırlar ve bu yüzden gerekli ekipmanı almaktan ya da tamamını alıp kullanmaktan kaçınırlar. Buna da şu cevabı veririm rahatlıkla, altınızdaki en kötü motorun bile fiyatı 2500, 3000 tl'den başlıyor hadi ikinci el kötü durumda bir küçük cc aldınız diyelim, en dandiği 1500 lira civarında. Bunu alacak gücü olan birinin ortalama bir kaskı alacak gücü olması gerekir. O da yoksa, o zaman motosiklete hiç binmemek ekipmansız binmekten daha iyidir. O ekipmanları almak için harcayacağınız para, sağlığınızı kaybettiğinizde harcayacağınız paradan çok daha azdır emin olun. Yani ucuz kahramanlık insanın ekonomisine de zarar veren bir şeydir anlayacağınız.

Ucuz bir kahraman olup erkenden motosiklete veda etmektense, iyi bir motorcu olup hayat boyu motosiklet sürmek daha iyi bir seçim değil mi sizce de?

Bu tip kahramanlıklar ancak filmlerde olur, siz bir film kahramanı olmadığınıza göre, hiç bir zaman kasksız, ekipmansız motor kullanmayın.

Bu yazıdaki fotoğraf internet ortamından alınmıştır...

(Sonraki Yazı: Peki ya diğer araç sürücüleri?)

(Önceki Yazı: 125cc ile Dünya Turu)

125cc ile Dünya Turu...(Around the world by 125cc...)

2010-02-16T16:07:00.030+02:00

*

A Voyage to the Dreams

    Gustavo ve Elke isimli bir çift. Ne yapmışlar? Önce Gustavo 2003'te Arjantin'den tek başına yola çıkmış, 125cc'lik Yamaha Ybr125 motosikletiyle başlamış Dünya'yı dolaşmaya. İspanya'ya geldiğinde Elke ile tanışmış. Elke'de İspanya'da Alman bir öğrenci olarak okumaktaymış. Birbirlerini sevmişler, kısa sürede evlenmişler ve sadece 1 haftalık sürüş tecrübesiyle Elke'ye de bir ybr125 alıp yola birlikte devam etmişler. Amaçları, Avusturalya'ya kadar gidip oradan Arjantin'e dönmekmiş. Bunu başarmışlar da. Hayallerine yaptıkları bu yolculuğu 2009'da tamamlamışlar. Kendileri ile ilgili asıl bilgi http://www.re-moto.com/ web adresinde.
    Peki ben niye bundan bahsediyorum? Çünkü İstanbul'a vardıklarında kendileri ile tanışmıştım. Her ikisi de çok mütevazi insanlardı. Zaten öyle olmasa 125 cc ile yola düşmezlerdi herhalde. İstanbul'da çeşitli motosiklet gruplarınca ağırlandılar, ben superevariders'ın Bağdat Caddesi buluşmasında görüştüm kendileri ile. Kendileri ile Ybrclub Türkiye aracılığıyla, daha önceden mailleştiğim için nick'imi söyleyince hatırladılar beni, her ikisi de çok sevindiler ve hemen sohbet başladı.

                                                          Gustavo ve Elke'nin ybr'leri Kadıköy'de.

Gustavo, toplantıya Ybr125'imle geldiğimi duyunca hemen masadan kalkıp koluma girerek motorumun yanına götürdü beni.

Açıkçası 125cc ile yola düşen biri için Bağdat Caddesindeki bu lüks cafe ortamından biraz sıkılmış gibi görünüyordu. Benim gelmem bir anlamda nefes aldırmış gibi oldu onlara. Motorlar hakkında lafladık, benim ybr ile 2 ayda 2000 km yaptığımı duyunca epeyce şaşırdı.

Düşünsenize kendisi dünya turuna çıkmış ona rağmen benim kısa sürede yaptığım uzun km'ye şaşırıyor. Her neyse o gece orada olduğuma çok memnun oldular, ben de onları tanıdığıma çok sevindim. Gecenin sonunda iyi yolculuk dileklerimle vedalaştık. O geceden kalan fotoğraflar da aşağıda. Kendileri ile ilgili asıl güzelliklerse yukarıda (ve blogun linkler kısmında) verdiğim sitede.

Soldan: Gustavo, Ben ve Elke.

Vedalaşmadan hemen önce.

2003 - 2009 Arjantin / Avustralya

Yol uzun, devam etmek lazım.

(125cc ile Dünya Turu)

04.06.2008 Kadıköy İstanbul.

*İlk fotoğraf: Sinop Çatalzeytin. (www.re-moto.com'dan alıntıdır)

First picture: Sinop, Çatalzeytin. (From http://www.re-moto.com/)

MotorOn Dergisi'nin Gustavo ve Elke çiftiyle yaptığı röportajın linki de şurada:

https://motoron.com.tr/Content.aspx?HID=647

(Sonraki Yazı: Motorcunun şaşkını, kasksız sürer kış günü)
(Önceki Yazı: Motosiklet ve Motorculuk Üzerine Değinmeler)

Motosiklet ve Motorculuk Üzerine Değinmeler

2010-01-23T18:54:00.040+02:00

Motorsuz günlerimde düşünmelerim esnasında kafama takılan bazı şeyleri de yazmadan edemiyorum bloga. Daha önce de değindiğim gibi çok uzun süreli bir motosiklet deneyimim var diyemem ama yine daha önce dediğim gibi önemli olan ne kadar süredir motosiklet kullanıldığı değil o sürenin nasıl değerlendirildiğidir düşüncesinde oldum hep. Motosikletimin selesinde olduğum her anı da kendime bir ders gibi görerek sürdüm şimdiye dek motorumu. Ve benim için dersler hala devam ediyor.

Motosikletten zihinsel olarak olmasa da bedenen uzak kaldığım şu günlerde motosiklete ve motorculuk olayına baktığımda kafama takılan ve "böyle olması çok saçma" ya da "işte budur, tam da böyle olmalı " dediğim pek çok şey oldu, oluyor. Bunlar içinde en tuhafıma giden, bunca bölünmüş bir motosiklet camiası olmasıdır. Özellikle internet ortamında o kadar çok motosiklet sitesine rastlıyorsunuz ki, Türkiye'de motosikletin bulunduğu hali bilmeseniz, bu ülkede motosiklet kültürü inanılmaz gelişmiş durumda sanabilirsiniz. Oysa kazın ayağı öyle değil. Nüfusun gençliğinin ve dolayısıyla tecrübesizliğinin, hemen her konuda olduğu gibi motosiklet konusunda da aynen göze çarptığını görebilirsiniz, dikkatle bakınca. Motosiklet web sitelerinin forumlarında (ki o sitelerin çoğu sadece forum işlevi görüyor, başka pek bir etkinlikleri yok) dikkati çeken en önemli konu, bırakın motosikleti, hayat tecrübesinden bile fazlasıyla yoksun insanların gereğinden fazla söz söylüyor oluşlarıdır. Kendi adıma rahatlıkla söyleyebilirim ki, üye sayısı onbinleri aşmış bir takım sitelerden sırf bu yüzden uzaklaşmışımdır. Zira öylesine olmayacak yerden yanlış anlayarak size cevaplar yazılıyor ya da saldırılıyor ki, aklınız almıyor. İşin daha da garibi, bu sitelerin (İyi yönetilen artık kurumsallaşmış grup ve siteleri ayrı tutuyorum) pek çoğunun yönetici ve moderatör konumuna getirilmiş üyeleri de, diğer üyelere nasıl davranacağından bihaber, tamamen kişisel kaygılarla hareket ediyorlar. Yine aynen ülkenin genelinde olduğu gibi bu mecrada da demokratik ortamdan ve hakkaniyetten söz etmek çokça mümkün değil ne yazık ki.

Bir başka dikkat çekici konu, asli konusu motosiklet olan web sitelerinin pek çoğunda konu dışı bölümlerin neredeyse motosiklet konusu kadar, hatta bazılarında daha fazla yer kaplıyor oluşudur. Bana göre motosiklet üzerine kurulan bir dernek, site ya da grupta başka birtakım konuların (özellikle siyasi ve dini konular) konuşulması, ortak paydası belki de sadece motosiklet olan insanları, germekten ve bazı ciddi fayda getirecek üyeleri kaçırmaktan başka işe yaramaz, yaramıyor. Bu durumun böyle olmasının sebebi yeterince sağlam bir motosiklet ve hatta bisiklette dahil, iki tekerli kültürün oluşmamış olmasıdır denilebilir. Tabii aynı zamanda akacak mecra bulamayan bazı insan tiplerinin, hemen her tür ortamda yaptıkları gibi, bu siteleri de kendi fikir ve inanışlarına boğmaya çalışmalarını da gözardı etmemek lazım. Ama bana göre asıl durulması gereken nokta, oluşturulan grupların (özellikle de web sitelerinin) daha fazla üye edinmek ve genişlemek amacıyla kendi özdenetimlerini yapmıyor, yapamıyor oluşlarıdır. Denilebilir ki bir grubun ya da web sitesinin üye sayısını artırmasında ne gibi bir sakınca vardır. Şüphesiz genel anlamda böyle bir sakınca yoktur hatta reklam getirisi için üye sayısını artırmak site sahipleri için enfes bir şeydir. Ama sitenin ya da grubun kuruluşundan, ilk üyelerin katılışına kadar sıkı bir denetim yapılmadığında, ilerleyen zamanlarda saçma sapan durumlar engellenemez hale gelebiliyor ne yazık ki... Kendilerini ülkenin en büyük motosiklet grupları ilan edenlerin aslında sadece hacmi bir büyüklükten öteye gidemediklerini, aklı başında motorcular farketmektedirler şüphe yok ki. Zaten sırf bu yüzden son yıllarda giderek artan bir homojenleşme görülmektedir motosikletliler arasında. Aynı motosiklet türünü kullananlardan tutun da, tamamen birbirini eskiden beri tanıyan arkadaşların kurduğu gruplara ya da derneklere kadar pek çok yeni oluşum camiada yerini almaktadır. Özellikle geçtiğimiz fuar döneminde Türkiye'nin çeşitli illerinden gelen motosiklet kulüpleri (MC ya da MK) dikkat çekmeye başlamışlardır. Motosiklete yeni başlayan pek çok kullanıcı ilk zamanlar özellikle internet üzerinden hemen her türden motosiklet ortamına girip çıkmaya başlıyor. Ancak zamanla kendi yolunu bulmayı başarabilenler ya bir grubun içine ait hissederek artık çoğunlukla o grupla takılmaya başlıyor ya da uzun zaman arayış içinde kendi kendisine deneyimlemeyi sürdürüyor. Pek çoğu da tüm bunları hiç düşünmeden (dahası bunu aklına bile getirmeden) palas pandıras devam ediyor. Kişisel olarak MC ya da MK denilen motosiklet kulüplerine daha yakın durduğumu rahatlıkla söyleyebilirim, ancak benim yapım böyle bir gruba girdim diye bunca yıl sonra yeniden rütbe alıp askerlik yapmaya da çokça uygun değildir. Ki pek çok tecrübeli motorcu bilir ki MC'lerin pek çoğunda klanımsı katı kurallar geçerlidir. Buna rağmen yaptıkları işe de saygı duymadığımı söyleyemem. Belki de bu yüzden daha aklıbaşında oluşumlarmış gibi geliyorlar bana, en azından motosiklete ve hayata karşı bir duruş sergiliyorlar. Aynı şekilde belli bir modelin (enduro, chopper-cruiser v.b.) çevresinde bir araya gelmiş gruplar da, diğerlerine göre belli bir hayat tarzını da temsil ettikleri için, daha homojen ve daha aklıbaşında işler yapıyor gibi görünüyorlar. Bir de "işte bu!" dediğim ve galiba kendi adıma hepsinden fazla saygı duyduğum yalnız kovboylar var. Bu sürücüler genellikle ya tek başlarına ya da çok kısıtlı bir arkadaş grubu ile sürüş yapıyorlar ve genellikle de hayata bakış açısı olarak da birbiriyle paralel düşüncede olan insanlardan oluşuyorlar. Özellikle tek başına uzun yola çıkan, motosiklet sitesi, kulübü ya da forumu olaylarına arada sırada gezi raporlarını yayınlamak dışında fazla kafa takmayan sürücülerin, ciddi anlamda motosikletle bütünleşmiş oldukları izlenimi uyanıyor bende. Bunlar arasında hayatı boyunca motosiklet kullanıp da hiç bir yere üye olmamış olanları bile var. Bizlerin, internet ortamında iki gezisini okuyup hayran olduğumuz pek çok motorcuya, bir kaç kez taş çıkartacak motorcular oluyorlar genelde bu yalnız kovboylar. Kendi adıma motorcu gruplarının asıl bu tip motorcuları kazanmaları gerektiğini düşünürüm hep, ama bu tip kullanıcılar da zaten birilerinin onları kazanması ya da saygı göstermesini pek de umursamayan adamlardır. Onların derdi motor tepesinde ve yollarda olmaktır. Ara sıra takip edebileceğiniz bir mecraları varsa hele, onların yaptıklarını izlemek tadından yenmez bir hal alabilir.

Buradan hareketle, her türden kullanıcıya açık olan genel amaçlı motosiklet sitelerinin de mutlaka var olması ancak özellikle çok genel bir motosiklet sürücü ve hevesli kitlesine hitap ediyor olmalarından dolayı daha içeriği dolu, daha fazla sorumluluk sahibi ve binlerce üyeye sahip olmanın bilinciyle hareket etmeleri hiç şüphe yok ki en doğru yoldur. Aslında özellikle motosikletle yeni tanışanlar için bu geniş kitleleri hedef alan oluşumların, sitelerin ve grupların önemli bir yeri vardır ve fakat mutlaka özdenetime çok daha fazla önem vermeleri, asli konuları olan motosiklet dışına çok gerekmedikçe çıkmamaları, yerinde olacaktır. Kanımca bunca geniş kitleleri yakalayabilmiş olmalarını, özellikle "ücretsiz ve yaygın" motosiklet eğitimi üzerine yoğunlaşarak daha faydalı hale getirebilirler.

Şüphesiz motosiklet kullanımı ve kültürü hala emekleme döneminde olan bir ülkede yaşıyoruz. Devletin iki tekerli yaşama yeterince sıcak bakmıyor oluşunu bir yana bırakın, halkın da büyük çoğunluğu motosiklete binmeyi "deli işi " olarak niteliyor. Ve çoğunlukla birazcık para bulan her insanın ilk yaptığı şey, gidip kendine bir otomobil satın almak oluyor. Oysa otomobil ya da diğer karayolu taşıtlarının sebep olduğu kazalar motosikletlerden kat be kat fazla. Denilebiir ki motosiklet bu kadar azken tabii diğerlerinin kazası fazla olacak. Ne motosiklet pek çoğumuzun sandığı kadar az, ne de diğer taşıtlar fazla diye kazalar bu kadar çok. Gelişmiş ülkelerin pek çoğundan daha az sayıda otomobil var hala bu ülkede. Ama o ülkelerdekinin bir kaç misli fazla kaza yapıyor bizim otomobiller. Bunun daha ziyade eğitimle ve başka bir takım gerçeklerle alakası var tabii. Neyse, lafı çok uzattım, asıl gelmeye çalıştığım konu, motosiklete bunca ters bakılan bir ülkede motosiklet kullanıcılarının da büyük oranda bilinçsiz olmasının dikkat çekiciliğidir. Bu sebeple yukarıdaki satırlarda eleştirmiş olsam da, web ortamındaki motosiklet hareketlerinin özellikle yeni başlayanlara çok büyük yararları olmaktadır şüphesiz. Bu sebeple artıyor oluşundan ziyade, niteliğinin artmasının da önemini söylemeye çalıştığım için yaptım o eleştirileri.

Aklıma takılan ve ara sıra sıkça sözünü ettiğim şeylerden biri de, pek çok mecrada motosiklet eğitimi diye yırtınılan bir ülkede, motosiklet eğitimi veren kurumların bunca yüksek fiyatlar talep ediyor oluşlarıdır. Yine daha önce değindiğim gibi bu kuruluşlar motosikleti sadece hobi amacıyla kullanan, varlıklı müşteri peşindeler diye mi bunca yüksek fiyatlara bu eğitimleri veriyorlar, yoksa zaten motosiklet zengin adamın işidir, kuryesi, küçük cc kullananı eğitim almasa da olur, nasılsa tümü cahil cühela diye mi düşünüyorlar? Muhtemelen böyle düşünmüyorlar. O halde motosiklet sürüş eğitimi veren kurum ya da derneklerin çektikleri bu yüksek fiyatlar aynı zamanda bazılarının belli cc ya da motor türleri haricine eğitim vermiyor oluşları nedir, neyle açıklanabilir?

Bakıyorsunuz, özellikle kurumsallaşmış ya da o aşamaya çok yakın bazı internet grup ve siteleri pek çok forum başlığında "eğitim de eğitim" diye tutturup dururken, en azından kendi üyelerine yılda bir kaç kez ücretsiz eğitim vermeyi akıllarından bile geçirmiyorlar (ki çoğunun eğitmen üyeleri de var). Yapanlar yok mu ? Var, ancak hem gelenekselleştirilmiş değil, hem de yeterli değil. (Tamamen olması gerektiği gibi olan az sayıdaki grup ve oluşumları ayrı tutuyorum). Yılda pek çok dönem eğitim veren ve hayli yüklüce para alan ciddi eğitim kurumlarından ise son fuar dönemindeki bir kaç girişim dışında her yıl düzenli olarak ve geniş kitlelere ücretsiz eğitim verme gibi bir niyet gözlenmiyor. Bu durum da, ekonomik durumu belli bir seviyenin altındaki motosiklet kullanıcılarını (Bunlar genellikle küçük cc kullanıcıları oluyor) motosiklet eğitimi almaktan alıkoyuyor. Sonra da pek çok mecrada, yollarda hatalı motosiklet kullanan kuryelerden ya da diğer sürücülerden dem vurularak yakınılıyor. Oysa her yıl, belli bir dönemde, (belki para karşılığı verdikleri tam profesyonel eğitimlerle birebir aynı olmasa bile) ücretsiz olarak "genel motosiklet sürüş bilgisi ve pratiği eğitimi" yapmaları onlara ne kaybettirir. Bilakis, belki de bu eğitimlere katılanların bir bölümü ileride daha detaylı ve profesyonel eğitim için ücret ödemeyi de göze alacaklardır. Bir şeylerin değişmesi için öncelikle o işi iyi yaptıklarını iddia edenlerin ellerini taşın altına koymaları gerekiyor. Bana göre, böyle bir ülkede özellikle büyük motosiklet firmalarının ve derneklerinin bu konuda sorumluluk almaları ve belli dönemlerde (yılda bir ya da iki kez olabilir) ücretsiz eğitim için faaliyette bulunmaları gereklidir.

Değinmeler derken uzattıkça uzatmışım. Aslında daha söylemek istediğim pek çok söz var ama onları da başka yazılara saklayalım. Yeni bir motosikletin selesine oturana kadar bol bol gevezelik edecek vaktim var nasılsa. Motosiklet sahibi olunca, insanın klavye başında değil motorunun tepesinde yollarda motorculuk yapması gerektiğini düşünürüm hep...

Dikkatli ve keyifle sürün!

Çağrı "Cloud" Öztürk.

(Sonraki Yazı : 125 cc ile Dünya Turu...)
(Önceki Yazı : Eskilerden Kalanlar)

Eskilerden Kalanlar....

2010-01-21T19:42:00.008+02:00

Motosiklete ara verdim ama üyesi olduğum motosiklet sitelerini karıştırınca bloga da koyulabilir bazı ufak tefek eski gezileri buluyorum zaman zaman. Aşağıya onlardan birini ekliyorum.

Riva, Kulindağ

Bugün, bir süredir kafamda gidip yolunu izini öğrenmek istediğim Kulindağ Dağ Evi ve Kamping alanını bulayım dedim. Tabii ondan da önce Polonezköy ve Riva'yı da görmeli oralara gitmişken diye, oraları da plana ekledim. Daha doğrusu en baştaki planım Riva ve ardından dönüşte Kulindağ idi ama giderken Polonezköy üzerinden gitmeyi tercih ettim.

İnsan gezmeyi kafasına koydumu her tür taşıtla düşer yollara, Polonezköy çıkışında yokuş çıkan bir ikiterkerli.

Keşke Polonezköy yolunu tercih etmeseymişim çünkü Polonezköy'ü geçtikten sonra Yeşilvadi'nin çıkışına kadar yol çalışması vardı. Yol tek şerit, sürekli kamyonlar, dozerler, makinalar. Toz, toprak.

Oradan sonrası zaten otoyol. Verdim gazı. Riva'ya vardım.

Riva girişindeki köprüden hemen önce, Riva Deresi.Fotoğraf için mola.

Riva'da öncelikle plajımsı bir yerler aradım, daha sonra gelinir mi diye. Çok da güzel ve uygun fiyata çadırı, elektiriği, suyu, buzdolabı onlardan, deniz kenarı bir yer buldum. Yaz bitmeden mutlaka bir gece de olsa gelip kalmalı dedim.

İşte orası. Ve civardan fotoğraflar.

Kampingin fiyatı da uygun ve dediğim gibi çadır, yatak, battaniye, elektrik gibi şeyleri onlar sağlıyorlar. Yalnız bir hatırlatma kampa evli değilseniz çift olarak giremiyorsunuz. Sadece evli çiftler ve yalnız bekarlar giriyormuş. Bekar beylere uzak bir köşeye çadır koyuyorlar. Kamp görevlisi ailelerin çok sık ve uzun süre gelip kaldığını ve bu yüzden çiftlerde evlilik şartı aradıklarını söyledi. Biliyorum bence de saçma ama durum budur. Yalnız plaj ve ortam çok sakin ve temiz göründü bana. Geçen hafta gittiğim ve fiyatlara dudağımın uçukladığı Şile'den sonra özellikle madden sarsılmadan kalınabilecek temiz bir deniz kenarı.

Daha sonra Riva merkezinde bir soluklanayım dedim ve tam da Çayağzı denilen yerde (Bu arada Riva'nın resmi adı Çayağzı. Riva deresi buradan Karadeniz'e dökülüyor)

bir neskafe yudumladım. Orada pozladığım fotoğraflar aşağıda.

Kendimi de büst gibi pozlamışım be yav..

Kahve keyfi ve dinlenmeden sonra, kafede otururken dikkatimi çeken Riva kalesini görmeye gittim.

Kale zaten Riva'nın göbeğinde ve giriş serbest. Kaleden Riva merkez plajı harika görünüyor. Bu arada burada plaj ve deniz oldukça temiz. Aklıma yazları binlerce kilometre gitmek yerine buralarda çok daha ekonomik tatil yapılabilir fikri geldi. Bir sonraki yaza artık.

Kaleden fotoğraflar.

Kalenin bedenleri, yar, yar, yar yandım pozu.

Kalenin avlusundan sonraki ikinci kapı.

İç kısım. Aslında burası epeyce karanlık, dijital makine ışığı artırınca böyle çıkmış, eh fena da olmamış.

İç kısmın tavanındaki havalandırma deliklerinden biri.

Ve dışarı çıkış.

Ben de oradaydım pozu.

Kalenin ardındaki Riva Plajı. Çok sakin ve temiz.

Ve aşağıda Çayağzı, Riva Deresi'nin Karadeniz'le kucaklaştığı yer.

Az önce oturduğum kafe aşağıda dere kenarında görünmekte.

Ve kaleden çıkarken bir kaç poz daha.

Kaleden sonra verdim gazı otoyoldan devam... Kısa süre sonra Kulindağ yolu için gezi kitaplarında tarif edilen Alibahadır tabelasını gördüm ve hemen saptım. Bir süre ilerledim. Tarifte bir çeşme ve çardaktan bahsediliyordu ama yol boyunca pek çok çeşme ve çardak var. Neyseki üçüncü çeşmeden sonra Kulindağ yolu olduğunu düşündüğüm tarifteki toprak yolu buldum. Ve evet doğru yolu bulmuşum. Sağ tarafımda tahta tabelada Kulindağ yazıyor. Tabelayı geçer geçmez ise (neyseki zincirle bağlı) çılgın bir çoban köpeği var. Dağ evlerinin hemen girişinde tepede park ettim.

Geçerken gördüğüm yaşlı amca yanıma geldi. Arif Amca oranın bekçisi imiş. Kulindağ sadece haftasonları hizmet veriyormuş. En azından bir tur atayım dedim. "Hay hay" dedi. Başladım fotoğraf çeke çeke dolaşmaya. Fotoğraflardan da anlayacaksınız gerçekten doğanın bağrında harika bir yer. Sonradan Arif Amcadan öğrendiğime göre evlerin yanı sıra çok cüzi bir ücrete evlerin aşağısında çadır da kurulabiliyormuş.

Buraya pek çok bisiklet ve tracking tutkunu bahar ve yaz aylarında kampa geliyormuş.

Arif Amca "Adın ne?" dedi.

"Çağrı" dedim.

"Benim torunumun adı da "Çağrı" dedi.

"Ooo adaş çıktık senin torunla" dedim.

Gülüştük. "

En kısa zamanda kampa gelmeye çalışacağım çok güzel yermiş" dedim.

"Gel tabii, bekleriz" dedi.

İşte Kulindağ fotoğrafları.

Ben pozlamaktan sıkılmadım, umarım siz de bakmaktan sıkılmazsınız.

Bungalov evlerin herbirinin bir adı var. Kokorot, Eznevit, Sıyırma gibi isimlere sahip beş tane dağ evi var.

Trackingciler için parkurlar da var.

Ve aşağıda dinlenen Karakarga. Dönüş yoluna hazır.

Aşağıda Arif Amca'dan biraz daha bilgi aldıktan ve vedalaştıktan sonra dönüşe geçiyorum.

Kulindağ dönüş yolu.

Meraklısına Kulindağ için link: www.kulindag.com

Dönüş yolumu Mahmut Şevket Paşa Köyü üzerinden Kavacık ve TEM otoyolu istikametiyle Kadıköy'de sonlandırıyorum.

Kısa günün karı gezilerimden birini daha kırkambarıma eklemiş olarak evime dönüyorum.

En kısa zamanda, özellikle de sonbaharda tekrar sürmek istiyorum bu rotaya doğru.

Çağrı "Cloud" Öztürk

Ağustos 2009 / İstanbul

(Bir Sonraki Yazı: Motosiklet Ve Motorculuk Üzerine...)

(Önceki Yazı : Biraz Mola Verelim...)

Biraz mola verelim...

2010-01-19T18:35:00.008+02:00

2006 yılında başlayan aktif motosiklet sürücüsü olma yolundaki macerama, son kullandığım Yamaha YBR125 model motosikletimi satarak ara vermiş bulunuyorum. Bu ara, motosikletten kopuş değildir bilakis motosiklet hakkında bugüne dek öğrendiklerimi özümseme ve ileride devam edecek maceralar için bir moladır. Bu molada beni ileriye hem kondüsyon hem de kafaca hazırlayacak iki tekerli taşıtımsa bir bisiklet olacak. Kışa rağmen onunla idmanlara başladık bile... Şayet bu blogu takip edenler varsa ya da olmuşsa, yakında yeniden buradan deneyim paylaşma arzusunda olduğumu belirteyim.

Bu konuyu gayet iyi açıkladığını düşündüğüm ve bana yeni kurdukları web sitelerine üyelik teklifinde bulunan bir dosta verdiğim cevabı buraya da aktarıyorum...

"Sevgili kardeşim, açtığınız site hayırlı uğurlu olsun.

......

Bunca site bolluğu arasında umarım kısa sürede işlevselliği ile tutunabilir bir site haline gelir siteniz ve grubunuz. Güzel davetinize ayrıca teşekkür ediyorum. Lütfen beni yanlış anlamayın ama bir süredir ilgimi azalttığım sanal alemde motosiklet olayına ne yazık ki YBR125'imi satılığa çıkartarak da ara verme düşüncesindeyim. Bu motosikletten kopuş anlamını taşımasa da, geriye dönüp baktığımda, 2006 yılından beridir fazlasıyla motosiklet üzerine - üstelik haddim de olmayarak - yazıp çizmişim. Pek çok tecrübeli kullanıcının ve motorcunun yanında benim motosiklet deneyimim solda sıfır kalır, bu sebeple de bir süreliğine kenara çekilme kararı verdim. Belki yazı çizi anlamında az çok deneyim sahibiyim ama motosiklet konusunda söyleyeceğimin de ötesinde konuşmuşum gibi hissediyorum, bu kararı da bundan sebep aldım zaten. Bu sebeple beni mazur görmenizi diliyor ve size yolunuzda başarılar, kolaylıklar diliyorum. Saygı ve sevgilerimle. "

Son bir kaç kelam eyleyerek gideyim. Bizim memlekette motosiklet lüks tüketim aracı olarak görüldüğü sürece motosiklet ve motorculuğun yaygınlaşması adına pek çok çaba bir işe yaramaz. Bir takım motosiklet sitelerinde insanların büyük cc motosikletlere verdikleri bakım masraflarını okuyunca insanın dudağı uçukluyor doğrusu, pek çok otomobilin bile daha az masrafı var. Aynı şey kasko değerleri ve genel motosiklet fiyatları için de geçerli maalesef. Şüphesiz bunda, devletin motosikleti bir alternatif bireysel ulaşım aracı olarak görmüyor oluşunun da etkisi var. Bir de satıcıların ve sürücülerin bir kısmının bu işe hobi olarak bakması eklenince üstüne, özellikle motosikleti günlük yaşamının bir parçası yapmış olanları ve dolayısıyla küçük cc kullananları vuruyor bu durum maalesef. Aynı hobici zihniyetin (gerek satıcı gerek kullanıcı) bir kısmı, ekonomik koşulları çok iyi olmayan motor sevdalılarını da dışlama eğilimindeler, bunu sözlü olarak belirtmeseler bile davranışları ve ayrımcılıkları ile ortaya koyuyorlar. Buna rağmen ekonomik düşünenler için küçük cc motosikletler hala ulaşılabilir durumda, en azından ikinci el olanları, bu sebeple ille de motosiklet kullanmak istiyor ama dergilerde filmlerde gördüğünüz o lüks aletlere ulaşamıyorsanız hiç değilse bir 125 cc ile bu işin tadına varabilirsiniz. Ben bir sonraki motosikletimi de (şayet piyango filan çıkmazsa) muhtemelen 500cc altı modeller arasından seçeceğim. Kimbilir belki de yeni bir ybr 125... Dünya turuna çıkılıyorsa ben de onunla Türkiye turumu gerçekleştirebilirim neden olmasın.... Kaldı ki benim gözlemleyebildiğim kadarıyla özellikle gelişmiş batılı ülkelerde (ekonomik durumları bizden çok daha iyi olmasına rağmen) eski modellerin kullanımı oldukça yaygın. Bu eski modellerle bizlerin hayal bile edemeyeceği seyahatleri gerçekleştirenler var. (Bknz. http://www.advrider.com/ ) Tanıdığınız güvenilir bir motosiklet servisi varsa ve ille de büyük cc diyorsanız (tabii küçük cc ile yeterince tecrübeden sonra), eski modellerden biri de bu konuda alternatif olabilir. Böylece büyük cc'ye geçmek için de yıllarca beklememiş olursunuz. Edindiğim izlenimler beni de ileriye yönelik büyük cc alternatifi konusunda bu yönde düşündürüyor doğrusu.

Hangi motorla olursa olsun - şayet yaşamayı seviyorsanız - eğitimsiz ve tam donanımsız motosiklete binmeyi aklınızdan geçirmemenizi öneriyorum

Yeni maceralarda ve belki de yollarda görüşmek üzere...

Çağrı "Cloud" Öztürk.

(Bir Sonraki Yazı: Eskilerden Kalanlar)

(Bir Önceki Yazı: Buraya Kadarlara Bir Bakarak...)

Buraya kadarlara bir bakarak...

2009-08-21T13:42:00.004+03:00

Blog'da buraya kadar motosiklet ve motorculuk üzerine şimdiye kadar yaptığım ve yaşadıklarımı anlatmayı denedim. Şüphesiz şu an itibariyle bu yolun daha çok başında sayılırım. Önümde daha yüzbinlerce kilometre yol ve deneyim var. Ama daha önce de belirttiğim gibi motorculuk işinde iyi bir sürücü olmanın da sadece uzun kilometreleri devirmekle olmadığını anlamış durumdayım. Aslolan o kilometrelerin nasıl yapıldığı ve onlardan ne kazanıldığıymış, bugüne kadarki deneyimlerim ve gözlemlerim bana bunu öğretti.

Bu arada motosiklet işine küçük cc'lerle başlamanın bu işi iyi anlamak ve öğrenmek için büyük yararı olduğunu keşfettim. Hatta 125 - 250 cc bir motosikletin tıpkı sevgili Reşat Arbaş'ın dediği gibi sadece başlangıç için değil her daim işinizi görecek araçlar olduklarına iyiden iyiye inandım. Bu sebeple de uzunca bir süre daha büyük cc motosiklet almayı düşünmüyorum. Zaten şu an kullandığım Yamaha Ybr125 gerek ekonomisi, gerek sağlamlığı, gerekse sorunsuzluğu ile fazlasıyla gönlümü kazandı, bu sebeple de bir süre daha benimle beraber olacağı kesin.

Burada şimdiye kadar pek çok yazı ve gezi raporu yayınladım, ama bunlar belki de yaptıklarımın ancak yarısı idi, geriye kalanları işi iyice uzatmamak için buraya aktarmadım. Bundan sonrasına Eylül 2009'da devam etmeyi ve artık güncel deneyimlerimi ve düşüncelerimi aktarmayı düşünüyorum.

Motosiklet benim için hiç bir zaman amaç olmadı, yapmak istediklerime yardımcı olan ve beni eğlendiren, eğiten hatta terapi eden bir araç olarak gördüm hep motosikleti. Öyle olmaya da devam edecek.

Bu blogda şimdiye kadarki tüm yazılanlar tamamıyle bana ait kişisel tecrübelerdir. Blog'un ana spotunda da yazdığım gibi bunlar tamamen beni bağlayan şeylerdir ve kimseye ders vermek ya da yol göstermek amacıyla yazılmamıştır. Sadece benim bu işe nasıl başladığımı, şimdiye kadar neler yapmaya çalıştığımı elim erdiğince anlatmayı denedim. Tüm bunları okuyup da buradan kendisine olumlu paylar çıkaranlar olursa ne de güzel olur, ama daha önce de belirttiğim gibi motosiklet kullanmak tamamen kişiye özel bir durumdur ve her kişi motosiklet kullanırken kendi sorumluluklarını yüklenir, bunun bilincinde olmak zorundadır. Yola çıkarken hele tek başınıza çıkılan bir yolsa bu, tamamen kendinizle ve deneyimlerinizle başbaşasınız demektir. Şayet bunun sorumluluğunu üzerinize alamayacak durumdaysanız lütfen motosikletten uzak durunuz. Ve imkanlarınız dahilinde mutlaka Motosiklet Sürüş Eğitimi alınız.

Kendi motosiklet deneyiminizin hep olumlu sürmesi dileğiyle.

Nice Yollara!

Çağrı "Cloud" Öztürk.

21 Ağustos 2009

(Sonraki Yazı: Biraz Mola Verelim)

(Önceki Yazı : Ben Motosikleti Seviyorum Be Arkadaş)

Not: Bu ve bundan sonraki yazıların sonunda 'devam edecek' ibaresi yer almayacaktır.

Ben motosikleti seviyorum be arkadaş.

2009-08-21T13:36:00.005+03:00

Ben motosikleti seviyorum be arkadaş.

     Motoruma atladım. Yolum çok uzun değil, yeni ya motorum, rodajını bitirmeye debelenmedeyim. Bu sebeple amaçsız gezinmelerdeyim. Akşam üzeri çıktım yola. Ne hikmetse fazlaca trafiğe yakalanmadım bu kez, Karacaahmet'in oradaki dehşetengiz trafik lambalarının ve de üstüne meydana gelen trafik kazasının yarattığı kaosun dışında yol açık. Üsküdar sahil yoluna varıyorum rodaj hızımla. Sonrasında Paşalimanı, Beylerbeyi, Çengelköy derken, aslında motorumun beni oraya, Beykoz'daki o adını bile bilmediğim küçük deniz kenarı çaybahçesine götürdüğünü anlıyorum. Hani ilk motorumun rodajını yaparken de uğradığım çaybehçesi. Saat akşamın sekizini gösterirken, hava henüz kararmamış, bir çay ve tost istiyorum denize nazır masalardan birine otururken. Benden başka kimseler yok çay bahçesinde. Herkes hayat gailesinde, evine ekmek götürmededir şimdi. Tıpkı gözümün önünde, kayığının sırtında ağlarını onaran ihtiyar balıkçı gibi. Çayım ve tostumun eşliğinde bir süre o balıkçıyı izliyorum, onun hayata tutunuşunu sallanan kayığının üzerinde. Daha da açıkta genişçe bir ağ silsilesiyle kaplı suyun orta yerinde başkaca balıkçılar var, ne için uğraşmadalar diye meraktayım, ama ikinci çayımı getiren garson çocuğa sormayı düşünsem de, bu merakın daha zevkli olduğuna hükmedip vazgeçiyorum. Merakla nasiplenecek bir parça deniz mahsülü bekleyen kediler gibi ben de bugünkü nasibimin bu çaybahçesi olduğunu düşünüp meraklı gözlerle balıkçıları izlemeye devam ediyorum. Zaman zaman denizin tam aksi yönde duran motosikletimi de gözardı etmiyorum tabii. Simsiyahının pırıltısıyla beni bekliyor çaybahçesinin yanında kaldırımın sırtında. Kimbilir daha ne günlerimiz olacak onunla. Hafif bir akşam esintisi yüzümde dudağımda çayın demini almış tadıyla içimi kaplayan huzurla bakıyorum deniz kıyısına.

     Hava hala aydınlıkken, geleceğimizin de bunca aydınlık olması dileğiyle son yudumumu alıyorum ince belli bardaktan. Ağırdan alıyorum masadan kalkışımı son bir kez daha bakıyorum deniz kenarındaki kayıklara, balıkçılara, kedilere ve çaybahçesini gölgeleyen yaşlı ağaçlara. Motorum yeterince dinlenmiş olmalı. Hesap düşündüğümden de az tutuyor. Eh bu da kısa günün karı olsun kırkambarıma yazdığım diyorum içimden.

     Motorumun yanında bir kaç genç, ilgi duyuyor olmalılar motosiklete. Beni görünce hafif utangaç kenara çekiliyorlar, meraklı gözlerle sırtımdaki monta, başıma taktığım balaklavaya, eldivenime bakındıklarını farkediyorum. Böyle başlıyor işte bu sevda çocuklar, diyorum içimden, yolunuz açık ola.

     Kontağı açınca hiç nazlanmadan patırdamaya başlıyor motorum. Yavaş yavaş yola koyulmak lazım, ki gidilecek başka yolların hazırlığı yapılsın. Kulağımda tıpkı motorum gibi yeni aldığım müzik çalar, etrafı da rahatça duyabileceğim kadar açık volümde, türkçe rock şarkılarıyla ritim tutuyor motorumun patırtısına yol boyunca. Hava kararmaya başlıyor, artık farım yolumu ışıtmaya başlıyor. Geldiğim yoldan evime geri dönüyorum. Çok da ilginç olmayan ama damakta hoş bir tat bırakan, minik bir yolculuk yapmış oluyorum sadece, bu bile motosiklete binmek için yeterli bir sebep işte, diye de iç geçiriyorum. Ve belki bir otomobilden çokça konforsuz olmasına rağmen, ben motosikleti ve motosikletle yolculuğu seviyorum be arkadaş, diyorum evimin merdivenlerinden bir elimde kaskım, bir elimde depo üstü çantam çıkarken.

     Hayatı değerli kılan bir uğraşı aslında motosiklet, hele bir de aynı duyguları paylaşan motorcu dostlarınız varsa tadından yenmeyecek bir uğraşı.

Çağrı 'Cloud' Öztürk.

14.05.2008 - İstanbul

Ve bu yazı ile eskiler, yani bugüne kadar yapılanlar burada son buluyor. Daha önümde katedilecek çok yol ve kazanılacak çok deneyim var biliyorum. Hala motorculuğun çok başında sayılırım. Epeyce yol almama rağmen yüzbinlerce kilometreyi devirmiş bir sürücüye göre daha bu işte çook toyum şüphesiz, ama iyi sürücü olmanın da sadece kilometreleri devirmekle olmadığını öğrenmiş durumdayım bu işin erbaplarından.

Sözün özü, daha yapılacak çok yol var ve daha söylenecek pek çok söz...

Çağrı "Cloud" Öztürk.
21 Ağustos 2009

Devam edecek...
(Bir Sonraki Yazı: Buraya Kadarlara Bir Bakarak)

( Önceki Yazı: Hani Sormuştun Ya...)

Hani Sormuştun Ya Bana...

2009-08-21T13:32:00.009+03:00

   Uzun zaman önceydi, çook uzun zaman önce. Belki de unutmamamız gerektiğini hatırlatacak kadar yakın bir zaman önce.
    Bir gece yataklarımızdan delicesine sarsılarak uyanmıştık hani, hatırlarsın sen de benim gibi. Ben, tek başımaydım o Ağustos gecesi İstanbul'da, en derin uykumuzdan bizi uyandırdığında o heyula.
Nereye koşacağımı şaşırmıştım önce, sonra üstümü giymiş hala sarsılırken dört bir yan, sığınmıştım bir duvarın kenarına. Durduğunda fırtına, hemen sarıldım ben de herkes gibi telefona. Haber verecektim taa Adapazarı'na, "İstanbul'da çok büyük deprem oldu, merak etmeyin ama her şey yolunda ana" diyemedim tabii hattı kesilmiş telefona. Attım kendimi sokağa, insanlar yürüyordu deniz kenarına. Nasıl ulaşmalıydı anaya, babaya, kardeşe, nasıl iyiyim demeliydi eşe dosta?
İndiğim zaman iskeleye, bir otomobilin etrafına toplanmış insanlar görmüştüm, olanı biteni veriyordu oto radyosundan bir kanal. "Burası Adapazarı yollara savrulmuş cesetler görüyorum" dediğinde muhabir, hani ben de kulak kabartarak yaklaşmıştım otomobilin yanına.
    "Adapazarı mı dedi?" diye sorunca, "Asıl orada olmuş abi deprem" demişti ya direksiyondaki adam bana. İşte o anı hiç hatırlamak istemesem de, hiç ama hiç unutamadım, geçen güne kadar da kimselere anlatamadım. Anam, babam, kardeşim vardı orada. "İyiyim merak etmeyin" demek isterken telefonda, nasıl öğrenebilirdim şimdi onlar ne durumda?
    "Yollar kapalıymış" dediler, gidilemezmiş arabayla. Eee nasıl varmalı peki şimdi oralara?
Gün ağarana kadar iskele kenarında elimde telefon beklemiştim ya hani, hani sana da söylemiştim sonradan o gün yaşadıklarımı.
    Birisi dedi ki o zaman bana, "Bizim falanca ile filanca motosikletle gitmeyi başarmışlar oraya".
    Keşke şimdi bir motosikletim olsaydı diye ilk o zaman hayıflanmıştım galiba.
   İkinci günü varınca Adapazarı'na , çöken eve rağmen yaşıyor bulunca sevdiklerimi, anlatamamıştım 24 saat boyunca içimde biriktirdiklerimi. Her biri benden çok ama çok büyük acılar yaşamıştı aynı 24 saatte çünkü.
    Hani sormuştun ya bana, motosiklete binmenin sebebi nedir aslında? O 24 saattir galiba. Ah bir motosikletim olsaydı da ulaşabilseydim ben de hemen yanlarına, anama, babama, kardeşime, dediğim an.

    Şimdi her şey sütlimanken düştüğünde aklıma, daha iyi anlıyorum neden motosiklete bindiğimi. Motosiklet otomobilin gidemeyeceği yolu gidecek araçtı o anda bana ve motosiklet falanca ile filancayı ulaştırmıştı işte bir şekilde oraya.

    Artık neden motosiklet diye sorma bana, anlattım işte hallerimi sana. Her binicinin bir sebebi yoktur aslında, benimki de sırf meraktı çocukken belki de ama, ihtiyaç da olduğunu o Ağustos gecesi anlattı bana.

Çağrı "Cloud" Öztürk - 9 Kasım 2008
(17 Ağustos 1999 gecesi hayatları depreme uğrayanlara...)

Devam Edecek...
(Sonraki Yazı: Ben Motosikleti Seviyorum Be Arkadaş)
(Önceki Yazı: Özgür Bir kurt Ya Da...)

Özgür Bir Kurt ya da Sadık Bir Köpek Olmak...

2009-08-21T13:31:00.004+03:00

Özgür Bir Kurt ya da Sadık Bir Köpek Olmak...

    Motosiklete dair düşünmelerim arasında aklıma, okuduğum bir mesel* geldi. Aslında bu hikaye sanırım motosikleti tercih etmemizle bir anlamda benzeşiyor. Ya da en azından benim için öyle.

    Kurdun biri bir gün ormanda bir köpekle karşılaşır."Selam" der "ben ormanda yaşayan bir Kurdum". Köpek de onu selamlar, "Ben de şu aşağıdaki çiftlikte yaşıyorum". Bunun üzerine Kurt, "Ormanda yiyecek bulmak oldukça zordur, bazen aç yattığım bile oluyor, sanırım senin durumun daha iyidir, ne de olsa bir çiftlikte yaşıyorsun" der. Köpek, "Tabii, sahibim bana her gün çok güzel yemekler verir, bana iyi bakar" der. Kurt, bu sözleri duyunca heyecanlanır, "Ben de çiftliğe gelsem, sahibin bana da öyle güzel yemekler verir mi?" der. Köpek "Tabii" der "Hadi gidelim hemen". Kurt takılır köpeğin arkasına, yürümeye başlarlar. Artık çiftliğe varmak üzere iken Kurt, köpeğin boğazındaki yara izini fark eder ve sorar: "Senin boğazına ne oldu?
Köpek: "Sahibim bana çok iyi bakar, çok güzel de yemekler verir, ama her akşam da beni bağlar" der, "Bu iz o yüzden"
    Bunu duyan Kurt, hiç bir şey söylemeden ormana geri döner.

    Çok harika yaşamlar belli tavizleri gerektirir, filozof Kleist'ın dediği gibi hayatın tadına varmak için "Tehlikeli yaşamak" lazımdır. Yani ya Köpek olup önünüze gelen güzel yemekleri yer ama tasmayı da takarsınız ya da Kurt gibi ekmeğinizi zor bulur ama özgür olursunuz. Kısacası ne kadar komformistseniz özgürlükten de o kadar uzaksınız demektir, zira özgürlük para ile mal ile ölçülebilecek bir şey değildir. Siz bunun aksini düşünseniz de, bir yere ve bir şeylere ne kadar bağlı ve bağımlı iseniz özgürlükten de o kadar uzaksınız demektir. Özgürlük zincire vurulamaz, zaten o zaman onun adı özgürlük olmaz.

    İşte motosiklet de böyle bir şeydir bir anlamda. Ya onu seversiniz ya da kapalı bir kutu içinde konforlu seyahat etmeyi. Bu durumda motosikletle işiniz olmayacaktır haliyle. Ama yukarıdaki meselde de bahsettiğimiz gibi ne kadar konfora kurban ediyorsanız hayatınızı özgürlükten de o kadar feragat ediyorsunuz demektir. Özgürlük emek isteyen bir şeydir. Motosiklet kullanmak da öyle. Size karada giden hiç bir taşıtın hissettiremeyeceği bir özgürlüğü vaad eder ama bu vaadinin karşılığında sizden ona emek vermenizi ister. Yani tepesine bindiğinizde hemen motorcu olmuş sayılmazsınız. Sizden ruhunuzu da ister; sizi özgür bir ruha kavuşturmak için.

    Hayatta özgür bir Kurt ya da sadık bir Köpek olmak bizim elimizdedir. Şüphesiz imkanlarımız dahilinde gibi görünmektedir bu, günümüzün dünyasında; ama özgürlük bazen aç ve açıkta kalmaya bedeldir. Bütün imkansızlıklar içinde pek çok insanın onu talep etmesi de bundandır... Bunca ölümlere, bunca görmezden gelinmelere rağmen pek çoğumuzun hala demir atlarımızın tepesinde oluşumuz da öyle...

Çağrı "Cloud" Öztürk
14.02.2009

*Nihat Genç'e verdiği ilhamdan dolayı teşekkürler!

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Hani Sormuştun Ya Bana
Önceki Yazı: Üç Noktanın Ardını Keşfetmeye

Üç noktanın ardını keşfetmeye...

2009-08-21T13:29:00.003+03:00

Üç noktanın ardını keşfetmeye...

    Bir başka yola çıkış... Amaçsız bir çıkış bu seferki... 2.viteste ilerliyor motorum, düşüncelerimse 5. vitesi bile yetersiz buluyorlar, 6.'yı istiyorlar. Ağır ağır ilerliyorum, şiirdeki merdivenlere benzemese de bu ilerleyiş. İstanbul'un Kadıköy'ünde, sokak aralarında yavaştan sürüyorum motosikletimi. Her zamanki gibi kulağımda melodiler. Her şarkı, her sokak başka düşüncelere sevk etmede gibi görünse de, temelinde aynı şeyin etrafında dönüyor bu düşünceler. Hayat ve onun akışı üzerine, az biraz da umutla umutsuzluk arasında gidip gelmedeyim. İstanbul'u dinliyorum motorumun patırtısının eşliğinde.
    Ne çok anı bırakmışım Kadıköy'ün, Moda'nın sokaklarında... Biraz önce Moda Parkında gördüğüm adam bir zamanlar gençti, o zamanlar bu kadar kendinden emin değildi bakışları, toydu daha. Ya ben, ben de gençtim, hala yaşlı hissetmesem de, en azından daha toydum, henüz bir motosikletim yoktu, ama belki de o zaman gideceğim yol seçenekleri daha fazlaydı. Şimdi seçenekler azaldı. Gidilecek yollar halen orada beni beklese de artık bazılarına gitme isteğim kalmadı.

    Bir sokak köpeği geçiyor karşıdan, nedense sokak köpekleri saldırmıyorlar motosiklete, belki de herşeye alışkın olduklarından bu sükunetleri, hayatın her sillesinde biraz daha içine kapanan insanlar misali. Az ileride bir simitçi kadın var, işte bu, fazla rastlanılmayanı belki de simitçilerin. Plastik sandalyesinde dantel işliyor müşteri beklerken taze simitlerine.

    Parkın hemen yanındayım, simitçi kadından bir simit alsam, şu parkta çayın yanına katsam, birazcık otursam, deniz havası alsam. Kafamdakilerden kısa süreliğine kurtulsam...
    Bu basit planı uygulamaya koyuyor ve en köşedeki, en az farkedilen masaya yerleşiyorum, iki sandalyeden birini kaskıma terkederek.
    Karşıdan, masaların arasından bir kaç genç geliyor, birinin elinde kamera, diğerinde mikrofon. Bu kadar medyatik oldu mu hayatlarımız, bu parkta bile kameralar. Yan tarafımdaki masaya oturuyorlar dördü, beşi. Bir kız var, onunla röportaj yapıyorlar. İstemeden kulak misafiri oluyorum. Çok iddialı sözler ediyor kendi geleceğinden dem vururken. O yaşlardayken ben de bu kadar güveniyor muydum kendime?
    Bu sakin parkta kameralar, mikrofonlar, üstelik bir de aşırı iddialı gençler görmek beni biraz yoruyor... Gülümsüyorum duyduklarımın bazılarına, çayımın son yudumu damağımda motosikletime ilerliyorum.

    Her zamanki gibi nazlanmadan çalışıyor Karakarga, "Anladım ben seni, gidelim!" diyor sanki patırtıları.

    Yeniden ara sokaklar, yavaştan geçiyorum, eskicisi, simitçisi, inşaat işçisi, sucusu, çoluğu çocuğu... Dikkatle dinlenildiğinde ağlayan sokaklarıyla İstanbul. "Hüzün düşkünlüğü yapma" diyorum kendi kendime, "Devam et nefes almaya".

    Bazı şeyleri çabuk mu tüketiyoruz ne, nedense eski tadı yok hiç bir şeyin ya da bana öyle geliyor.
Yitip giderken gençliğim, yitip giderken gariban motosikletimin altında yollar, nedense "çok büyük hedefler koymadan sürmek gerekli" diyorum. "Bak bu küçük motosiklet de sana 'Yüce Ruh'u hissetiriyor işte", zaten ortam da fazlasıyla müsait öylesi bir sürüşe.

    İstanbul, ben ve Karakarga, minyatür 'Yüce Ruh'lu motorum benim... Bütün bu garibanlık sürerken, bütün bu olan biten devam ederken aldırış etmiyormuşcasına ilerliyoruz geleceğe, aslında pek çok kaygıyı barındırsak da bünyemizde... Üç noktanın ardını keşfetmeye ilerliyoruz azimle. Hacmimiz küçük de olsa azmimiz büyük.

Çağrı 'Cloud' Öztürk
Temmuz 2008 / İstanbul.

Not: Bu yazı, tüm küçük cc motosikletli ama mangal yürekli motorcu arkadaşlara ithaf edilmiştir.

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Özgür Bir Kurt ya da Sadık Bir Köpek Olmak
Önceki Yazı: Bir Motorcunun Hayatının Değeri Nedir Sizce?

Bir motorcunun hayatının değeri nedir sizce?

2009-08-21T13:20:00.009+03:00

Bir motorcunun hayatının değeri nedir sizce?*

    Hayatınız kaç para eder Türkiye yollarında? Bir motosiklet sürücüsü iseniz üstüne üstlük bir de.
   Sorarım size hayatınız kaç para eder düzenbazlar düzeninde? Ya da size verilen değer nedir İstanbul trafiğinde bir motosiklet sürücüsü olarak? Cevapların bazılarını biliyorum ben aslında.
    Hayatında hiç motosiklet kullanmamış, rüzgarı bedeninde hiç hissetmemiş insanların sizin için biçtikleri elbisenin adı nedir biliyor musunuz, "çapulcu". Evet sizi otomobiliyle ezip, sonra da asfalt üstünde kaderinize terkedenlerin sizin için biçtiği gömlek çapulculuktur, kendi zavallı ve cahil beyinlerinde.
    Bir motorcunun, böyle bir ülkede bu imajı değiştirmesinin ne kadar zor olduğunu anlayabiliyor musunuz? Zor değil mi? Evet çok zor gerçekten de. Benim pek çoklarına göre kısacık motorculuğumda az çok algıladığım ve anladığım şey bu, yani motosiklete hiç binmemiş ve belli bir bilince sahip olmayan insanın bir motorcuyu anlamasının neredeyse imkansız olduğu. Motorcu serseridir, çapulcudur, ne işi vardır motorcunun o iki tekerli aletle trafikte, zaten motosiklet de şeytan icadı bir makinedir ve onu kullanan adamdan da hayır gelmez.
    Motosiklete ve onu kullanana yaklaşımın bu olduğu bir memlekette de, "taksici motorcu gence çarptı durmadan kaçtı", "emniyet şeridindeki motorcuya çarpan araç sürücüsü, biz şeritte duruyorduk o bize çarptı, dedi", "kırmızı ışıkta geçen araç motosikletli çifti ezdi" gibi haberleri sadece üçüncü sayfa haberi olarak okur geçeriz gazetelerde, televizyon bültenlerine ise girecek değerde bile bulunmaz bu tür haberler genellikle, girenleriyse "sarhoş kurye Beşiktaş'ta kaza yaptı" gibi haberlerdir. Yani "motorcu serseri" imajını pekiştirir cinsten olanlarıdır haberlerin.

    Pek çok ciddi motosiklet sürücüsü, dikkatsiz, bilinçsiz ve de cahil sürücüler tarafından katledildi (evet bu tabiri bilinçle kullanıyorum), katledilmeye de devam ediyor. Bu işe el atacak bir mercii aramayı geçtim, henüz motorcuların kendi arasında bile bu konulara yeterince duyarlılık gösterildiği söylenemez. Bunu bu uğurda yapılan toplantılarda, gidilen mahkemelerde de görmek mümkün. Ama olayın boyutu Türkiye'deki motosiklet kültürünün emekleme döneminde olduğunu da düşünürsek motorcuları duyarsızlıkla suçlayamayacağımız kadar da farklı yerde henüz. Bu sebeple asıl olması gereken öncelikle diğer taşıt sürücülerine, daha ehliyet alırken verilmesi gereken bilinç. Belki lise mezunu olmayana ehliyet verilmemesinin kanunlaşmış olması bir aşamaydı, ama memleketteki lise ve üniversitelerde hangi kalitede öğrenci yetiştirildiği gerçeğini de düşününce bunun istenilen bilinçte sürücüler yetişmesine yeterli olamadığı da apaçık ortada.
    Aslında her şeyin gelip dayandığı nokta yine ülkedeki genel eğitim seviyesi ve de kalitesi. Tabii bu durum mevcut insan kalitesini de doğrudan etkileyen bir unsur olduğundan, dolaylı olarak (hatta doğrudan da desek yeri) bilinçli ve kaliteli sürücü sayısını da etkiliyor.

    Tüm bunların sonrasında başta sorduğumuz soruyu daha da genelleştirerek sorma eğilimine girebiliyoruz, "Hayatınız kaç para eder Türkiye'de?" Ya da daha açığı "bir motorcunun hayatının değeri nedir sizce?"

    Dileriz günün birinde yeterince dürüst, yeterince kaliteli, yeterince bilinçli, yeterince kendi dışındaki insanların da yaşama ve dahası trafikte taşıt kullanma hakkı olduğunu düşünen insanlardan oluşan bir ülke oluruz. Ve dileriz bu daha fazla motorcunun ve hatta her türden sürücünün ölmesinden önce gerçekleşir; bu konuda hiç bir ciddi umut ışığı görünmese de ufukta.

Çağrı "Cloud" Öztürk.
2008 Kadıköy

*Bu yazı Sarp Erem özelinde trafikte diğer taşıtlar yüzünden kazaya uğrayarak hayatını kaybeden tüm motorculara ithaf edilmiştir.

NOT:
Sarp Erem, bir gece motosikletiyle evine dönerken bir alt geçitte, taksinin biri tarafında ezilmiş ve hayatını kaybetmiştir. Mahkeme sürecinde Sarp Erem Davası motorcular arasında sembol bir dava olmuştur.

(Bu yazıdaki fotoğraf internet ortamından alınmıştır... )

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Üç Noktanın Ardını Keşfetmeye
Önceki Yazı: Yaz Geliyor İşte

Yaz geliyor işte

2009-08-21T13:18:00.004+03:00

Yaz geliyor işte, şimdi motosikletlerin zamanı başlıyor.

     Yaz geliyor işte, bahara girdik bile. Baharın gelmesi demek özellikle motosiklet kullanıcıları için bol bol motosiklete binmek anlamına geliyor kuşkusuz. Şayet benim gibi yaz kış motosiklete binenlerden değilseniz eğer, motosikletinizi yeniden yollara çıkarmanın heyecanını yaşayacaksınız bir kez daha. Hele hele motosiklete yeni başlıyonsanız daha da büyük bir heyecan kaplıyordur şimdi sizi.
     Şimdi bahar gelmiştir, şimdi motosikletlilerin zamanı yeniden başlayacak. Şimdi yollarda kışa göre kat be kat fazla motosiklet görmeye başyalacağız. Biz motosiklet kullanıcıları için şenlik gibi günlerdir bunlar. Peki ya diğer insanlar için neyi ifade ediyor bu durum. Belki kimisi "öf yine havalar düzeldi ya motorcular çıktı yollara, şimdi trafikte sağımızdan solumuzdan aniden çıkıverecek, başımızı derde sokacaklar yine" mi diyecekler, yoksa o sıcak havada trafikte beklerken "Oh, biz arabanın içinde pişelim, motorcular emniyet şeridi, kaldırım, ters yön, kural kaide demeden rahat rahat her yoldan devam etsinler" şeklinde mi düşünecekler. Yoksa, herşeye rağmen bazıları "Vay be helal olsun, imreniyorum şu motorculara ya, ne güzel trafik, park yeri dertleri yok, patikadan bile gidebiliyorlar, acaba ben de mi bir tane alıversem" diye iç mi geçirecekler. Bizler tüm bunların farkında olmadan yol alırken onlar bizim hakkımızda iyi ya da kötü kimbilir neler neler geçiriyorlar içlerinden. Pek çoğumuz kötü düşünüyorlardır diye tahminde bulunuyoruz ona da şüphe yok. Zira trafikte her türden kural ve kaideye çoğu zaman diğer taşıt sürücülerinden daha fazla uysak bile yine de zor durumda kalan bizler oluyoruz, bu gün gibi aşikar. Yalnız iğneyi de kendimize batırmayı ihmal etmesek iyi olacak, özellikle de yeni yeni pek çok kullanıcının aramıza katılacağı ya da katıldığı şu sezon açılışı günlerinde.

     Belki pek çok kez yazdık, çizdik, söyledik, ama bir kez daha söylemekte ve iğneyi yine kendimize batırmakta büyük hem de çook büyük fayda olduğunu düşünüyorum. Bu satırları okuyan sevgili motosiklet dostları, lütfen ama lütfen trafikte ya da trafik dışında, dağda taşta, motosiklet kullanırken çok çok dikkatli olun. Bahar geldi hepimizin kanı kaynıyor biliyorum, ama o kanın motosiklet, bahar ve yol sevdasıyla bir ömür boyu kaynayabilmesi için her daim tedbiri elden bırakmamakta fayda var unutmayın.

     Motosiklet bizlere kendisini kolayca sevdirmiş olabilir, ama aynı motosiklet çok da kolay nefret edilir hale gelebilir, özellikle de bu işe yeni başlıyorsanız. İşte bu yüzden dilimizden hiç eksik olmayacak olan tüyü tekrar ama tekrar bitirmekte fayda var: Lütfen korumasız motosiklete binmeyin! Ne kendinizi ne de çevrenizi üzmeyin! Kural ve kaidesiyle yapılan her şey düzensizce yapılandan daha fazla zevk verir unutmayın!

     Yaz geliyor işte... Şimdi motosikletlerin zamanı başlıyor. Şimdi biz motorculara da motosikleti sevdirmek ve bu memlekette trafiğe bir alternatif olarak motosikletin faydalarını anlatmak ve göstermek düşüyor. İşte bu yüzden serserilikle değil efendilikle motor sürmemiz gerekiyor içimizdeki serseri ruhu yitirmeden, özgür bir kuş gibi ama en az o kuş kadar da düzgün yol almamız gerekiyor yollarda. Bizi büyük zorluklarla yetiştirenlere, bizi delice sevenlere acı haberler göndermemek için onların hayatını daha da zorlaştırmamak için tedbiri elden bırakmamak gerekiyor.

Motosiklete en hızlı binen değil, en uzun süre binen olmanız dileğiyle.

Çağrı "Cloud" Öztürk.
Nisan 2008

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Bir Motorcunun Hayatının Değeri...
Önceki Yazı: Olmaması Gerekenleri Oldurmamak

Olmaması Gerekenleri Oldurmamak

2009-08-21T13:15:00.004+03:00

Eskilerden devam....

Olmaması Gerekenleri Oldurmamak

    Hayat akıp gidiyor demiştin ya bana.
Gerçekten de hayat akıp gidiyor ve dolayısıyla da kaçıp gidiyor. Baktım kaçıyor yakalayayım diye bir motosiklet aldım ben de, şu ara onunla uğraşıyorum. Rüzgara savurmayı öğreniyorum, Easy Rider nasıl olunur onun peşindeyim, henüz aldığım altımdaki motor buna o kadar müsaade etmese de ilerisi için uçma deneyimi sağlıyor bana, ileride bir Shadow'un üstünde gölgemi gördüğümde belki ben de bir Mardi Grass'a olmasa bile Sakarya Nehrinin kıyısına giderim Gölgenin üstünde. Bunları yaparken sen de yanımda olmak ister misin? Dinle o zaman nasıl olmalı olması gerekeni anlatayım sana.

    Hayat zor iş, yaşamak da öyle. Ne yaparsan yap hep bir şeyler eksik kalacak, hayatın eksiğini tamamlamak imkansız, günü yakalamanın peşindeyim, bu aralar Honda'm azıcık da olsa bunu başarmamı sağlıyor, 150cc motoruyla. Küçümseme sakın daha çokça pişeceğim onunla. Senin de niyetin bozuk bu işte biliyorum, gönlün var bir motosiklette, belki de aldın bile…

    Aklımdan neler neler geçiyor, ama düşüncelerimi hayata geçirmeye kalksam, memleket yerinden oynar. Tüm bozulmamışlıkları bozmak, tüm tabuları yıkmak, tüm kisvelerin altındaki hinoğlu hinlerin maskesini düşürmek var aklımda. Zor... Çoook zor.
Ne olacaksa olsun gülüm diyen şaire inat, olmaması gerekenleri oldurmamaya çabalamak lazım. Yine fazla mı abarttım acaba? Bir başka diyardan, zihin tünellerinden yazıyorum da sana...Uçuyor muyum birazcık satırlarım da acaba?

    Olmaması gerekenleri oldurmamak dedim ya, belki hayatın genelinde bunu yapabilmemiz kişisel olarak mümkün değil ama, baş koyduğumuz bazı konularda neden olmasın. Motosiklete biniyoruz ya inadına, işte onun için oldurmamaya, gerçekleşmemesine çabalamamız gerekenler var. Nedir onlar bilir misin? En başta geleni ayakta kalabilmektir. Yani yol üzerinde iki tekerinin de yere basmasıdır motosikletinin, tıpkı düşüncelerinin de olması gerektiği gibi. O an orada olmalısın yani, zor zanaat anlayacağın. Ama biraz çabalayınca olmayacak iş de değil hani. Hani baktığın yere gidiyor ya motosiklet, sen hep doğru yerlere dik gözlerini, gerçekten gitmeyi istediğin yere gitsin motorun. Tamam bulutları seyretmek, geçtiğin köprünün altındaki suyu daha yakından görebilmek de hakkın, o zaman ne yapacaksın, çekeceksin küheylanını yol kenarına, adam gibi gidip bakacaksın. Yoldaysan yoldasındır, zihnini başka şeyle çokça meşgul etme, rüzgarın sesini, sana söylediği şarkıyı dinle, ama kaptırma kendini çokça, ninniye dönüşmesin kulağında o şarkı ki uyuma yolda, yoksa bakmadığın yerlere de gider bu meret, unutma.

    Yaşamayı seviyorsun değil mi, öyle olmasa motora binmezdin, hayatın tadına bakmak için yollara düşmezdin. O zaman da daha fazla tat alabilmek için daha uzun süre motosiklete binmek lazım gelir. E bunun için de önce kendini tehlikelere karşı korumalısın işte, deponu fullediğin gibi kıyafetini de full yap. Bu halde de düşmeme garantin yok belki motorundan ama, en azından o düşüşü küçük yaralarla atlatma şansın var hiç değilse. Yani yapman gereken şey yola çıkmadan önce nasıl motorunu kontrol edip bakımını yapıyorsan, kendini de kontrol edeceksin. Tüm bunlara rağmen yolda sana tacizde bulunacak dahili ve harici düşmanların da olacaktır. Fırlayacak bir lastik kancası kaskından içeri girmesin ya da şaşkın bir arı sorti yapmasın yüzüne diye vizörünü kapalı tut dememe gerek var mı sence? Yoksa aynalarının ayarı iyi değil mi? O zaman arkandaki azgın otomobili nasıl alt edeceksin şerit değiştirerek. Sinirlenmemelisin işte kıçının dibine girdi diye. Bunlar da kontrol etmen gerekenler, yani sağlam sinirlerin olacak birader motosiklet işinde.

    Dedim ya zor zanaatmiş motosiklet, ama korkma zoru başardıkça da o kadar zevkli hale gelecek. Vazgeçilmezin olacak. Herkes kafesler içinde bunalırken sen esen rüzgarı hissedeceksin. İmrenecekler sana aslında ama hep kıskanarak “tu kaka” edecekler motosikletini. Vazgeçirmeye çalışacaklar. İçlerinde hep “nasıl bir duygu olduğunu merakla” da olsa kötü sözler edecekler onun hakkında. Aldırma. Olması gerekenler olur nasılsa, ama olmaması gerekenleri de sakın oldurma, kimseye arkandan saç baş yoldurma.

    Hayat zaten bir yarış hızında sürerken, sen motorunu o kadar hızlı sürmesen de olur aslında, keyif alabilmek için hız değil ruh gerekli unutma. Pervane de ışığın etrafında yeterince hızla döner ama pervaneliğinin bile farkında değildir bilir misin, sen pervane olma ışık ol gittiğin yolda kendi kendine.

    Unutma kaza geliyorum der aslında, sen bunun farkına varamazsın o başka. Var o halde farkında olarak sürmenin farkına. Her şeyin farkında olarak yaşamaktan daha kolay bu, bir dost tavsiyesi sana.

    Evet hayat akıp gidiyor, yakalayayım diye bir motosiklet aldım sanki bir küheylan sıfatında. Senin de var dostum biliyorum, işte bunu bildiğimden dil döktüm yukarıdaki satırlarda sana.
    Çoğunluğun anlayamadığı bir tercih yapmışlar arasında olsak da, devam etmeliyiz yola. Yolun tadına varmak içinse sık sık hatırlatmalıyız belki de birbirimize “Olmaması Gerekeneleri Oldurmamayı”

Çağrı “Cloud” Öztürk.

2006’da yarım kalmış bir yazı, 2008’de tamamlandı.

Devam edecek...

Sonraki Yazı: Yaz Geliyor İşte
Önceki Yazı: Bugün Benim Doğum Günüm)

BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM! (Hediyem Yol Olsun!)

2009-08-21T12:50:00.004+03:00

Aslında Karakarga ile yapılmış pek çok yol var, pek çok da gezi raporu. Karakarga ile yapılmış gezilerin en yakın tarihlisini ve belki de en önemlisini de buraya aktarıp eski gezi raporlarını sonlandırıyorum. Kalan eski bir kaç yazıyı ve Karakarga üzerine bir kaç sözü de ekledikten sonra blog'un başlangıç kısmı diyebileceğim ve yazı sonlarında "devam edecek" ibaresi bulunan bölümler sona erecek. Böylece arşivde 'Ağustos 2009' bölümü içinde bir anlamda benim acemilik dönemim sayılabilecek kısım sona ermiş olacak. Eylül'le birlikte yeni şeyler söylemeye başyayacağım umuyorum, zira motosiklet, gezmek ve yol üzerine söylenecek o kadar çok söz var ki...

BUGÜN BENİM DOĞUM GÜNÜM! (Hediyem Yol Olsun!)

Evet 8 Mayıs 2009, benim doğum günüm. Ve ben belki de hayatımın en ilginç doğum gününü geçirdim diyebilirim.

    Doğum günlerini pek sevmem, hele kendiminkini hiç. Bu sebeple neredeyse annemin ilkokula başlamadan önce arkadaşlarımı ve annelerini çağırarak yaptığı 7. yaş günü kutlamamdan bu yana hiç doğum günü kutlaması yapmadım. Kimi zaman pek çok kişi aradı kutladı, ben teşekkür ettim ve kayıtsız kaldım. Kimi zaman annem dışında kimse hatırlamadı ve kimseye kırılmadım. Kimi zaman oldu kendi doğum günümü unuttum, başkaları hatırlattı. O kadar yani

    Tüm bunlara rağmen bugün, bunca yıl sonra kendime bir doğum günü kutlaması hazırladım. Yok öyle pastalı, börekli, mumlu, yünlü, partili bir kutlama değildi bu. Bu sadece doğum günümde gerçekleştirdiğim bir motosiklet sürüşü idi. Güzergahı günler öncesinden belirlemiştim. 38.yaşımdan geriye doğru gitmeyi deneyecektim. Yani çocukluğumun geçtiği topraklara. Bir anlamda bu bir kaçıştı da aslında, doğum günümden, doğum günü kutlamalarından kaçış. Belirlediğim güzergah, İstanbul'dan doğduğum yer Sakarya Akyazı, oradan da çocukken gittiğim ve hayal meyal hatırladığım Mudurnu olacaktı. Ama işi daha da dallandırıp budaklandırmaya karar verdim. Mudurnu'dan, Abant ve otobandan İstanbul'a dönüş yapmaya karar verdim. Yani yeni bir deli sürüşü daha beni bekliyordu. Eh benim gibi adamın doğum gününe de bu yaraşırdı yani.

    Sabah çok erken çıkmadım aslında yola, saat 09.50'idi sürmeye başladığımda. Hava güzeldi, parçalı bulutlu, güneşli ve sıcaklık da sürüş için ideal. İlk durağım Opet Mehmetçik Vakfı Tesisleri oldu. Kahvaltımı yaptım. Yola çıkarken, Mehmetçiğe selam verdim.

    Sonra bastım gaza, yol arkadaşım Karakarga sanki benden daha heyecanlı gibi uzuyordu yolda. Doğum günüm olduğunu mu anladı nedir, düşündüğümden daha iyi bir performans sergiliyordu, bir ara yolun hiç farkına varmadığım bir yerinde göstergesinde ilk kez 120 km / hız'ı gördüm. Açıkçası biraz tırstım. Ve hemen gazı kestim, "yavaş ol, dostum 90,100 bana yeter, bugün doğum günüm, sevmesem de, doğduğuma pişman değilim, bugün de olmayalım istersen ha!" diye mırıldandım bizimkine. "Abi bana değil, sağ eline söyle" dediğini duyar gibi oldum Karakarga'nın. Bu gazla otobanda İzmit çıkışındaki üst geçit Festfudcularına kadar sürmüşüm. Ve molaaa.

    En sevdiğim içeceklerden biri olan sütlü neskafemi bu kez duble aldım, iyi ki doğdum ya, ondan kendimi sevindirdim. Bu arada cep telefonumdaki ilk kutlama mesajları eşimden bile önce çeşitli bankalardan gelmiş. Nedense ilk kutlamaları parayı verenler değil alanlar yapıyor hep hayatımda, gel de şimdi bu doğum günü kutlamalarının sahteliğine inanma. İçimden saydırıyorum alayına bu sahte kutlayıcıların. Sonra eşimin güzel mesajıyla keyiflenip kahveme yumuluyorum.
Sonra doğduğum topraklara doğru gaz açtım. Hay yeşilini sevdiğim, sulak memleketim benim.

Ve artık klasikleşen bir aynası yaptığı yoldur rider'ın lafa bakılmaz fotoğrafı. (sadece benim için değil, bu işi hakkıyla yapan tüm ustalar içindi bu laf, ki ben web ortamından pek çoğundan feyz almışımdır, tek tek isim zikredemem çünkü çoklar, kimi 1200cc kullanır kimi 125cc ama hepsi yol sevdalısı, motor tutkunudur, bu işi hakkıyla yapan tüm motorculara selam olsun!)

Ve benim klasik yol pozlarımdan biri, biraz fazla mı klasik bu duruş.

Klasiklerden gidiyoruz, şimdi de klasik bir Karakarga pozu. Bu arada Akyazı'ya epeyce yaklaşıyoruz.

    Yeniden yola koyuluyorum. Bu arada ben 80, 100km/hız aralığında sürerken yanımdan hızla bir racingci arkadaş geçiyor. Hep yadırgadığım ve anlamakta güçlük çektiğim kılıkta, üstünde sadece kask ve mont var, altında ise kot ve spor ayakkabı. Gerçi ben racing motosikletlerin yollarda olmasını da yadırgamışımdır hep, pist için üretilmiş bir aletin üstelik de memleketiminki gibi muhteşem yolları olan bir ülkede yollarda kullanılması bana hep garip gelmiştir. (Kullananın keyfidir tabii, benimkisi kendi kendime hayıflanma, kimseye değil lafım, kendi kendime başkaları için dertleniyorum işte). Her neyse gelelim konuya. Az önce yanımdan vınnn diye geçen bu racer arkadaş bi baktım ilerde sağa çekmiş duruyor. Acaba bişey mi oldu diye yaklaşırken, el etmeye başlamaz mı? Tam düşündüğüm gibi bi sorun var.

Ancak 40, 50 metre ilerisinde durabiliyorum. İnip yanına seyirtiyorum. Oldukça genç bir arkadaş.

- Hayırdır, ne oldu.
- Abicim sorma yaa, zincir koptu.
- Yapma yav, eyvah eyvah! derken ve 'ulen neyse ki çocuğun başına bişey gelmemiş o hızla diyorum' içimden de
- Abi yanında pense çekiç filan gibi bişeyler var mı? diyor çaresiz.
- Vallahi birkaç alet var ama zinciri tamir edecek bişey yok.
Bu arada motorun yanına gidiyoruz. Zincir öyle bir kopmuşki, o hızla sol sinyali de almış götürmüş. Ve zincir korumalığıyla teker arasına sıkışmış. Onu oradan çıkartıyorum. Ve zincirin birkaç baklasının da uçmuş olduğunu anlıyoruz.
- Ne yapacam abi ben şimdi diyor.
- Valla motor Honda, Honda'nın yol yardımı var ama ben numarasını hatırlamıyorum. Bu arada sen nereden gelip nereye gidiyorsun?
- Abi ben İstanbul'dan Çorum'a gidiyorum.
- Ne? (diyorum ve onun için epeyce üzülüyorum doğrusu, İstanbul'dan Çorum'a yola çık, ne üstünde doğru düzgün koruman olsun, ne de motorunda herhangi bir soruna karşı, bir alet edevat, ve Honda'nın en kallavi racinglerinden birine binip de yol yardımından haberin olmasın. Valla insanlar web ortamında boşuna yırtınıyor gibi geliyor bazen bana. Biz de motor kültürünün oturmasına daha çook yol var)
- Ne yapacağım şimdi abi, senin hiç tanıdığın yok mu buralarda, diyor
- Vallahi yok ama, bak, Adapazarı'na çok yakınız, senin servisinin numarası yok mu.
- Var abi
- Hah ara onu, Adapazarı Honda servisinin numarasını al ve durumu anlat, buraya gelmeleri fazla sürmez, ama iyi anlat, bak bu zincir iflah olmaz belki de yeni zincir getirmeleri gerekir, hatta motoru servise götürmek de isteyebilirler. Sinyalin de gitmiş.
- O önemli değil, zaten sinyal kullanmıyorum abi.
- Ne diyorsun? Yav taa Çorum'a gidiyorsun, sinyal kullanmıyorumu var mı?
Cebinden bir kart çıkartıyor, ben motoruma gidip yağlanan ellerim için ıslak mendil alıyorum, sonra ıslak mendil paketini ona bırakıyorum.
-Ben gidiyorum, keşke daha fazla faydam dokunsaydı diyorum.
-Sağol abi Allah razı olsun diyor.
- Geçmiş olsun! deyip Karakarga'nın yanına dönüyorum.
Genç arkadaşı çaresiz haliyle bırakıyorum.

Doğum günü yolculuğu sürprizlere gebe gibi diyorum içimden. Ve devam ediyorum.
Akyazı'ya varıyorum.

Yolumun üstünde babamın mezarı var. Önce oraya uğruyorum. Çiçekler, böcekler, yeşillikler içinde yatmaya devam ediyor, bahar da gelmiş, mezarlıkta her tür çiçek açmış, nasıl bir yeşil, nasıl bir huzur. Oradan aynı güzellikler içindeki - annemin de İstanbul'a gelişinden sonra - artık çokça boş kalan evimize varıyorum.

Artık biraz dinlenme vakti. Annemin sabah yanıma yolluk diye verdiği kekleri götürme vakti.
Sonra, 99 depreminden beri burada olan ve gelip epeydir almayı düşündüğüm uyku tulumlarını yüklüyorum.

Bahçenin yeşili içine gömülmüş Karakarga’yı da bugünün şerefine pozluyorum.

Ardından yine yol bizi bekler. Çocukluğumun, gençliğimin ilk yıllarının geçtiği bu bahçeden biraz buruk da olsa ayrılıyorum. Bu buruklukta benim yaşlanıyor oluşumdan ziyade artık buraların eski tadının kalmaması yatıyor şüphesiz. Ne bahçede rakısını yudumlayan babam var, ne elma ağaçları, ne eski dostlar... Özellikle de 99 yılının o Ağustos gecesi çok şey alıp götürdü bu bahçeden. Her şeye rağmen arada bir kaçabileceğim böyle bir bahçenin olduğunu bilmek içimi rahatlatıyor.

Akyazı’dan Kuzuluk yönüne doğru hareket ediyorum. İlk otomobil kullanma idmanlarımı yaptığım Kuzuluk yolunun bile bazı bölümleri fazlasıyla değişmiş. Motosikletle bu güzergaha ilk kez sürüyorum. Bakalım yol da daha ne gibi sürprizler var.

Kuzuluk’tan Dokurcun tabelasını takip ediyorum. Işıklarda durduğumda yanıma gelen full korumasız, kösele ayakkabılı, motorcu hemşehrim beni baştan ayağa keserken bir yandan da az sonra drag yarışına katılacakmışcasına habire gaz verip duruyor motoruna. İçimden gülümsüyorum, aslında dışımdan da gülümsüyorum ama o kasktan bunu fark etmiyor. “Bas abicim bas, ben senle boy ölçüşemem, sen kazandın say!”, diyorum içimden. Yeşil yanınca abi beni kesmeye devam ederek gazlıyor.

Hava iyiden iyiye ısınıyor, yolumda pek çok tabela var ve onları fotoğraf makinamla avlamaya devam ediyorum.

Benim çocukluğumda bu yolların neredeyse tamamı stabilize yoldu. Bırakın motosikleti otomobille gelmek için bile sağlam sürüş deneyimi isterdi doğrusu.

Bir süre sonra dağlara doğru tırmanışın ilk meyvelerini almaya başlıyorum makinamla. “Yükselmeye başlıyoruz Karakarga, uçuşa hazırlan!”

Yolun Sülüklü Göl’e kadar olan bölümü gayet güzel, sonrasında asfalt kalitesi zaman zaman düşse de sürüşe elverişli. Aslında benim niyetim Karamurat ya da Karamat Gölü’ne gitmek idi, bu sebeple Sülüklü Gölü es geçtim, ama sonra da Karamurat’ı kaçırdım. Karamurat Gölü Mudurnu’ya yaklaşık 35 km mesafede Karamurat Kasabasından hemen öncedir. Ve yanlış bilmiyorsam Slüklü Göl’den çok daha büyüktür. Babam 80’li yıllarda henüz yerli turistin gölden haberi yokken bu gölü kiralamıştı (şaka değil, evet gölü kiralamıştı, hem de çok cüz’i bir fiyata), amacı su ürünleri işiydi ama pek çok zihni sinir procesinden biri olan bu proceye de başlayıp sonra devam ettirmemişti. Bu yollarda çok direksiyon sallamıştı, bu yüzden o buraları avucunun içi gibi bilirdi. Şimdi bunca yıl sonra onun izlerini sürüyor olmak da bana bu yolculukta daha bir heves verdi doğrusu.

Taşkesti’ye kadar devam, sonra bir tabela daha avlıyorum. Taşkesti’den sonra yol giderek enduro dağ ve viraj okuluna dönüşüyor. Neyse ki artık bu yollar - çok iyi kalitede olmasa da - asfalt. Yoksa bu yollarda motosiklet sürmek hayal olurdu. Bu arada söylemeden ve buralara hiç uğramamış motorcu arkadaşlara uyarı yapmadan geçemeyeceğim: Yol oldukça virajlı ve rakım giderek yükseliyor, bir tarafı dağ diğer tarafı uçurum olan yolun maalesef tam da virajların S çizdiği yerlerde bariyerleri yok. Bu yüzden motosiklet deneyiminizi yeterli bulmuyorsanız bu yollar kabusa da dönüşebilir. Ve bir tespit daha, bu yolların motosikleti kesinlikle endurodur. Diğer motorlarla gelinmez mi, ben 125 cc motorumla geldiğime göre şüphesiz gelinir ama kişisel fikrim bu sert virajlar, viraj kenarlarından zaman zaman yola savrulmuş taş toprak, karşı şeritten gelen araçların virajı dönerken şeritlerini terk etmeleri (başıma geldi) gibi sebepler dolayısı ile sürcüsünün deneyimine de bağlı olarak özellikle racing ve cruiser makinalar bu yolda sorun yaşayabilirler. (Huh, ne cümleydi ama zor toparladım.) Bu kadar didaktizm yeter biraz da o yolların fotoları.

Aklıma gelen türkü Sivas için olsa da duruma koşut ve dilimde dönüyor yol boyunca.
“Açtı mola şu Sivas’ın gülü yaprağı / Çekti de bizi şu yerlerin suyu toprağı”

Virajların arasında bu çeşmeyi yaptıran zat büyük dua alıyordur herhalde. Buz gibi suyunu vuruyorum yüzüme, büyük şehrin bıraktığı tüm kötü izleri silebilir mi acaba? Peki ya yüzümde giderek belirmeye başlayan kırışıklıkları. Bildiğim bir şey var ki, beyindeki ve yürektekilerin bazılarına iyi geliyor.

Çeşmenin arkasından aşağıda bıraktığım yollar görünüyor. Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik tekerlemesi böyle yollardan türemiş olabilir mi? Uzun ve zorlu yolculuk planları içinde olan sürücüler buralarda rahatlıkla idman yapabilirler. Ve evet bu güzergahı İstanbul’a da yakın oluşu dolayısıyla kendime viraj ve dere tepe düz gittik idman rotası ilan ediyorum, ediyoruum, eettiiim!. “Ne gülüyorsun Karakarga?” “Abi sen iyice gaza geldin doğum günün aşkına”

Yolda pek çok güzellik var aslında, daha fazla vakit lazım ki hepsine uğrayıp ayrı tatlar alınsın. Demek ki buralara tekrar gelinecek. Zaten okul da ilan ettik, dersleri aksatmamak lazım.

Bunca virajı dağı tepeyi devirdikten sonra motosiklet ve gezi sitelerinde çokça sözü edilen Sünnet Gölü tabelasına ulaşıyorum, sapaktan sonra 16 km varmış. Saate bakıyorum, öğleden sonra üçü gösteriyor, hadi diyorum battı balık yan gider, yürü Sünnet Gölünü görmeye.

Ama bir km kadar gittikten sonra yolda çalışma olduğunu görüyorum, ısrarla gitmeyi denesem de yol fazlasıyla bozuk ve Karakarga için tehlike arzediyor (Yiğitliğe pislik sürmeyecem ya, pisliği karakarga’nın üstüne attım hemen). Vazgeçip geri dönüyorum. Şu aralar Sünnet Gölü’nü düşünenlere duyurulur, arazi motorunuz yoksa yol çalışması bitene kadar bu yola girmeyin derim.

Bundan sonra artık nihai hedef Mudurnu. Yol oldukça düzleşiyor, ve çok da güzel vadilerin arasından geçiyor, insan kendisini İstanbul’dan sonra başka bir ülkede gibi hissediyor. Bir an kendimi bir Clint Eastwood filminde at sürer gibi hissediyorum. Yolun iki yanında dağlar, sağımdan solumdan zaman zaman Mudurnu Çayı görünüp kayboluyor. Bi tek Apaçiler eksik. Burada motosiklet sürmek büyük keyif.
Ama ben o keyiften yolun bu bölümünde durup da fotoğraf almayı akıl etmemişim tabii, üzgünüm.

Mudurnu’ya, varıyorum. Mudurnu hala inanılmaz bir bozulmamışlığı barındırıyor bağrında, umarım bu halini çok uzun zaman daha koruyabilir. İlk işim bir çay molası oluyor.
Bu çay bahçesinde çayın bardağı 50 kuruş. Mekanın güzelliği ise bedava.

Çay ve biraz dinlenmeden sonra fotoğraflamak için dalıyorum sokaklara.

Fotoğraf çekerken bir zabıta memuruna rastlıyorum. “Şehri tepeden fotoğraflayabileceğim bir yer var mı?” diye soruyorum. “Tabii, saat kulesi var” diye arkamda kalan Mudurnu’nun belgesellere konu olmuş tarihi saat Kulesini işaret ediyor. Teşekkür edip motorumla o tarafa gidiyorum. Giderken yine yol üstündeki tarihi evleri fotoğraflıyorum. Aslında bu evler bana çok uzak değil, çocukluğumda Akyazı’da buna benzer pek çok ev vardı, ama zamanla azaldılar. Neyse ki Mudurnu’da hala korunuyorlar.

Geçen yıl Akyazı’daki amcamla deprem sonrası yaptırdığı evinin verandasında kahvaltı ederken “Buralar, içinde yaşamayanlara çok güzel geliyor, İstanbul’dan gelenler, oh ne güzel cennet gibi yerde yaşıyorsunuz diyorlar, bir de gel sen 50 – 60 yılını burada geçirmiş adama sor, o da burada sıkışmış kalmış, o da bu ortamdan sıkılıyor.” demişti. Oturduğum parktaki, sokaklardaki insanların bazılarında bu gözle bakınca bunu görmek mümkün. Bu tespit buraların güzelliğinden bir şey götürmüyor şüphesiz ama belki de bu gibi yerlerdeki insanlarımıza biraz daha sosyal faaliyet yapabilecekleri imkanları sunmak lazım, benim de Akyazı’da yaşarken en çok yakındığım şey bu sosyal kültürel faaliyet eksikliği idi doğrusu.
Zamanında Hasan Ali Yücel’le başlayan Köy Enstitüleri projesi geliyor aklıma. Yazık olmuş.

Yolda rastladığım bisikletli bir ufaklığa Saat Kulesine çıktığını düşündüğüm daracık parke yolu gösterip soruyorum,
- Bu yol saat kulesine mi çıkıyor?
- Evet
- Peki o yoldan motorla çıkılır mı, yani çıkmak yasak filan değil di mi?
- Valla arabayla bile çıkıyolar, motorla da çıkılır, bilmemki, diyor.
- Tamam sağol, diyorum. Ve yola yöneliyorum, yolu görünce buradan ancak minik bir arabanın çıkabileceğini anlıyorum, çünkü bu bir taşıt yolu değil aslında.

Ve yukarı çıktığımda Mudurnu’ya gelince teğet geçilmeyecek asıl mekanın burası olduğunu anlıyorum. Burası tüm şehre hakim. Ve neyseki bunu anlayıp ortamı manzara izlemeye uygun hale getirmişler. Hemen başlıyorum şehri ve saat kulesini tepeden fotoğraflamaya.

Kendimi de o harikaların içine almayı unutmuyorum tabii.

Şüphesiz Karakarga’yı da, şehri seyrederken ışıkla çiziyorum.

Bir ara arkamda yükselen tepeye bakıyorum ve şu yukarıdaki kulübe gözüme ilişiyor.

Biraz daha yakından onun bir zamanlar şehri koruyan bir top olduğunu anlıyorum.

Hımm, şuna bir yakından bakalım diyerek tırmanışa geçiyorum.
.

Topun namlusundan Mudurnu böyle görünüyor. Aklıma Orhan Şaik Gökyay’ın o meşhur şiiri geliyor, “Bu Vatan Kimin”. Tam da ilkokul yıllarımı anımsatan bir şiir, doğum günümde topun namlusundan hatıralar dökülüyorlar.

Tepede baharı karşılayan kır çeçekleri bayram yapıyor. Benimse gözlerim.

Bu tepede epeyce vakit geçiriyorum. Sevgili dostum Karakarga’ya da doğum günümde beni böyle güzelliklerle buluşturduğu için teşekkür ederken birlikte bir hatıra pozu daha veriyoruz yüzümüzü tepeye vererek.

Yavaş yavaş dönüşe geçiyoruz. Tepeye çıkarken yanından geçtiğim sanki asırlardır burada bu işi yapıyormuş gibi duran tamirhaneyi de fotoğraflamayı unutmuyorum. Önünde eski dostlar var. Ve bakın duvarının sol üstünde hangi motorun fotoğrafı var. Karakarga bana göz kırpıyor. Bense deposuna tıklatıp usulen “Maşallah”ı patlatıyorum.

Mudurnu çıkışında girerken yanından transit geçtiğim Mudurnu ile özdeşleşen sektörün sembolünü de kaydediyorum.

Ve artık hedef Abant.
Hemen tabelamızı av çantamıza atıyoruz.

Bu tip yollarda sürmek müthiş keyif veriyor bana ve iyiden iyiye anlıyorum ki benim içimde gizli bir endurocu ruhu yatıyor. Oysa ben bu sevdaya cruiser - chopper aşkına düşmüştüm. Ama görünen o ki bir süre daha defterimde dağ ve köy yolları var. Gitmesek de görmesek de bizim olduğunu sandığımız köy yolları. Belki de bu şarkıları söyleye söyleye fazlasıyla ihmal ettiğimiz ve her gittiğimizde kendimizi bulduğumuz, bizi hep bağrına basan köy yolları.

Köy yolları Abant’a doğru ilerledikçe dağ yollarıyla kavuşuyor. Sık sık durup fotoğraflamak ihtiyacı hissettiriyor. Bu arada yukarıda havalar nasıl sorusunun burada Mayıs ayının sekizindeki cevabı: “Soğuk”. Mudurnu öncesinde yaptığım virajlı yollarla ilgili yorumlara burası için de aynını yapmama gerek yok fotoğraflar yeterince anlatıyor zaten.

Ve aşağıda bıraktığım yılankavi dere tepe düz gittik yolları.

Bu dağ başlarında insanın karşısına çıkan en güzel şeylerden biri de hayratlar. En inanmayan adama bile, yapana hayır duası okutturacak yerlere yapılmışlar adeta. Mola vermeden geçilmeyecek yerlere. Suyundan tatmadan geçmek olmaz.

Bütün bu virajların dağların tepelerin sonunda öyle bir keskin viraj sonrasında çıkıyor ki karşınıza Abant Gölü, manzarası karşısında şaşkınlıkla ağzınızı açık bıraktırıyor adeta. Benim ilk tepkim çokça kullanmasam da bir “Ohaa” sözü oluyor. Öyle acaip bir şaşırma yani. (Neden güzellikler karşısında tam aksi tepkiler vermeye başladıysak artık)
Ve aman diyim daha önce buralara gelmemişseniz keskin bir virajdan sonra bu manzara çıktığında, manzaraya kapılıp da uçurumdan aşağı göle doğru uçuşa geçmeyin. Hemen motoru durduruyorum ve arkamdan hızla bir araç gelip beni aşağıya doğru süpürmesin diye de biraz tırsıyorum tabii.

Aşağıya doğru iniyorum, burada soğuk sanki daha da artmış gibime geliyor. Farkına varıyorum ki onca soğuğun sebebi karşıki dağların üstünde hala duran karlarmış.

Göl ve çevresi harikalar diyarı. Bir dahaki sefere buralara tek tek sadece orayı görmeye geleceğime kendime söz veriyorum. Böyle uzaktan ancak ağzım açık fotoğraflıyorum, dönüş yolunu da düşünerek.

Bu güzellikler arasında sürüşün bitmesine az kala akşamı ve soğuğu da dikkate alarak tabiat parkının çıkışında mola verip tam techizatlı hale geçiyorum.

Bundan sonrası artık geri dönüş debelenmesine dönüşecek gibi diyorum içimden, ama kendimi kasmadan çıkıyorum ormandan tek dişi kalmış medeniyete ve benzinim hala epeyce götürecek olmasına rağmen bir molayla depoyu dolduruyorum. Kendimi de ihmal etmiyorum tabii.

Bu tip yolculukların bir 125cc için en sıkıcı tarafı şüphe yok ki otoban sürüşleridir. Ama bunu da mola sayımı artırarak gidermeye çalışıyorum.

Uzun ince yol boyunca kafamda geride bıraktıklarım, gündüzden geceye doğru gidiyorum, arkamda kalan eski günler, hayatımın en güzel dönemi çocukluğum, atalarım, babam, geçmiş acı tatlı günler...

Aslında hayatta yaşanan her gün sadece bir kez yaşanır, ben 1971 yılı 8 Mayıs’ında doğmuşum ve o gün sadece bir kere yaşandı. Sonrasındaki tüm 8 Mayıs’lar farklı günlerdi. Ve insanoğlu hayata biraz olsun anlam katabilme çabasıyla her yıl aynı olduğunu sandığı ama bambaşka günlerde sembolik kutlamalar, anmalar yapıyor. Bunun şüphesiz bir zararı yok, bilakis faydası var, yoksa bunca anlamsız bir hayatın hiçbir değeri kalmayacak. Buna rağmen şu dünyaya geldiğime ve tamda bu adam olduğuma hiç pişman değilim. Yaşadığımıza bizi pişman etmeye çalışan onca faktöre rağmen ve onlara inat…

Son molamı sabah selamladığım Mehmetçiğe tekmil verirmişçesine yine Mehmetçik vakfı Tesislerinde veriyorum, yorgunum, ama bugüne kadarki en ilginç doğum günümü geçirmiş olmanın hazzı var yüzümde. Kafamda yine ve ısrarla gidilecek nice yolların planları…

Çağrı “Cloud” Öztürk

Hediyem Yol Olsun! – 8 Mayıs 2009
İstanbul- Akyazı – Mudurnu – Abant – İstanbul (559 km)

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Olmaması Gerekenleri Oldurmamak
Önceki Yazı: Ormanda Yol İkiye Ayrılıyordu

Ormanda Yol ikiye Ayrılıyordu, Ben Az Gidileni Seçtim.

2009-08-21T12:33:00.009+03:00

Deneyim deneyim deyip duruyorum ya, işte gerçekten deneyim denecek bir başka macera.

ORMANDA YOL İKİYE AYRILIYORDU, BEN AZ GİDİLENİ SEÇTİM...

"Yol ikiye ayrılmıştı ormanda ve ben
Daha az katedilmiş olanı seçtim,
Ve bütün ayrımı yaratan da buydu."

Robert Frost

     Aylardan Ağustos. Hava sıcak, bir süredir işteki yoğunluk, tatilsizlik ve başka bir takım hayat gaileleriyle boğulmuş durumdaydım. Ve o gün izinliydim. İzinliyken bir süredir yaptığım kısa şehiriçi motosiklet gezilerimi yapamıyordum. Bunda bir takım ekonomik sebepler de vardı, belki yavaş yavaş motosikleti benimsemeye, hayatımın bir parçası yapmış olmaya başlayışım da. Neredeyse bakkala bile onunla gidip geliyordum ve nedense uzun yol olmayacaksa şehir içi eskisi kadar benzin yakmaya değer gelmemeye başlamıştı. Ama izin günümde iş yerinden gelen rahatsız edici bir telefon aslında pek de aklımda yokken beni yola attı, yola vurdum daha doğrusu, rahatlamaya. Beni sağaltan, terapi eden şeye motosikletime koştum. Nereye gitmeli? Çok çabuk varmayayım, çok da uzak olmasın.
     Kadıköy'den Rumeli Feneri, hiç de fena bir mesafe gibi görünmedi gözüme. Çabucak hazırlandım, öğleden sonra attım kendimi yola. Klasik Boğaz Köprüsü geçişinden sonra Maslak, oradan İstinye, Tarabya ve Bebek'den hemen önce bir kısa mola. Neyseki yanıma fotoğraf makinası da almıştım, ki siz buna rağmen bu raporda epeyce bir yazı okuyacaksınız.

     Şu aşağıdaki fotoğrafı çekerken daha başıma nelerin geleceğinin çokça farkında değildim, hiç özenmeden sadece fotoğraf çekmiş olmak için çektiğimi de itiraf etmeden geçemeyeceğim doğrusu.

     Ama yine de bu raporun büyük kısmı ormanda, dağda taşta geçtiğinden bu fotoğraflar da fena sayılmaz. Dağ taş ne alaka, Rumeli Feneri'ne gidiyorsun birader, diyenler olabilir. Aslında haklıdırlar da. Ama benim gibi bildiği yolu değilde, merak ettiği yolu seçen bir adam için Rumeli Feneri'ne giderken değme enduro parkularına taş çıkartacak bir yol bulmak garipsenmemeli. Yine de bunca garip bir deneyim yaşayacağımı bilmiyordum doğrusu.
     Rumeli Kavağı'na geldiğimde iç kısımda Fener yolunda bir çeşme vardı orada biraz soluklandım. Zaten ne olduysa bu noktadan sonra oldu.
     Motorumun çeşme başındaki yönünün tam tersine dönerek arkamdaki köyün içinden yukarı çıkmaya karar verdim. Oysaki bildiğim yol, herkesin gittiği o harika ağaçlıklı virajlı köy yoluydu. Hadi dedim bu kez kestirmeden gideyim, sanki o kestirmeyi daha önce kullanmışçasına. Yolun Fenere gittiğinden bile emin değildim.

Henüz asfalttayken son fotoğraf karesi aşağıdaki oldu.

Ve dehşetengiz maceranın başladığı kare ise aşağıdaki. Köyün içinden yukarı doğru hiç sapmadan devam edince yol bir yerde bitti. Daha doğrusu ikiye ayrıldı. Sağ taraf biraz bozuk bir asfalt ve yokuşla Bilmemkim Malikanesine gidiyor. Hatta tabela da vardı "Bu yol Fenere gitmez, Bilmemkim Malikanesine gider" diye. Oysa benim niyetim o sağdaki yolu tırmanmaktı, ki çok da mantıklı duruyordu. Ama Rumeli Feneri'ne gitmediğine göre ya bu noktadan geri, bildiğim yola dönecektim ya da fotoğraftaki bu patikaya girecektim. Ki aşağıdaki fotoğraftaki yolun başlangıcı gözüme hiç de fena gelmedi, en azından motosiklet geçecek kadar genişti ve toprak da olsa yoldu işte.

Tabi kazın ayağının öyle olmadığını yavaştan hissetmeye başladım yolu tırmandıkça.

Belli bir noktada yukarıdan bir genç kız ve biraz gerisinden bir delikanlı geliyordu, şaşırdım, burası hemen hemen dağın başı, daha doğrusu başlangıcı. Bunlar burada ne arıyor?
Yaklaştığımda delikanlının kan ter ve telaş içindeki yüzü ne aradıklarını bana az buçuk anlattı. Doğayla bütünleşiyorlardı sanırım , ama benim Karakarga'nın sesiyle telaşlanmış olmalılar.
Neyse, durumu çaktırmadan, çocuğa "Bu yol Rumeli Feneri Yoluna, asfalta çıkar mı?" dedim. Çocuk biraz telaş ve şaşkınlıkla "Abi çıkar ama daha çok yol var" dedi. "Neyse, bu kadar geldim devam edeyim" deyip gazı açtım tekrar. Çocuğun yüzündeki endişe aslında benim onları yakalamış olmamın endişesi değildi, bunu sonradan, yol ilerledikçe, daha doğrusu ilerlemedikçe anlayacaktım.

Giderek daralan yol, zaman zaman bir keçi yoluna dönüşüyordu, bazen sadece motosikletin geçeceği kadar daralıyordu, ki zemin toprak, taş, bazen çimen, sağ sol dikenler, ara sıra batıyorlar koluma bacağıma.
Aklıma bir an "Yahu napıyorum ben, geri dönsem mi acaba? Bu yol nereye gidecek böyle" düşüncesi gelse de, yolun hala geçit veriyor oluşu ve ara ara genişlemesi, devam etmemi sağladı.

Bu esnada erkekliğe pislik sürmemek adına verdiğim poz. Henüz yeterince yorulmamış ve endişelenmemişken.

Bu fotoğrafı çektikten kısa bir süre sonra karşıma bu kayalık ve yokuş çıkınca, artık bazı kararları vermek için ciddi düşünme vaktim gelmişti. Ya bu kayalarla debelenecektim ya da zaten debelenerek geldiğim yolu geri dönecektim.

Motoru zor zahmet yan ayağa aldım, sağıma soluma dikenler batarak motordan kalkıp, yürüyerek yukarıya doğru çıktım. Bir süre sonra kayalık bitiyor gibi görünüyordu. Bir elli metre kadar yürüdüm ileriye. "Bu kadar geldim, devam edeyim" dedim içimden ve motorun başına geçip bastım kontağa. Verdiğim kararın doğruluğu tartışılır tabii. Oralarda motosiklet bozulsa, lastiği filan patlasa, ilk arayacağım arkadaşımın beni bulabilmesi bile saatler alırdı herhalde. Ama insan böyle durumlarda adrenalinden olsa gerek, aklına kötü şeyleri değil, herşeyin iyi olacağı yönündeki düşünceleri getiriyor. Bastım gaza. Kayalarda sağa sola savrularak çıkmaya başladım, ki son anda birden toprağa değen arka teker kaydı. Motoru bıraktım, zaten tutacak gücüm de kalmamıştı.

     Önce biraz endişelenir gibi oldum, umarım yeniden çalışır derken içimden, bir taraftan da pilinin bittiği sinyalini veren makinamla fotoğraflıyorum bu anı. İşin komiği - belki size komik değil de garip gelebilir - tüm bunlar olurken kulağımdaki müzikçalarda Lenny Kravitz "Fly Away" i söylüyor. Şimdi uçacan kayalardan aşağı tam Fly Away olacan diyorum gülerek ve o noktadan sonra kulağımdaki müziği kapatıyorum. İş ciddiye bindi ya...)
     Kısa bir süre dinlendim orada, motor yerde yatarken. Saate baktım, çok geç değil, hala öğleden sonra Hadi dedim gayret, kaldır şu motoru devam. Bu bu kadar kolay olmadı tabi, motoru kaldırdım ama arka teker öyle bir yerde duruyor ki, hemen sağı bir kaç santim ötesi ark. Eğer çalıştırırda, hemen gazlayamazsam motor da ben de arka düşeriz.
     Neyseki arka freni bırakmadan durumu biraz debelenerek kurtardım, bu esnada kolum, bacağım biraz dikenlere garkoldu tabii..
     Bu arada bu yeşillikler içinde aklıma birden Kene Tehlikesi geldi. Eh be oğlum, bir de kene ısırırsa tam boyladın eşşek cennetini diyorum , bir taraftan gülüyorum yüksek sesle hem de, diğer taraftan, diken batmalarını keneye yoruyorum habire. Aklıma ormanda geçen türlü çeşitli korku filmi geliyor. Şimdi kocaayak çıkacak önüne, şimdi şehir eşkiyaları önüne atlayacak filan diye kendimi motive ediyorum olumlu anlamda.
     Hepsini geçtim, benim bildiğim Rumeli Feneri etrafı askeri bölge, şayet oraya yaklaştıysam, ayvayı tam yedim, direk vuracaklar popomdan.

     Kimi zaman inanılmaz zevk alıyorum bu deli sürüşünden, kimi zaman şimdi başıma bişey gelecek diye tırsıyorum. Derken nihayet biraz olsun düze çıktım. Ki ne çıkmak. Gerçekten çektiğim fotoğraflar gittiğim yolun en iyi yerleriymiş, öyle debelendim ki o debelendiğim yerlerde fotoğraf çekmeyi bile akıl edemedim, bir an evvel geçeyim diye. Kimi zaman yolu kaybettim, döndüm baktım az önce geçtiğim yerdeyim. Aynı tepeyi çember biçiminde dolaşmışım resmen.

Nihayet biraz soluklanacak bir düz ve genişçe yola çıkyorum.
Önümdeki görüntü şu.

Arkamda ise bıraktığım yokuşlar.

Ve yolun henüz başlarındayken eğlencelik pozlar veren adamın o noktadaki hali.

Demek az gidilen yolu seçersin haa, oh olsun sana diyorum.

Tepeye tırmandıkça deniz görünüyor, ama ilginçtir sağımda olması gereken deniz solumda. Tanrım nerdeyim ben, alacakaranlık kuşağına motosikletimle mi girdim nedir?

Tepenin neredeyse sonuna kadar tırmandığımda minik bir platoda otlayan büyükbaş hayvanları görüyorum. "hah, işte sanırım yaklaştım, tırman oğlum, durma diyorum"
Bütün bunlar olurken altımdaki YBR125 sanki dünya umurunda değilmişçesine tırmanmaya devam ediyor, ne bir hararet, ne bir sıkıntı, keçi mübarek keçi.
Tepenin son kısmına doğru dikenli teller çıkıyor karşıma. Geçit yok, teller ardında ileride bir çiftlik evi var, çamaşırlar asılmış, "demek ki medeniyete yaklaştım" diyorum ama bu noktada yol bitiyor (Demek ki medeniyet yolun bittiği yermiş diyorum bu kez Aristo mantığıyla ).
Sanırım bu evin diğer tarafı Rumeli Feneri yoluna yakın, ama benim buradaki tellerden geçip yola çıkmam imkansız. Çaresiz geri dönüyorum ve çıktığım yolun aslında yoldan ziyade hani şu orman yangınlarının yayılmaması için, ormanın ortasına açılan yolumsulardan olduğunu anlıyorum. Zira öyle kayalık ve dik yokuş ki, yol olması imkansız gibi. O yokuşun düzleşen bir yerinde düşmeden düze geldim deyip duruyorum. Fotoğraf makinasının pilleri sinyali artırdı.

Çok büyük iş beceren kahraman şövalye, peh peh peh.

Zaten aşağıdaki karede önümde inmek üzere olduğum yolu güzel anlatıyor, bu noktadan sonrası tamamen taş, toprak, enduro dışı bir aletle inmek zor gibi. "Ulen Karakarga bunu da beni sırtından atmadan inersen sana helal olsun" diyorum.

Ama iniyor, yavaştan yavaştan, beni mahçup etmiyor, ben umarım aşağı uçmayız derken.

Ve yine yokuşun hafiften düzelen bir yerinde soluklanıyoruz ikimiz de.

Manzara güzel, ama bende hala aşağıya doğru ineceğim dik yokuşun endişesi var, hiç de belli etmiyorum canım...

İşin garibi benim yukarıya doğru ve denizin tersi yönde gitmem gerekiyordu, ne işim var denize doğru diyorum. Sonradan anlıyorum ki daha önce geçtiğim yola geri dönmüşüm, yani tepenin birinin içinde çember çizmişim. Aynı yoldan yukarı çıkarken belli bir noktada yanından geçtiğim tünelimsi eğilmiş ağaçlardan oluşan geçidi hatırlıyorum ve onun hemen yanından daha önce geçerken farkına bile varmadığım yukarı doğru çıkan yola dönüyorum. Dikkat etmesem bu dönüş tam sağ arkamda kaldığı için yine göremeyecektim. Yani dön baba dönelimle ömrümü tüketecektim az kalsın o tepede...
Oradan yukarıya doğru bir ara öylesine dik ve kayalık bir yokuşa denk geliyorum ki, sağ ayağım dengesizlik yüzünden arka frenden kayıyor ve ön frende işe yaramayınca motorla beraber geri geri bir kaç metre kayıyoruz. "Az kaldı şimdi düşeceğiz" derken soğukkanlılıkla ayağımla arka freni yeniden bulduruyorum ve hemen vitesi düşürüp gaza asılarak ok gibi kayalık yoldan yukarıya fırlıyorum. Bu kez çıkıyoruz. Bir süre sonra yolda bira şişeleri, bir kırık sandalye görüyorum, "hah diyorum işte tek dişi kalmış canavarın belirtileri"
Az sonra da ufukta asfalt görünüyor. Saatime bakmak aklıma geliyor, neredeyse bir saattir asfaltı bulacağım diye debelenmişim.

Asfalta çıktığım noktadaki tabela adeta bana ders verir nitelikte..

Ve fotoğrafın sağ tarafındaki yokuşa dikkatinizi çekiyorum, az önce orayı tırmandım. Ve tam bir saattir oralarda debelenmişim. Vah ki ne vah!

Asfalta çıkınca farkediyorum ki, bugüne kadarki kısacık motorculuğumun en önemli enduro deneyimi ve macerasını yaşamış bulunuyorum.(Aldığım tüm motosiklet ve hayatta kalma eğitimlerine şükrediyorum)
Ve o maceranın ardından Karakarga ve benim halimiz.

Ama sırf şu fotoğrafı yakalamış olmak için bile bunca maceraya ve zahmete değdi diyorum kendi kendime.

Üstelik fotoğraf makinamın yanında taşıdığım yedek piller de şarj edilmemişmiş. Buna rağmen dinlendire dinlendire makinayı bu fotoğrafları pozlamayı başardım.

Ve asfata çıkmanın verdiği sevinçle bir süre o yol kenarında motoru ve kendimi soğuttuktan sonra açıyorum gazı yeniden.

Sonunda nihai hedefe varmak güzel.

Feneri değil Ceneviz Kalesini tercih ediyorum, fotoğraf çekmek için, ama bugün kabul günümüz, yolu bobiler kesmiş. "Aha, diyorum, şimdi işimiz gerçekten bitti. Sen onca ormanı aş, kayayı tırman, şimdi medeniyet içinde
bobilere kurban git."

Bir süre yol kenarında kontak kapalı bekliyorum, bobiler aynen fotoğraftaki gibi yolun ortasında, onlar da beni kesiyor. Yiğitliği elden bırakmayıp açıyorum kontağı, "En fazla yolun sağından uçarız mavi sulara", bunu da fazlasıyla hakettik zaten diyorum. Ama bobiler sakince yolu açıyorlar, acımış olmalılar hali perişanıma.

Ve ikinci Ceneviz Kalesi fethine başlıyorum. Karakarga'nın üstünde.

Aslında bu birazcık yeldeğirmenlerine karşı Don Kişot pozu gibi. Zira Ceneviz Kalesinin de fethedilecek hali kalmamış, bende de pil bitmek üzere.

Maceranın iki kahramanı, yorgunluktan pek gülemiyorlar.

Rumeli Feneri ise nazlı bir gelin gibi Karadeniz'e işveye devam ediyor hala. Tıpkı geçen yıl bıraktığım noktadan devamla...

Geçen yıla atıfla bir de nostaljik efekt koyalım raporumuza.

Ve her geçen gün iyiden iyiye yok olan Ceneviz Kalesi. Etrafı çöplerle dolu, eteklerinde mangalcı yurdum insanı alem yapıyor. Dev bir tarihi hiçe sayıyor mangal kömürleri. Mangal gibi yürekleriyle buraları fethedenleri ızgarada eritiyor mezemize katıyoruz adeta.

Çöpleri kadraj dışı tutmaya çalışarak fotoğraflamayı deniyorum kaleyi.

Keşke biraz daha eğitebilseydik halkımızı, keşke eğitim verecek insanlarımızı da yeterince iyi eğitici yapacak eğitimi verebilseydik. O zaman bu merdivenler daha çıkılabilir, bu manzaralar daha bakılabilir halde olabilirdi. Herşeye rağmen tarihin derinliklerinden kalanlar güzel geliyor göze, elde avuçta son kalanlar olsalar da.

Etraftaki arabaları, poşetleri kesip karelemeye çalışıyorum tarihi, tarihi gibi görünebilsin diye.

Ama insanoğlu çelişkileriyle var, o tarih içinde sonradan icat ettiğimiz teknolojik aletleri de görmek hoşumuza gidiyor, büyük zevk alıyoruz bundan. Şimdi kanlı canlıların değil, demir atların zamanı.

Ceneviz Kalesinden devamla...

O esnada bir atlı daha geliyor ben misali kale surlarına. Muhtemelen benim gibi bir parkurdan değil asfalttan gelmiş buralara.

Bense kimbilir ne asfaltlar, ne dağlar taşlar aşacağım daha diyerek umutlanmadayım. Yol devam ediyor çünkü hala, üstelik ben henüz başlarında sayıyorum kendimi yolun...
Gidecek çok yol var yani bana...

Dönüş yoluna geçerken, fotoğraf makinamın pilindeki son enerjiyle aynamda bir tarih kalıyor ve bu pozun ardından makinam kapanıyor.

Bense gazı açıyorum dönüş yoluna doğru.

Cloud
06 Ağustos 2008
İkinci Rumeli Feneri Sürüşü.
(Robert Frost'a saygıyla.)

Devam Edecek...

Sonraki Yazı: Bugün Benim Doğum Günüm
Önceki Yazı: Motosiklet Özgürlük Tutkusudur

Motosiklet Özgürlük Tutkusudur

2009-08-21T12:27:00.009+03:00

Motor sevdası arttıkça gelişen eski yazılardan biri daha.

Motosiklet Özgürlük Tutkusudur...

Ben bir motosiklet kullanıcısıyım.

Henüz bir motorcu oldum mu? Kanımca hayır. Ama motorcu olma yolunda ilerlemekteyim. İyi bir motorcu olabilir miyim? İçimdeki özgürlük ve rüzgar sevdasını öldürmezsem olabilirim sanırım.

Bir üstadım, "40.000 kilometre motosiklet kullandıktan sonra hayatının geri kalanında motosiklet kullanıp kullanmayacağına karar verirsin, 100.000 kilometre sonrada motorcu olursun" demişti bana. Aslında kilometrelerde mi motorcu ruhu, yoksa o kilometrelerin nasıl yapıldığında mı? Benim görüşüm daha çok nasıl yapıldığında. Ben her motora binişimde içimde bir aşkla biniyorum. Sanki bir taşıma aracıyla değilde, canlı bir varlıkla ilişkiye geçiyorum yol boyunca. Motosikletim sanki bir küheylan, bu yüzden küheylan adını taktım ona. Demir At diyorlar ya. Tam öyle işte.

Motosiklet inanılmaz bir özgürlük hissiyatı veriyor insana. Hiç bir dört tarafı kapalı ve rahat koltukta oturularak kullanılan araç bu hissi vermez insana. Motosiklet sadece gaza bastığınızda gidebilen bir taşıt da değil, bir sürü incelik istiyor sürücüsünden, bir sürü ihtimam ve çokça da tutku istiyor. Belki de motosiklet kullanımını tam tanımlayacak şey budur: TUTKU.

Belki de bu yüzden bir tutkuya dönüşüyor zamanla kullanıcılarında. Bir süre ara da verseniz, günün birinde yeniden alevleniyor içinizde o tutku. Vazgeçilmez bir şeye dönüşüyor motosiklet. Günlük düşünce ve konuşmalarınızda mutlaka en az bir kez geçmeye başlıyor. Hayatınızın bir parçası oluyor. Kimisi virüs diyor motosiklete. Bulaştığı zaman bir daha kurtulmanızın çok zor olduğu bir virüs.

Aslında atalarımızdan bize miras gibi motosiklet. Onların atı vardı, bizim motosikletlerimiz, demir atlarımız var. Pek çok yönden benzeşiyor at ile motosiklet. Her ikisine de soldan biniliyor örneğin. Ata soldan binilmesinin sebebi sol tarafa takılan kılıçtanmış diye okumuştum bir yerlerde ve motosiklete de bunun etkisi ile soldan biniliyor yazıyordu aynı yerde. Her ne sebeple olursa olsun oturuş biçimi, kullanımı benzeşiyor işte kanlı canlı bir at ile. Bir ata biner gibi doğada dolaşıyorsunuz, rüzgarı hissederek motosiklette. Rüzgar da bir anlamda özgürlük, o da bir başka tutku, sizin motosiklet tutkunuzu tetikleyen.

Motosiklet kullanan insanların aslında serseri imajından daha çok naif yönleri ağır basıyor kanımca. Her ne kadar toplumun genelinde serserilikle bağdaştırılsa da, bence motorcular içlerinde naif bir ruh taşıyorlar. Yolda kalmış diğer motorcuya hiç tanımasa da yardım etmekten tutun da, birlikte motor sürmenin keyfine varmak, motorcu kardeşliğinin tadına varmak için yapılan toplu sürüşlere kadar büyük bir duyarlılığı barındırıyor motorcular içlerinde. Toplumsal olaylarda bile ilk tepkiler onlardan gelmeye başladı son yıllarda. Doğaya da daha fazla sahip çıkar motosiklet sürücüsü, çünkü doğa yok olursa onun motosiklet süreceği, şehirden kaçıp özgürleşeceği ortamlar kısıtlanacak, yeşillikler arasında, çiçek ve çam kokularında motor süremeyecek demektir bunu yapmazsa. Bu yüzden otelden çok çadırda konaklar, genelin rahatsız bulduğu şeylerden o keyif alır. Zaten belki de bunca konfordur keyfini kaçıran beton yığınları arasında.

Motosiklet Özgürlük Tutkusudur kısacası dostlar, özgürlüğe, rüzgara aşık olmak ve hatta nikah kıymaktır onlarla. Kimin ne dediğine aldırış etmeden yoluna devam etmek, hiç bitmesini istemediğin yollarda, tutkuyla sürmektir motorculuk. Yanında seninle aynı cesareti göstererek yola düşmüş dostlarının olduğunu bilerek gaz açmaktır özgürlüğün vaadettiklerine doğru. Ve bir gün motosiklete binemeyecek kadar -ki bu çok geç olur dilerim- yaşlandığında elinde anlatılabilecek kalitede yüzlerce hikayeyi bulundurmaktır motosiklet tutkusu.

Özgürlük sevdanız hiç bitmesin, motosiklet tutkunuz da öyle.

Çağrı "Cloud" Öztürk

Kadıköy 2007

Devam edecek...

Sonraki Yazı: Ormanda Yol İkiye Ayrılıyordu
Önceki Yazı: Bir Günde Rumeli Seferi: Tekirdağ, Kırklareli, Edirne